උඩිං යන කාර්..

 ඊලෝම් මස්ක් කාරයා උඩිං යන කාර් එකක් හදලා ඕං දැං දෙතුන්දෙනෙක් තැන් තැන්වල මාවත් මෙන්සන් කරලා දාලා තිබ්බ අපේ ජෑසිංහයා ඊලඟට ගන්නෙ ඒයිං එකක්ද කියල.. මං දන්න තරමිං අපේ යාලුවො හිතවත්තු නෑයො ඔක්කෝම ගත්තාම ටෙස්ලාවක් පදින යාලුවෝ සහ නෑයො ඉන්නෙ දෙන්නයි.. ඒකෙන් පලවෙනියටම ටැස්ලාවක් ගත්තෙ අපේ ජෑසිංහ.. දෙවැනියට ගත්තෙ අපේ මහප්පගෙ පුතන්ඩිය.. ඔය දෙන්නමටම තියන පොදු ලක්ශණය තමයි ඊලෝම් මස්ක් කාරයා ඔය උඩිං යන කාර් එක හදන්න බොහෝමයක් කලින් ඉඳන්ම කාර්වලින් උඩිං යන්න පුලුහංකම තිබීම.. ඊලෝං කාරයා ඔව්ව නොදන්න නිසා වෙන්ටෑ ඔය උඩින් යන කාර් එක  හදලා ඔයහැටි උදම් අනන්නෙ..

ජෑසිංහයා පලවෙනියටම උඩිං ගියේ උගේ Rav 4 එකේ.. රතු පාටින් දිලිසි දිලිසී තිබ්බ බ්‍රෑන්ඩ් නිව් Rav 4 එක දැක්කාම ලස්සනේ බෑ.. ඒත් ඉතිං ජෑසිංහයා කොහේදෝ ගමනක් ගිහිං එද්දි හිටි ගමං වම දකුන මාරු වෙලා හතරමං හන්දියක වම් පැත්තෙන් යන්න ගිහිං ඉස්සරහිං ආපු කාර් එකේ මූනට මූන තැරි ගැහිලා උඩී.......න් ගිහිං හන්දියේ අයිනකට විසික්වුනා.. Rav 4 එකනම් ඉතිං එකෙන්ම කොන්ඩෙම්.. ජෑසිංහයා ඉතිං උපන් ගමේ පිහිටෙන් හීරුමක්වත් නැතුව බේරුනා.. මොකද කියනවනම් ජෑසිංහයා ලංකාවෙ ඉද්දි ජීවත්වුන පෝරඹ ගමේ එවුන්ට පන හතකට වඩා තියෙන නිසා මලාට මරන්න බෑ.. 

ඊලඟ වතාවෙ ජාසිංහයා ගත්තෙ අලුත්ම අලුත් බ්‍රෑන්ඩ් නිව් ටොයෝටා කොරොල්ලා එකක්.. එකෙත් ඔය උඩින් යන ඔප්ශන් එක තිබ්බ කියලා දන්නෙ උදේ පාන්දරක වැඩට යද්දි ජෑසිංහයා පාරෙ නවත්තලා තිබ්බ කාර් එකක පිටිපස්සෙ මුල්ලෙ වද්දලා කොරොල්ලා එක උඩී.....න් ගිහිං පාරෙ අනික් පැත්තෙ ලෑන්ඩ් කරාම..  ඒකත් ඉතිං එකෙන්ම කොන්ඩෙම්.. ඕං ඊට පස්සෙ තමා ජෑසිංහයා බ්‍රාන්ඩ්නිව්  Infinity Q60 එකක් ගත්තෙ.. ඒක ඉතිං වැඩිමනක් පදින්නෙ ජෑසිංහගෙ බිරින්දෑ නිසා ඒකෙ උඩිං යන ඔප්ශන් එක තියෙනවද කියල තාම හොයාගන්න බැරිවුනා.. ඒ එක්කම එවකට තිබ්බ අනිත් Toyota Sequoia එකත් විකුනලා ජෑසිංහයා ටෙස්ලාවක් ගත්ත ලඟ ලඟ දුවන්න ලාභ නිසා.. 

ඕං ඔය කතා ටික කියාගෙන යද්දි මට අපේ තාත්ත ලඟ තිබ්බ Honda C50 මතක්වුනා.. එකෙත් තිබ්බ ඔය උඩිං යන ඔප්ශන් එක.. ඕකෙ ඔය ඔප්ශන් එක තියෙනවා කියලා හොයාගත්තෙ අපේ චමිලය..  දවසක් මමයි අපේ චමිලයා නොහිත් තඩියයි ඒකෙ කොහේදෝ යද්දි යස වැඩක් වුනා.. ඔය ජෑසිංහයාගෙ ගම වෙච්චි පෝරඹ තියෙනවා දඩ වංගුවක්.. චමිලයා තමයි බයික් එක පැද්දෙ.. මම පිටිපස්සෙ සීට් එකේ.. ඕං ඔය පෝරඹ වංගුව ගනිද්දි අපේ චමිලයා අතිං ඔය උඩිං යන බොත්තම එබුනා කියහංකෝ... ඔය ඔප්ශන් එක කොච්චර පවර්ෆුල්ද කියනවනම් අපි දෙන්නවයි බයික් එකයි උඩී....න් ගිහිං වැටකුත් කඩාගෙන වත්තක් ඇතුලට ලෑන්ඩ් කරා.. පරාදේ කියන්න බෑ මට ඉතිං දකුණු කකුල කරේ තියාගෙන මාසයක් විතර ඇඳේ තපින්න සිද්දවුනා ...

ඕං ඉතිං කියාගෙන ආපු කතාව කැලේ පැන්න.. අපේ ජෑසිංහයා ලංකාවෙදිත් උඩිං ගියා හුන්ඩායි කාර් එකක.. ඒ කතාව මෙහෙමයි.. ජෑසිංහයා ලංකාවට ආපු වෙලාවක කාර් එකක් රෙන්ට් එකට අරං පදින්න ලෑස්තිවුනා.. මං ඒත් මගින් මගට කිව්වා මැනුවල් පදින්න යන්න එපා ඔටෝ පැදලා පැදලා ඕක උඹට හුරුවෙන්නම කාලයක් යාවි කියලත්.. කොහෙද ඉතිං ඒකා කියනදේ ඇහුවෙ නෑ කියහංකෝ.. 

ඔය කියන මැනුවල් හුන්ඩයි කාර් එක රෙන්ට් එකට අරං තිබුනෙ කුරුනෑගල පැත්තෙ තැනකින්.. කුරුනෑගල මහ ඉස්පිරිතාලෙ හන්දියේ අතුරු පාරකට කාර් එක ගෙනැත් දීලා රෙන්ටකාර් එකේ එවුන්.. අපේ ජෑසිංහත් ඉතිං හෙන ගැම්මට ඩ්‍රැයිවින් සීට් එකේ වාඩිවෙලා වාහනේ ස්ටාර්ට් කරලා එහෙම අරගෙන යන්න පිටත් වෙලා.. බැලින්නම් ඒකෙත් ඔය උඩිං යන ඔප්ශන් එක ඕන් වෙලා තිබිලා තියෙන්නෙ.. ජෑසිංහයා ගියර් එක ෆස්ට් එකට දාලා ක්ලච් එක අතෑරපු පාර හුන්ඩායි එක උඩී.....න් ගිහිං ප්‍රධාන පාරෙ මැද්දෑදෙ ලෑන්ඩ් කරා කියලා තමයි ජෑසිංහයා කිව්වෙ.. පාර මැද ට්‍රැෆික් කර කරා හිටපු පොලිස් රාලහාමිත් දනිපනි ගාලා පාරෙන් පැනගෙන නූලෙන් ජීවිතේ බේරගත්තාලු ඉතිං.. උඩිං ගිහිං පාර මැද්දෑවෙ ලෑන්ඩ් කරපු හුන්ඩායි එක පාරෙ අයිනට ගන්න ට්‍රයි කරද්දිත් නැවත නැවතත් උඩීංම යන්න ට්‍රයි කරනවා කියලා ජෑසිංහයාට දැනුන නිසා කාර් එක ආපහු රෙන්ටර් කාර් එකටම බාරදීලා ගෙදර ආව කියලයි කියන්නෙ.. 

ඊලෝම්මස්ක් කාරයා ඔය උඩිං යන කාර් එක හදන්න කලිං අපේ ජෑසිංහයා කොන්ටෑක්ට් කරලා උපදෙස් ගත්තනම් ඕය උඩිං යන කාර් එක ඔයිට වඩා සාර්ථකව හදන්න තිබුනා කියලයි මගේ අදහස.. එහෙම නැතත් ඕකෙ ෆස්ට් ට්‍රයල් එක දුවන්නවත් ජෑසිංහයාව ගන්න තිබ්බ මොකද උඩිං යන්න ඌට තියන එක්ස්පීරියන්ස් ලෝකෙ වෙන කාටවත් නෑ...

ආ එහෙම කියන්නත් බෑ.. ටෙස්ලාව පදින මගේ ඟාති සහෝදරයාටත් ඒ හා සමානවම එක්ස්පීරියන්ස් තියෙනව.. මාස හතරපහකට උඩදිත් මෑන්ස් උගේ BMW එකේ යද්දි අයිනෙ නවත්තලා තිබ්බ කාර් එකක මුල්ලෙ වද්දලා උඩී.....න් ගිහිං හයිවේ එකේ අයිනෙම ලෑන්ඩ් කරා.. බලල් පණ තියෙන නිසා අතපය හතර බේරුනා. ඊට කලිනුත් දෙතුන් වතාවක් මෑන්ස් කාර් කීපයකින්ම උඩිං ගියා.. කලින් කාර් වගේම මේ වතාවෙ BMW එකත් ඉතිං කොන්ඩෙම් වුනා..

ඊලෝම්මස්ක් ඔය උඩිං යන කාර් එක තවදුරටත් වැඩිදියුණු කරනවනම් ජෑසිංහයාවයි අපේ ඥාති සහෝදරයයි දෙන්නගෙන්ම උපදෙශක විදිහට රස්සාවට ගනියි කියලා මට හිතෙනව... චමිලයාගෙ නමත් යෝජනාන්කරලා යවන්න තිබ්බ ඉතිං.. ඒත් ඉතිං චමිලයගෙ කාර් එකේ උඩිං යන ඔප්ශන් එක නෑ... ඌට උඩිං යන්න ඔප්ශන් එක තියෙන්නෙ මෝටර් සයිකල්වල විතරයිනෙ.. ඊලෝන් මස්ක් කාරයා උඩිං යන මෝටර් සයිකලයක් හදන දවසට අනිවා මම චමිලයාගෙ නම යෝජනා කරලා යවනව.. ඕං මං දැක්කා ඊයෙ පෙරේදත් උඩිං ගිහිං දනිස්ස වෙලාගෙන ඉන්නව... 🤭

ධම්මෙ මාමගෙ කඩේ දොර ලෑල්ල අස්සෙන් මට හමුවූ නන්දා මාලිනිය..

මේ කියන කාලෙ වර්ශ 2000 සහ 2005 අතර කාලය.. එවකට මම වැඩ කොලඹ.. ගෙදරින් එලවන නිසාම රස්සාවට යන කාලයක්.. ඒ ගිහිල්ලත් වැඩ කරන තැන මහ එකාගෙ ගොං මෝල් නීති රීති වලට යටත් වෙලා ඉන්න ඕන නිසාමත්, වීදුරු කාමරයක් ඇතුලට වෙලා මේසෙකට රොබ්බාගෙන පැය අටක් ඉන්න වෙන නිසාමත් මම ඒ රස්සාව කරේ සෑහෙන අමාරුවෙන්.. 

මට රාජකාරියට වාර්ථා කරන්න නියම වෙන්නෙ උදෑසන හතයි හතලිස් පහට.. බම්බලපිටියෙ බැහැලා 155 හෝ 154 නැගලා ඔෆිස් එකට හරි වෙලාවට යන්නනම් අම්බලන්ගොඩින් සෙට් වෙන එකම ට්‍රේන් එක නයිට් මේල් එක.. ඒක ඉතිං අම්බලන්ගොඩින් පිටත් වෙන්නෙ යක්කු ගස්වලින් බහින කලාව වෙච්චි එලිවෙන ජාමෙ උදෑසන හතරයි හතලිහට..  ඔය කරුමෙ කරන්න බැරි නිසාම මම ටික දවසකින් සමුද්‍රදේවියේ යන්න පුරුදු වුනා.. 

එතන හිටපු ලොක්කා ඉතිං අම්මේ මුත්තේ කිව්වත් උදේ හතයි හතලිස් හය වෙද්දි පොතේ ඉර ගහනව.. ලොක්කා නැතිනම් එවකට සුප්‍රා ටෙක්නිකල් ඔෆිසර් වෙච්චි කුරේ කාරයා අනිවාර්‍යෙන්ම හතයි හතලිස් හයට ඉර ගහනවාමයි.. මම ආසම උන් දෙන්නා රතු පෑනෙන් ඉර ගහලා අත්සන් කරලා ආපහු ඔෆිස් එකට යන සන්තෝස ලීලාව බලන්න.. එලිවෙන්න පාන්දර ඉඳන් බස් කෝච්චිවල එල්ලිලා රස්සාවට එන මිනිස්සුන්ගෙ ශෝර්ට් ලීව් එකට හරි නිවාඩු භාගෙකට හරි කෙලවලා උන් දෙන්නා සන්තෝස වෙච්චි විදිය දැක්කාම මම ඒ කාලෙ කල්පනා කරේ මුන් දෙන්නට අපායෙ එකම කාමරය ලැබේවිද එහෙම නැත්තං වෙන වෙනම කාමර දෙකක් ලැබේවිද කියල.. කුරෙයා නම් මේ වෙද්දි දිවංගත වෙලා කාලයක්.. මහ එකා තාම විශ්‍රාම සුවය විඳිනවාලු.. කුරෙයා කලින් ගිය නිසා ලොක්කට සීට් එකක් අල්ලගෙන ඇති බොහෝදුරට..

රාජකාරියට අනුව මට සමුද්‍රදේවියේ යන්න බෑ.. මොකද සමුද්‍රදේවිය එවකට බම්බලපිටියට යද්දිම අටයි විස්සවත් වෙනව.. හැබැයි ඉතිං සමුද්‍රදේවිය කවදාවත් බම්බලපිටියට නියමිත වෙලාවට යන්නෙ නැති නිසා මම ඒ හිලෙන් රිංගන්න පොඩි ක්‍රමයක් හොයා ගත්ත.. ඒ ඉතිං ට්‍රේන් ලේට් එකක් දාලා සමුද්‍රදේවී කාර්‍යාල දුම්රිය ප්‍රමාදය හේතුවෙන් මාගේ ප්‍රමාදය නොසලා හරින මෙන් ඉල්ලා සිටීම.. කොහේදෝ තිබ්බ වාසනාවකට " කාර්‍යාල දුම්රිය" කියන කෑල්ල නිසා ඔය ජිමික් එක ටික කාලයක් වැඩ කරා කියහංකෝ.. ලොක්කා මලාට මුහුදුබඩ දුම්රියක නැගලා නෑ.. ඒ නිසා මෑන්ස් ඔව්වයෙ වෙලාව කලාව දන්නෙ නෑ.. ඒත් ඉතිං

උදව් අරන් ලඟම ඉන්න එකාම පස්සෙන් ඉඳන් පිහියෙන් අනිනවා කියලා කියන්නෙ නිකම් නෙවෙයි කියන්නැහේ, ලඟම හිටපු එකෙක් මගේ සමුද්‍රදේවී ගමනට තිත තිබ්බ..

එවකට වැටුපෙන් අමාරුවෙන් ජීවිතේ ගැටගහගත්තු පහල ශ්‍රේණියක තනතුරක් දරපු යාලුවෙකුට මම මෝටර් සයිකල් අමතර කොටස් විකුනන ව්‍යාපාරයක් හදාගන්න උදව් කරා.. මෑන්ගෙ ගෙදර තිබ්බ කඩ කාමරේ දෙකට බෙදලා එකට පාර්ට්ස් දාපන්, අනික කාටහරි මෝටර් සයිකල් හදන්න නිකම් දියං කියලා අයිඩියා එක දුන්නෙ මම.. ඌව මාලිගාවත්තටයි පංචිකාවත්තටයි එක්කගෙන ගිහිං අමතර කොටස් තොග මිලට ගන්න කඩ ටික කතා කරලා දුන්නෙත් මම.. නමගිය සන්නාම ටිකෙන් තොග මිලට බඩු ටික ගන්න කොම්පැණි ටික කතා කරලා දුන්නෙත් මම, ෆ්‍රොෆිට් මාජින් තියන විදිහ, ව්‍යාපාරය පවත්වාගෙන යන විදිහ, කොටින්ම කියනවානම්, අද වෙද්දි ලොකු ව්‍යාපාරිකයෙක් වෙලා ඉන්න ඒ මිත්‍රයාගේ ව්‍යාපාරයේ සියලූම සංකල්ප මගේ.. තල්ලුව මගේ.. ඒ සේරෝම එහෙම උනාට, මගේ රාජකාරියට නියමිත වෙලාවට වාර්තා කරන්නනම් ඒකට සමුද්‍රදේවිය හරි දුම්රිය නෙවෙයි කියලා ලොක්කට ගිහිං කිව්වෙත් ඌ.. ඕං ඉතිං මිනිස්සුන්ගෙ හැටි..

කොහොමෙන් කොහොමහරි මට සමුද්‍රදේවියට වැට කඩොලු බැඳුනාම මට තිබ්බ එකම විකල්පය නයිට් මේල් එක.. ආන්ඩුවෙන් අඩු මිලට සෙකන්ඩ් ක්ලාස් සීසන් එකක් දුන්නත් උදේ හතරට නැගිටලා රස්සාවට යන කරුමේ කරන්න බැරි නිසාම මම උදේ කෝච්චිය අතෑරලා ඒසී බස් එකට මාරු වෙනව.. 

උදේ පහයි විස්ස අම්බලන්ගොඩින් අදින බස් එකේ නැග්ගම හතයි කාල වෙද්දි බම්බලපිටියෙ.. පහයි විස්ස මිස්වෙලා පහයි හතලිහේ යන්න වෙන දවසට ආයෙම ඉතිං පරක්කුයි.. ඔය පහයි  හතලිහේ බස් එක ගැන මම බ්ලොග් පෝස්ට් එකකුත් ලියලා ඇති " අරා පැස්බරා සහ අනිල් අයියා" කියල..

පහයි විස්ස බස් එක අල්ලන්න මම උදේ පහට එන්න ඕන පොල්වත්ත හන්දියට..  කලින්දා හවස සාගරිකාවෙ ගෙදර ඇවිල්ලා, රෑ දහයාමාර වෙනකල් කඩේ ඇරන් ඉඳලා, ගෙදර ගිහිං නිදාගන්නකොටම අනිවාර්‍යෙන්ම රෑ දොලහට ආසන්නයි.. ආයෙම උදේ හතරහමාරට ඇහැරිලා වැඩට යනවා කියන්නෙ ඉතිං මේ මොන කරුම සංසාරයක්දැයි කියලා හිතෙන, එපාවෙන සීන් එකක්.. ගෙදර ඉඳලා ඩඩාගෙන් දවසෙම බැනුම් අහනවට වඩා ඉතිං රස්සාවට යන එක එක අතකින් සැපක්..  උදේ පහට පොල්වත්ත හන්දියට ආවට ඩිපෝවෙන් ස්ටෑන්ඩ් එකට යන බස් එකක් එනකල් ඉතිං එතන විනාඩි පහක් දහයක් ඉන්න වෙන එක සාමාන්‍යයි.. 

ධම්මෙ මාම කරේ කෙසෙල් විකුනන කඩයක්.. කෙසෙල්, බුලත් පුවක්, වෙනත් ගමේ පලතුරු ජාති ටිකක් එහෙම විකුනගෙන ධම්මෙ මාමයි සීතා නැන්දයි කූල් එකේ ජීවත්වුනේ ඔය කඩේ පිටුපස්සෙම තිබ්බ එයාලගෙ ගෙදර.. මම උදේ පහට හන්දියට එනකොට අනිවාර්‍යෙන්ම ධම්මෙ මාමගෙ කඩේ එක කඩ  ලෑල්ලක් භාගෙට ඇරිල තියෙන්නෙ.. ඒ වෙද්දි ධම්මෙ මාම ඇහැරිලා කියලයි ඒකෙන් කියන්නෙ.. ඒ එක්කම කඩේ ඇතුලෙන් ඇහෙන රේඩියෝව තමයි ඊලඟ සලකුණ.. මට නන්දා මාලිනිය අමතක නොවෙන්නම හමුවෙන්නෙ ආං ඒ හිමිදිරි පාන්දර ධම්මෙ මාමගෙ කඩේ දොර ලෑල්ල අස්සෙන්.. 

බුද්ධානු භාවේන සිත් නෙත් පහන්වී

මෙත් මල් පිපීලා මුදිතා ජලාසේ

නංවා ප්‍රභා ලොව්තුරා රශ්මි මාලා

හෙල දෙරන ජන ජයතු ජයමංගලානී..

එලාර්ම් ඔරලෝසුව මේ ලෝකෙට හොයාගත්තු එකාගෙ මවුගුණ ගායනා කරගෙන, මානසිකව කුඩේ කුඩු වෙලා අඩ නින්දෙන් ඇහැරිලා, තනි ඇහෙන් දත් මැදලා, තනි ඇහෙන් රැවුල කපලා , තනි ඇහෙන් ඇඳගෙන, තනි ඇහැට ඇඬෙන්න ඔන්න මෙන්න තියාගෙන මම පොල්වත්ත හන්දියට එන්නෙ අදනම් බොසා තෝව බාවනවා වගේ යක්සාරූඩෙන්..  ඒත් ඉතිං ධම්මෙ මාමගෙ කඩේ ඇතුලෙ ඉඳන් මට කර්න රසායණය සපයන නන්දා මාලිනිය මාව එතැනින් බස් එකේ නග්ගන්නෙ ඇල් වතුර ගානට නිවලා.. උදේ පහට ගිනි කන්දක් ගානට ඇවිලිලා එන මාව ඇල්වතුර ගානට නිවලා බස් එකේ නග්ගන්න නන්දා මාලිනියගේ හඬට තිබ්බ හැකියාව ගැන දැං මතක් වෙද්දි මට දැන් දැනෙන්නෙ හරිම හර්දයාංගම භාවයක්.. මොකක්දෝ ලඟ දැන ඇඳුනුම්කමක්.. බුද්ධානුභාවේන ගීතය නන්දා මාලිනිය නැතුව වෙන ගායිකාවක් ගැයුවානම් ඒ මානසික සුවය මට දැනෙන එකක් නෑ කියලයි මගේ අනුමානය.. 

සමහර සිංදු, සමහර සුවඳවල්, සමහර රසවල්, අපේ මතකයේ යම් යම් තැන්වල ස්ථිරේටම රෙජිස්ටර් වෙලා තියෙනව.. අපිට ඒ සිංදුව ඇහෙද්දි, ඒ සුවඳ දැනෙද්දි, ඒ රස දැනෙද්දි, අපේ මනස ඒ සිංදුව , රසය, සුවඳ දැනුන තැනට ඉබේම යැවෙනව..  බුද්ධානුභාවේන ගීතය කොයි වෙලාවෙ කොතැන ඇහුනත් මාව ඉබේම පාවෙලා යන්නෙ උදේ පහට, පොල්වත්තෙ හන්දියට.. 

මේ වෙද්දි ධම්මෙ මාමයි, සීත නැන්දයි දෙන්නම ජීවතුන් අතර නෑ... ඊයෙ ඉඳන් නන්දා මාලිනියත් නෑ... පොල්වත්තෙ හන්දිය දැං උදේ පහට මොන වගේද කියලා මම අවුරුදු විසි එකකින් දැකලා නෑ... 

දවස දුවාගන්න මනසේ තෙල් නැති සමහර උදෑසනවල් අදටත් මට තියෙනව.. ඒ වගේ දවස්වලට මම අදටත් වාහනේට නැගපු ගමන් යූටියුබ් එකේ ප්ලේ ලිස්ට් එකක් ප්ලේ කරනව.. ඒකෙ පලවෙනි සිංදුව නන්දා මාලිනීගෙ බුද්ධානුභාවෙන සිත් නෙත් පහන්වී.. ඒ සිංදුව ඇහීගෙන යද්දි මට දවස ඇදගන්න මනසට නැවත පන එනව.. 

ඒ සින්දුව මට ඒ තරම් හර්දයාංගම නිසයි මම කිව්වෙ නන්දා මාලිනිය මට වැඩිපුරම දැනුන ධම්මෙ මාමගෙ කඩේ  භාගෙට ඇරුන දොර ලෑල්ල අස්සෙන් කියල.. ඒ විනාඩි තුනහමාර.. මගේ හිත ඇතුලෙ ඇවිලුන කේන්ති ගින්න ඇල්වතුර ගානට නිව්ව.. නන්දා මාලිනිය කියන සම්පූර්ණ චිත්‍රය දිහා බැලුවාම මට දැන් හිතෙන්නෙ ඇය නිවිය යුතු  තැන් නිවන්නටත්, ඇවිලිය යුතු තැන් අවුලන්නටත්, තම අධ්‍යාත්මයෙන්ම රටක්ම ආමන්ත්‍රණය කරපු මහා වීරවරියක් කියල.. 

දවස දුවගන්න මනසෙ තෙල් නැතිවුනාම මම අහන සිංදු ටික ඕං පහල ප්ලේ ලිස්ට් එකේ තියෙනව..

https://youtube.com/playlist?list=PLG1xhqODHQRE&si=GjR7bgqL8O2sMjZ-

වීරවරියකගේ නික්මයෑම

 මේ ලෝකෙට උපදින වීරයෝ බහුතරයකට, සුදුසුම වෙලාවට, එහෙමත් නැතිනම් හරීම වෙලාවට නික්ම යන්න වාසනාව ලැබෙන්නෙ නෑ.. බහුතරයක් තන්හාව නිසා යම් යම් දේවල එල්ලිලා ඉන්න අතරේ බහුතරයෙන් තවත් සමහරක්, නික්ම යායුතු වග දැනුනත් සඟවාගත් අවශ්‍යතා හෝ තුන්වන පාර්ශවන්ගේ අවශ්‍යතා වෙනුවෙන් යම් යම් තැන්වල එල්ලිලා ඉන්නව.. ඒ නිසාම බුහුතර වීරයන්‍ට ගෞරවාන්විත නිකමයාමක් සටහන් කරලා ජීවිතයෙන් හෝ තනතුරු තානාන්තර වලින් නික්ම යන්න බැරි වෙනව.. 

ලෝකෙ ගත්තත්, ලංකාව ගත්තත් බහුතර වීරයෝ අන්තිමේ නික්ම යන්නෙ බලු වෙලා.. ඒ වෙන මුකුත් නිසා නෙවෙයි හරිම වෙලාවට නික්මීම සටහන් කරන එක උවමනාවෙන්ම මගහැරපු නිසා.. එහෙම නාමිකව සටහන් කරන්න පුලුවන් අපේ යුගයේ පලවෙනි වීරයා මගේ කියැවීම හැටියට අර්ජුන රණතුංග.. දෙවැනියා මහින්ද රාජපක්ශ, තුන්වැනියා සරත් ෆොන්සේකා.. ඊට අමතරව, වීරාත්මක අවසානයක් සාක්ශාත් කරලාත්, ඒ දිනුම් කණුව පහුකරගෙන ඇවිත් ලැබූ ජය සන්තෝසයෙ විඳගෙන, නික්ම යාම උවමනාවෙන්ම මැගහැර  බලුවුන වීරයෝ ලංකාවෙ ඉතිහාසයේ ඕනෑතරම්..

නන්දා මාලිනිය සංගීතයට කරපු මෙහෙවර ගැන ලොරි ටෝක් ලියන්න මට සංගීතය පැත්තෙන් සුදුසුකමක් නෑ කියල මම විශ්වාස කරනව.. ඒත් නන්දා මාලිනියගේ නිර්මාණ අපේ හදවත ඇතුලේ ටච් කරපු තැන නැවත ටච් කරන්න අපේ ජීව්ත කාලය ඇතුලත වෙන කිසිදු නිර්මාණ කරුවෙකුට පුලුවන් වෙන එකක් නෑ කියලයි මගේ විශ්වාසය.. ඒ තරමට ඇයගේ නිර්මාණකරණය අසම සමයි.. ඒ වගේම ඇයගේ අධ්‍යාත්මීය මැදිහත්වීම ලාංකීය සමාජ ක්‍රමය ඇතුලේ අසාධාරණයට ලක්වෙන මිනිස්සුන්ට හරිම හර්දයාංගමයි.. ලඟයි.. 

මගේ කියැවීම හැටියට නන්දා මාලිනිය හරිම වෙලාවෙ තමුන්ගේ නික්ම යාම සටහන් කරන්න වාසනාවන්ත වුනා කිව්වොත් කවුරු මං එක්ක එකඟ වේවිද නොවේවිද කියලා මම දන්නෙ නෑ.. මම මේ කියන්න හදන්නෙ ඇය මේ පසුකරමින් ඉන්න මොහොතේ මියගිය එක හොඳයි කියලා වගේ එකක් නෙවෙයි, සංගීතයේදීත්, ජීවිතයේදීත් වගේම ඇය මරණයේදීත් අතිශය වාසනාවන්තයි කියල.. 

නන්දා මාලිනී සහ වර්ථමාන රජය අතර සෘජු සම්භධයක් නැතත්, අනුර කුමාරලාට අද ඉන්න තැනට එන්න තරම් හයිය මිනිස්සු වෙන්න පෝශණය සැපයූ මාධ්‍ය අතරේ නන්දා මාලිනියගේ සංගීතමය මැදිහත්වීම සෑහෙන්න ලොකු තැනක තියනවා කියලා මම විශ්වාස කරනව.. එකදහස් නවසිය හැත්තෑ එක සිට ගත්තත් දශක පහකට ආසන්න කාලයක් නන්දා මාලිනියගේ හැඟීම් ලංකා පොලොවට සාධාරණ සමාජයක් උදා කරන්න ලොකු බරක් උහුලන්න ඇති කියලාත් මම විශ්වාස කරනව.. පාලකයෝ මරන්න එලවද්දි රටින් පැනල ගිහින් හැංගිලා ඉන්නවුන අති භයානක සහ දුශකර කාලෙකත් ඇය ඇයගේ සංගීතමය වගකීම ලංකා මහපොලොවේ වපුරන්න වෙහෙසක් ගත්තු වගට සංගීතමය සාක්ශි ඉතිසාහය විසින් සටහන් කරලා තියෙනව.. ධර්මතාවය නිසාද, ජීව්ත කැප කිරීම් වෙනුවෙන් උන්ටත් සාධාරණයක් වියයුතු නිසාදෝ මන්දා අවසානයේ නන්දා මාලිනිය පැතූ පාලනය උදා වෙනවා ඇහින් දැකගන්න ඇය වාසනාවන්ත වීම ගැන දැනෙන්නෙ අප්‍රමාණ සන්තෝසයක්.. ( ඒක ඇහින් දකින්න ගුණදාස කපුගේත් ජීවත් වුනානම් 🥲 ) 

හැත්තෑ එකේ ඉඳන් ඉල්ලපු සාධාරණ සමාජය උදා කරන්න රට බාරගතපු කන්ඩායම අවුරුදු දෙකකුත් අවසාන වෙද්දි ගමන් කරමින් ඉන්න දිශානතිය, භාවිතා කරන මෙවලම් සහ ක්‍රමවේද, ( Materials and methods ) දිහා සූක්ශමව බැලුවාම අනුර කුමාර ප්‍රමුඛ ආන්ඩුව වසර පහ අවසානයේ කෙලවර වෙන්නෙ නන්දා මාලිණියලා කපුගේලා වෙහෙසවුන සහ අරමුණු කරපු තැන නෙවෙයි කියලයි මගේ අනුමානය.. ඒ නිසා තමයි මම කියන්නෙ අවුරුදු පනහක් තිස්සේ ජීවිත කැපකරගෙන දුවපු රේස් එක දිනනවා විතරක් දැකලා ඒ සන්තෝසය විඳගෙන ජීවිතේ අවසන් කරන්න ලැබුන නන්දා මාලිනියගේ මරණය වාසනාවන්ත එකක් කියල.. අනුර කුමාරගෙ ආන්ඩුව වසර පහ අවසන් කරන තැන දැකලා නන්දා මාලිනියට මියන්න වෙනවට වඩා Finally  We did it .. මනසින්, ඒ සතුටෙන්, ඒ සොම්නසින් , ඒ වීරත්වය විඳගෙන නිකම යන්නට ලැබීම නන්දා මාලිනියගේ වාසනාව කියලයි මගේ කියැවීම.. 

නියම වීරයෝ තමුන්ගේ පැවරුන රාජකාරිය අවසන් කරලා හරි වෙලාවෙදි නික්ම යනව.. වෙනත් අරමුණු වෙනුවෙන් වීරත්වය ආරෝපණය කරගත්තු මිනිස්සු දිනුම් කනුව පහු කරලත් සඟවාගත් මුඛ්‍ය පරමාර්ථ වෙනුවෙන් වීරත්වය බල්ලට වැටෙනකල් රේස් එක දුවනව..  ඇස් ඉස්සරහ තියන උදාහරණ දිහා බැලුවාම නන්දා මාලිනිය ජයග්‍රහණය විඳගෙන සතුටින් නික්ම ගිහින්... ඒ තමයි නියම වීරයින්ගේ ක්‍රමය..

ඉදින් මැතිණියනි, ඔබගේ හඬ සහ සංගීත මුසු ඔබගේ අධ්‍යාත්මයට සවන්දීමට ලැබිම අප ලැබූ මහා භාග්‍යක්කොට සලකන්නෙමු.. එම අවස්ථාව අපහට ලබාදීමට ඔබතුමිය විඳි අප්‍රමාණවූ දුක් ගැහැට සහ ඔබතුමියට ජීවිතයේ අහිමිවූ දෑ ගැන ජන සමාජයක් වශයෙන් අපගේ සාතිශය සංවේගය ප්‍රකාශ කරන්නෙමු.. ඔබ පැතූ ලෝකය කෙදිනකහෝ උදාවනතුරු අපද ඇසිපිය නොහෙලා බලා සිටින්නෙමු.. මෙවන් අසාධාරණ සමාජයක කෲරත්වය නැවත නැවතත් විඳින්නට අවස්ථාවක් නොලැබ ඔබට මතු ආත්මභවයේම නිර්වාණය සාක්ශාත් කරගන්නට වාසනාව ශක්තිය දහිර්‍ය ලැබේවායයි හර්දයාංගමව පතන්නෙමු.. මැතිනියනි, ඔබට ඒ අමා මහා නිර්වාණ සුවයම අත්වේවා...🙏🙏🙏

සිනා කෙලිලොල් තෙපුල් රහසේ 

දෙඩූ තැන් අද ගොලුවෙලා

සොඳුරු පාසැල් පියස

කඳුලින් බොඳවෙලා

කැදැල්ලෙන් ඔබ වෙන්වෙලා

නිබඳ ඔබ මා ඇවිද ගිය තැන්

සෙවන දුන් ගහකොල පුරා

බිමට බරවුනු කැකුළු

අතු ඉති මැලැවිලා

දුකින් හදවත ගොලු වෙලා

දෙනෝ දාහක් නුවන් අතරේ

කවුරුදෝ මා..

තනි කලේ..

තනි කලේ..

පාසැල් බිමේ...

( ඒ තමයි මම ආසම එක 😭😭😭)

ගිහිරි නගින බෙලිකටු

 ඒක නොඑනවානම් හොඳයි කියලා හිතපු බදාදාවක්.. දවසින් දවස ඒ බදාදා ලං වෙද්දි වෙන්න යන දේ මතක් වෙලා කකුල් දෙක හිරිවැටෙන එක වැඩිවුනා.. ජීවිතේ සමහර අකමැති දේවල් තියෙනවා මගෑරලා යන්නම බැරි..

ඕං ඉතිං ඒ කියපු බදාදාව ආව.. මං ඉතිං උදේම වැඩට ගිහිං කලින් ඕෆ් වෙලා ඇවිල්ලා ඒ ගමන යන්න ලෑස්තිවුනා.. ඉස්සෙල්ලම නාකියාගෙන පිරිසිදු වුනා.. ඊට පස්සෙ යට ඉඳන් උඩටම අලුත් ඇඳුමක් (අලුත් කිව්වට අලුත් නෙවෙයි.. හෝදලා මැදලා ගත්තු එකක්) ඇඳලා යන්න පිටත්වුනා..

මට එන්න කියලා තිබ්බෙ හවස තුනට.. මං එතනට යද්දි හවස දෙකහමාරයි.. යන තැනකට වෙලාවට කලින් යන එක මගේ පුරුද්ද ලංකාවෙදි රස්සාවට හැරුනාම.. මම ඉතිං එතන පුරවන්න ඕන පෝරම සේරෝම පුරවලා මගේ වාරය එනකල් වඩිවෙලා හිටිය.. බොරු කියන්නෙ මක්කටෙයි මට ඉතිං පුටුව උඩ සැප නින්දකුත් ගියා..

ඕං ඉතිං කව්දෝ ගෑනු කටහඬක් මගේ වාසගම අමාරුවෙන් කොයෝනවා ඇහිලා මට උඩ ගිහිං ඇහැරුනා.. බැලින්නම් ඒ හොයන්නෙ මාව.. මං ඉතිං හනික නැගිටලා ඕ ඕ ඒ මම මේ එනවෝ කියලා ඒ කටහඬ ඇහුන පැත්තට යද්දි තමයි දැක්කෙ ඉටිකිරිස් වගේ සුදු නර්ස් නංකි කෙනෙක් ෆයිල් එකක් අතේ තියාගෙන මං එනතුරු බලාන ඉන්නව.. මම බලාපොරොත්තු වුනේ පිරිමි නර්ස් කෙනෙක් වුනාට දීල තියෙන්නෙ ගෑනු එක්කෙනෙක්.. ආයෙ ඉතිං බෑ කියලා හැරිලා යන්නත් බැරි නිසා මමත් පුලුහං තරං පුරුස දහිරිය අරං දොරෙන් ඇතුලට යනව..

ඕං ඉතිං නර්ස් නෝනා මගේ නම ගම අහලා ඒ මමමයි කියලා වෙරිෆයි කරගෙන මාව තවත් කාමරයක් ඇතුලට එක්කගෙන ගියා.. ඒ තමයි වැඩේ කෙරෙන කාමරේ.. ආ අමතකවුනා.. ඊට කලියෙන් මගේ අතට කප් එකක් දීලා බාත්රූම් එක පෙන්නුවා මූත්‍රා සාම්පල් එකක් අරං එන්න කියල.. 

මෙතැනින් එහා ලියැවෙන දේ ටිකක් විතර හිරි ඔතප් බිඳෙන සුලුයි.. ඒ නිසා මේ ඉතුරු ටික කියවලා මූ වගේ ලැජ්ජා නැති එකෙක් කියලා හිතන උදවිය මෙතැනින් එහා කියෙව්වෙ නැතුවට කමක් නෑ..

ඕං ඉතිං ඒ කාමරේ සිද්දිය.. නර්ස් නංකි අද දවසේ කෙරෙන වැඩේ මට පැහැදිලි කරනව.. ඊලඟට මට උපදෙන් දෙනවා කලිසමයි යට කලිසමයි දෙකම ගලෝලා කාමරේ මැද තියන ඔපරේශන් ටේබල් එක උඩට නැගලා වැතිරෙන්න කියල... 

ඔබ හීනයක් වගේ..

හාදු වැස්සක් අරං..

සිරි යහන අද්දට වී..

වැතිරෙන්නෙපා සයනේ..

දීපිකා ඕක එහෙම කිව්වට මට නර්ස් නංකි කිව්වෙ කලිසමයි යට කලිසමයි දෙකම ගලවලා වැතිරෙන්න කියලා..  පුංචි එකා සන්දියේවත් කා ඉස්සරහවත් කයිසම ගලවලා ඉන්න ලැජ්ජා මම අනේ ඉතිං නර්ස් නංකිට අවනතවුනා.. කොච්චර වුනත් ඉතිං ඒ වහපු කාමරේ ඉන්නෙ එයයි මමයි විතරයි වෙච්චි එයා කොහොම මට එහෙම ඉල්ලීමක් කරාද මන්දා.. 

හැබැයි ඉතිං අපරාදෙ කියන්න බෑ ලැජ්ජවට භයට හැදිච්ව දැරිවියෙක්.. මම කලිසම ගලවද්දි නර්ස් නංකි පොරොවන රෙද්දකින් භාගයක් තරම් තඩි ටිශූ එකක් දිගෑරලා අරගෙන එයාට මාව නොපෙනන විදිහට එයාගෙ මූන ආවරණය කරගත්ත.. ඒකෙන් ඉතිං මටත් පොඩි පහසුවක් ආපු නිසා මම හනික කලිසමයි අන්ඩවෙයාර් එකයි ගලවලා ඔපරේශන් ටේබල් එක උඩින් දිගාවුනා.. මාත් ඉතිං ලැජ්ජාවට භයට හැදුන එකා නිසා ඇඳන් ගිය ටී ශර්ට් එක පහලට ඇදලා ගැජමැටික් එක වගහත්‍ත.. ඒ එක්කම නර්ස් නංකි එයාව ආවරණය කරගෙන හිටපු තඩි ටිශූ එක ගෙනැල්ලා මගේ යටිකය ආවරණය කරා.. ඕං ඉතිං මට ටිකක් හිතට පහසුවක් ආව.. ඇයි හත්තිලව්වේ මේ වහපු කාමරයක් ඇතුලේ නර්ස් නංකි කෙනෙක් එක්ක කලිසම ගලවගෙන ඉන්නවා කියන්නෙ මොන තරම් නොසන්ඩාල වැඩක්ද..

ඕං ඊලඟට නර්ස් නංකිකෙ රාජකාරිය ආරම්භ වෙනව.. ඊලඟට නර්ස් නංකි ගේන්නෙ මැදින් හිලක් කපපු නිල්පාට ටිශූ එකක්.. ඕං ඒකත් එලනවා මගේ යටිකය ආවරනය කරලා තියන ටිශූ එක උඩින්.. ඊලඟට තමයි නර්ස් නංකි කියන්නෙ..

I am going to clean the area first. Then I will inject a local anesthetic to numb your penis so you do not feel pain during the procedure කියල.. 

මම ඉතිං යට කලිසමත් ගලවලා ශල්‍ය සයනේ වැතිරිලත් ඉවර නිසා ආයෙ ඉතිං අපෝ බෑ නංකි කියලා කියන්නයෑ.. පුරුස දහිරිය අරගෙන  මාත් ඉතිං හිත හදාගත්ත..

ඊලඟට නෙවැ වැඩේ.. නර්ස් නංකි මාව වහලා තිබ්බ ටිශූ එක ඉරලා හිලක් පාදලා අර දෙවැනියට එලලා හිලක් සහිත තිබුන නිල් පාට ටිශූ එකේ හිල ඇතුලෙන් මගේ පුරුස නිමිත්ත එලියට ගත්තා කියහංකෝ.. අනේ කාලේ වනේ වාසේ මේ බූමිතෙල් කරිත්තෙ ඒක අතට අරගෙන සැවුලෝන් වගේ කහපාට දියරෙකින් තෙත මාත්තු කරලා කිඩ්නි ට්‍රේ එක උඩ තිබ්බ ඉන්ජෙක්ශන් එකක් වගේ සිරින්ජර් එකක් අරං ඒකෙ තිබ්බ ලික්විඩ් එක මූත්‍රා මාර්ගෙට දමලා ඇරියා කියහංකෝ.. දර්ශණය නරඹමින් හිටි මාව ඔපරේශන් ටේබල් එක උඩ ඉන්දවුනා කොයහකෝ..  ඒක විදලා මේං මේකි සොරි කියලත් කිව්වා.. 

ඕං ඊලඟට තමයි ඉන්ටට්කොම් එකෙන් අමතලා ඩොකාට පනිවිඩේ දුන්නෙ Your patient is ready for the procedure කියල..

ඕං ඉතිං ඒ එක්කම ඩොකා එනව කාමරේට.. ඩොකා ඉතිං හෙන හොඳ විනෝදජනක මනුස්සයා.. ඕං ඉතිං ආගිය තොරතුරු එහෙම අහලා ඩොකා සැරසෙන්නෙ මං ආපු වැඩේ අහවරක් කරන්න.. 

ඔය පරීක්ශණය කරන්න එකඟවුන දවසේ මම ඩොකාගෙන් ඕක ගැන සෑහෙන විස්තර ඇහුව.. ඩොකා අතින් පෙන්නපු තරමට ඒක හිච්චි කැමරාවක් කියලා හිතුවට ඒක හිතපු තරම් හිච්චි නෑ.. සෙන්ටිමීටර භාගෙකට වඩා සුට්ටක් අඩු කැමරාවක්.. ඩොකා ලෑස්ති වෙන්නෙ මගේ මූත්‍රා මාර්ගය හරහා කැමරාව දාලා මගේ පුරස්ථි ග්‍රන්තිය බලන්න.. 

අපේ ඩඩාටත් පුරස්ථි ග්‍රන්තියේ සර්ජරියක් කරනවුන නිසාත් ඔය පුරස්ථි ග්‍රන්තිය ඉදිමීම ආරෙට යන්නවා කියලා කියන නිසාත් තමා ඕක බලාගන්න මම එකඟවුනේ.. ඒත් ඉතිං හිතුවට වඩා කැමරාව විසාලයි කියහකෝ... දැං ඉතිං නර්ස් නංකි පුරුස නිමිත්තත් අතට අරං බේත්වලින් නාවලා කරලා ඉන්ජැස්සනුත් ගහලා අහවර නිසා ආයෙ ඉතිං ඉතුරු ටිකට බෑ කියන්න බෑ නෙව..

ඕං ඊලඟට ඩොකා කැමරාව එබුවා කියහංකෝ මූත්‍රා මාර්ගයෙන් ඇතුලට.. ඒ ෆීලින් එකනම් ඉතිං කියාගන්න වචන නෑ.. හැබැයි ඉතිං එහෙමයි කියන්න වේදනාවක් නෑ.. මං ඉතුවා ඉතිං ඔච්ව්ර වෙන්න ඇති හිතපු තරම් වේදනාවක් නෑනෙ කියලා... ඕං ඊලඟට ඩොකා කියනවා..

Beyond this point, you will feel little pain, hang tight it will not that long කියල... එහෙම කියලා මේං යකෝ මේ යකා එබුවා කියාංකෝ කැමරාව තවත් ඇතුලට.. ඒක ඉතිං පොඩ්ඩක් විතර දොස්තරගෙ මෑණියන්ව හික්කඩු යවන්න කියන්න හිතෙන ෆීලින් එකක්.. ඕං ඉතිං ඊට පස්සෙ එතන තිබ්බ ටීවී තිරයේ පේන දර්ශණය මගේම මූත්‍රාශය සහ පුර්ස්ථි ග්‍රන්තිය..  ඩොකා පියවරෙන් පියවර මට අදාල දේවල් ටික පැහැදිලි කරලා කැමරාව පුරස්ථි හන්දියෙන් එලියට අරගෙන ආයෙමත් ඇතුලට දාලා ආයෙමත් බලලා කැමරාව සම්පූර්ණයෙන් එලියට අරගෙන වැඩේ අහවර කරා... 

වැඩේ කරන්න කලින් හෝදලා නාවලා පිරිසිදු කරලා දුන්නට වැඩේ කරලා අහවර වුනායින් පස්සෙ නර්ස් නංකි මට ටිශූ ටිකක් අතට දීලා කියනවා Clean yourself කියලා.. මට ඉතිං කේන්තිත් ගියා වැඩේ කරන්න කලින් ක්ලීන් කරානම් වැඩේ කරායින් පස්සෙත් එයාම ක්ලීන් කරන්නෙ නැත්තෙ ඇයි කියල..ඊට පස්සෙ ඉතිං මට තිබ්බෙ කලිසම ඇඳගෙන ගෙදර එන්න.. 

දැනට මුකුත් අවුලක් නෑ... එදා දවසේ මූත්‍රා කරද්දි ටිකක් වේදනාවක් තිබ්බ.. මම කෝකටත් කියලා ගෙදර ඇවිත් වෙනිවැල්ගැට ටිකක් තම්බලා බිව්ව.. ඕක කරන්න කලින් මට තිබ්බ භය තරම් ලොකු සීන් එකක් නෑ.. හැබැයි ඉතිං අර කැමරාව පුරස්ථි ග්‍රන්තිය ඇතුලෙන් මූත්‍රාශයට යන වෙලාව තියෙනවා නේද... ආං ඒකනම් ඉතිං ගිගිරි නගින බෙලිකටු ෆීලින් එකක්... ආං එතකොටනම් හිතෙනවා ඩොකාගෙ මෑණියන්ව හික්කඩු බස් එකේ නග්ගන්නම.. කොටින්ම කියනවනම් ඒ ෆීලින්  එක විස්තර කරන්න සිංහල භාශාවෙ වචන නෑ.. 

ඩොකා කිව්වෙ අවුරුද්දකින් විතර ආයෙ බලමුය, අවුරුද්දට වරක් ගානේ කරන්න වෙනවාය කියලත්  කිව්ව... ඒ කියන්නෙ තව අවුරුද්දකින් ආයෙම නර්ස් නංකියෙක් ඉස්සරහ මට කයිසම ගලවන්න වෙනව... 

අපේ ඥාතිවෙන අක්ක කෙනෙකුගෙ කොල්ලෙක් ඉන්නව දැං ඌ හෙන ගජ ඉලන්දාරියා.. ඌ පොඩි එකා සන්දියේ නාන්න කරන්න හෙන කම්මැලිය.. ඌව නාවන්න අල්ලන්න හෙන අමාරුයි.. මෑන්ස් ඉතිං ඔය නාන සබ්ජෙක්ට් එකේදි උගේ මෑණියන්ගෙන් කොච්චර ගුටි කෑවාද කියනවනම් පස්සෙන් පහු වෙද්දි උගේ නම කියලා නාන්න යමු කියපු ගමන් ඕනෑම සභාවක් මැද්දෙ කලිසම ගලවලා අතට ගන්න තැනට මෑන්ස් සීසන් වුනා..

ඔය පරීක්ශනෙත් ඉතිං අවුරුද්දක් ගානෙ කරන්න පුරුදුවෙනකොට මගේ ලැජ්ජාව භයත් ඉබේම නැතුව ගිහිං නර්ස් නංකි දොරෙන් එලියට ඔලුව දාලා මගේ නම අඬගහනකොට වේටින් රූම් එකේ ඉඳන්ම කලිසම ගලවගෙන යන තැනට මටත් ඕක පත්තියං වෙයි කියල හිතෙනව ඉතිං..😂😂😂