මට අම්ම අප්පච්චිගෙ පවුල් දෙකේ අයියල අක්කලා අටෝරාසියක්.. එයින් වැඩිමනක් එවුන් මම හිතන්නෙ අපේ අම්ම අප්පචිට වඩා බාල ඇත්තෙ අවුරුදු දහයක් පහලොවක් වගේ වෙන්න ඕන.. අම්මගෙ ලොකුම අක්කගෙ පුතාට මේ වෙද්දි මම හිතන්නෙ හැත්තෑව කිට්ටු කරල.. අම්මටත් මේ වෙද්දි අසූ එකක්.. ලොකු අම්මට ඊටත් වැඩිමල් පුතෙක් ඉඳලා තියෙනව.. එයා පුංචි කාලෙම ඩිප්තීරියාව කියන ලෙඩේ හැදීලා නැතිවෙලා.. එයා හිටියනම් මේ වෙද්දි එයාටත් හැත්තෑ පහකට කිට්ටු වෙන්න ඇති.. එයාටත් වැඩිමල් අයිය කෙනෙක් අපේ අම්මගෙ පවුලෙ හිටිය.. එයා සුසිල්.. එයා අපේ පුංචි මාමගෙ පුතා.. එයා හදිසි අනතුරකින් නැතිවුනේ අනූව දශකයේ මුල් කාලෙ කියලයි මට ලාවට මතක.. අම්මගෙ පැත්තෙ නෑයො ගත්තාම ඒ පවුලෙ බාලම කොලුව මම.. මට වඩා බාල මල්ලි කෙනෙක් අපේ හිච්චි මාමට ඉඳල තියෙනව.. එයත් පුංචිකාලෙම නැතිවෙලා.. මට එයාව ලාවටවත් මතකයක් නෑ.. මට මතක එයාගෙ සොහොන විතරයි. එයාව වලදාපු තැන සොහොනක් බැඳලා වතුර පුරවලා ඒකෙ නිල්මානෙල් හිටවලා තිබ්බ වගේ තමයි මතක.. පුංචි කාලෙ ලොකු අම්මලහ යද්දි අපි ගියේ කනත්ත උඩින්.. ලොකු අම්මලාගෙ ගෙදරට තිබ්බ නීත්යනුකූල පාරෙ ගියොත් සෑහෙන ලොකු දුරක් නිසා ස්ටේශන් එකෙන් බැහැල කනත්ත උඩින් පැනලා අඩි පාරෙන් යන එක කිලෝමීටර් එකක දෙකක විතර අඩුවක්.. ඕං ඔය කනත්ත උඩින් එහා මෙහා ගිය නිසා තමයි හිච්චි මාමගෙ බාල පුතාගෙ සොහොන මට මතක.. අනූ එකේ අවුරුද්දෙ හිච්චි මාමා නැතිවුනාමත් එයාගෙ සොහොනත් බැඳුනෙ ඒ මල්ලිගෙ සොහොනෙම අයිනට වෙන්න.. ලොකු අම්මා අම්මගෙ උපන් ගමේ පදිංචිව හිටපු නිසාත් මගේ ඉස්කෝල නිවාඩු බොහොමයක් ගතවුනේ එහේ නිසාත්, ඒ ගමේ මම නොදන්න ශෝර්ට් කට් එකක්, පාරක්, අඩි පාරක්, කනත්තක් නෑ.. ඒ රස්තියාදුව අදත් මට පට්ට වටින මතකයන් කෝටියක්..
හිච්චි මාමගෙ බාල පුතා අඩු වයසින් නැතිවුන නිසා අම්මගෙ පවුලෙ බාලම කොල්ලා මම.. බාලම එකා උනාම ඒ වෙද්දිත් පුත්තලං බූරුවෝ දෙන්නෙකුගෙ වයස වෙන අයියලා අක්කලා අටෝරාසියක් ඉන්නවා කියන්නෙ ඉතිං මට ෆුල් සැප.. නිවාඩු කාලෙට ලොකු අම්මලහ ගියහම ෆුල් බෝර්ඩ් පැකේජ් එකක් අරං ඩිස්නිලෑන්ඩ් ගියා හා සමානයි.. ලොකු අයියා, සුදු අයියා සහ පොඩි අයියා තුන් කට්ටුව වෙන වෙනම දෙන ආතල් කෝටියයි..
අම්මගෙ පවුලෙ බාලම කොල්ලා විදිහට අම්මගෙ සහෝදර සහෝදරියන් හැමෝගෙම දරුවන්ගෙ අපමණ ආදරයක් වින්ද ජීවියෙක් මම.. හතලිස් අටක් වෙන්න ලං උනත් අදත් ඒ අක්කලාගෙ අයියලාගෙ මට තිබ්බ ආදරේ එලෙසමයි.. එහෙම හිතද්දි මට මේක ලියද්දිත් හිතෙන්නෙ මම හරි වාසනාවන්තයි කියලමයි.. අදත් උන් එකෙක්වත් මාව හතලිස් අටේ එකෙක් විදිහට දකින්නෙ නැද්ද කියලත් මට ඉතිම් හිතෙන තැං එමටයි..
අසූව දශකය මැද භාගය වෙද්දි ලොකු අයියත් සුදු අයියත් දෙන්නම රස්සාවල් කරන කසාද බඳින වයසෙ ගජ ඉලංදාරි.. පොඩි අයියා ඒ වෙද්දි ඉස්කෝලෙ යනව කියලයි මතක.. ඒ වෙද්දි මට හතක් අටක් වගේ.. එයාලට අම්බලන්ගොඩ ඟාති හිටියෙ අපේ අම්මයි පුංචි අම්මයි විතරයි.. ඉතිං මාසෙකට සැරයක් අයියල දෙන්නම අම්බලන්ගොඩ විසිට් එකක් දාන එක සාමාන්ය දෙයක්.. එවකට දෙන්නම කසාද බැඳලා නොහිටපු නිසාත්, පවුල් බරක් නොතිබ්බ නිසාත් දෙන්නම හිටියෙ කුරුල්ලො දෙන්න වගේ.. දෙන්නගෙම ඉතිං විනෝදාංසෙ පිචැර් බලන එකයි කඩචෝරු කන එකයි විතරයි.. උන් දෙන්නටම බිසෝවරු දෙන්නෙකුත් ලයින් වෙලා තිබිලා තියෙනවා කියලා අපි දන්නෙ උන් දෙන්නම කසාද බැඳින්න කිට්ටු උනාම..
ලොකු අයියත් සුදු අයියත් එන්නෙ දෙපාරකට නිසා රෝසි අක්කටත් මටත් දෙපාරකට එකම චාන්ස් එක වදින එක ඉතිං මාසෙකට සැරයක් අනිවාර්යයි.. ඇතෙක් බරට පැණි බූන්දි, පුහුල් දෝසි ඇතුලු කඩචෝරු ගොඩාරියක් ලැබෙන එකට වඩා අපි වැඩියෙන්ම කැමති ඊලඟ එකට.. ඒ තමයි රීගල් එකේ හරි අනුර එකේ හරි පිචැර් එකක් බලන්න ලැබෙන චාන්ස් එක.. බොහෝ වෙලාවට අපි දෙන්නම එකම පිචැර් එක දෙපාර දෙපාර බැලුව.. මම දන්න තරමින් සුදු අයියත් ලොකු අයියත් ඒ පිචැර් එකම දෙපාර දෙපාර බැලුව.. ලොකු අයියා ගාල්ලෙනුත් සුදු අයියා දෙනියායෙනුත් ( සුදු අයිය වැඩ කරේ දෙනියායෙ) තනියම බලලා පිචැර් එක ලමයින්ට හොඳනම් තමයි අපි දෙන්නව එක්ක යන්නෙ.. ඒ නිසා අපි එක්ක බලන දර්ශනය එයාලගෙත් බොහෝදුරට දෙවැනි දර්ශනය.. හැබැයි ඉතිං උන් දෙන්න ගාල්ලෙනුයි දෙනියායෙනුයි පිචැර් බැලුවෙ තනියම කියලානම් දැං වෙද්දි විශ්වාසෙට ගන්න බෑ.. අනිවා උන්ගෙ වෙන්ඩ බිසෝවරු දෙන්නත් ඔය අපි බලපු පිචැර් සියල්ලම බලල ඇති ඒ කාලෙ.. එකම පිචැර් එක උන් දෙන්නා කී වතාවක් බැලුවද කියලා දෙයියෝ තමා දන්නෙ.. ඩබල් දාලා පිචැර් බලන්න ගියාම ඉතිං පිචැර් එක සම්පූර්නෙන් බලාගන්න විසි තිස්පාරක්වත් යන්න ඕන කියලා තමා එක්ස්පර්ට්ලා කියන්නෙ.. මමනම් ඔව්ව දන්නෙ නෑ..
මමයි රෝසි අක්කයි දෙපාර බලපු පිචැර් මතක විදිහට පලවෙනි එක සසර චේතනා... සසර චේතනා මට මතක විදිහට එක වතාවක් ඇහුවත් එක්ක.. පුංචිලාගෙ අලුත් ගෙදර හදද්දි ලොකු අයිය නිවාඩු දාගෙන ඇවිත් ගේ වැඩවලට උදව් කරා.. ඒ වැඩ අතරේ පැය භාගෙ භාගෙ කොටස් වශයෙන් සසර චේතනා කතාව ලොකු අයියා මටයි රෝසි අක්කටයි ශ්රව්ය මාධ්යයෙන් කියලා දුන්න.. ඒක වෙනම එක්ස්පීරියස් එකක්.. චිත්රපටියක් බලලා ඇවිත් ඒකෙ කතාව කියන එක අහගෙන ඉන්න එක නිකම් හරියට රේඩියෝ එකෙන් පිචර් එක ඇහුව වගේ.. ඉන් පස්සෙ තමයි ලොකු අයිය අපි දෙන්නව පිචැර් එක බලන්න එක්ක ගියේ.. ඊට පස්සෙ සුදු අයිය එක්ක ගිහිනුත් සසර චේතනා බැලුව..
බලපු පිචැර් ඔක්කොම මේ වෙද්දි මතකේ නෑ.. සිංහ පැටව්, මමයි රජා, නොම්මර 17, කිරි මධු වැල්, අරලිය මල් තමයි මතකයේ තියන හොඳම එව්ව ටික.. ඔතනදි මමයි රෝසි අක්කයි දෙන්නම එකඟතාවයකින් තොරවම සුදු අයියටත් ලොකු අයියටත් පොඩි කපටි කමක් කරා ඒ කාලෙ.. ගෙදරින් යන්න කලින් බලන්න යන පිචැර් එක ලොකු අයිය එක්ක ගිහිං බැලුවා කියලා අපි සුදු අයියට කිව්වෙත් නෑ.. සුදු අයියා එක්ක ගෙහුං බැලුවා කියලා අපි ලොකු අයියට කිව්වෙත් නෑ.. එකම පිචැර් එක උනත් දෙපාර දෙපාර බලන්න අපි දෙන්නම එක පයින්.. ඉන්ටවල් එකට ලැබෙන කඩචෝරු ටිකයි පිචැර් එකයි දෙවැනි පාරට උනත් මිස් කරගන්න අපි කොයිවෙලේවත් කැමති උනේ නෑ.. ලොකු අයියයි සුදු අයියයි නොවෙන්න ඔය කාලෙ වානිජ ගනයේ ෆිල්ම් එකක් බලන්න ගෙදරින්නම් මලාට එක්ක් යන්නෙ නෑ ලේසි පාසුවට..
අද වෙද්දි තත්වය වෙනස්.. එක පතේ කාගෙන එක බයිසිකලේ පැදගෙන හිටපු ලොකු අයියලා සුදු අයියලා පොඩි අයියලා තුන්දෙනා අද වෙද්දි එකිනෙකාට විරසකයි.. ලොකු අම්මත් ලොකු තාත්තත් නැතිවුනාට පස්සෙ අක්කරයක දෙකක ඉඩම් ටික බෙදාගන්න ගිහුං ඇතුවුන පරස්පර අදහස් ඒ සහෝදරක ඈත් කරල.. කව්ද හරි කව්ද වැරදි කියලා අපිට පැහැදිලිවම පේනවා උනාට වැඩිපුර වැරදි කෙනා තමුන් වෑරදියි කියලා පිලිගන්න තැනක නැති නිසා අපිට එතන හරි වැරැද්ද පෙන්නන්න විදිහක් නෑ.. ඒ අස්සෙ බොරදියේ මාලු බාල එවුනුත් නැත්තෙමත් නෑ..
එදත් අදත් හෙටත් උන් තුන්දෙනාම අපේ ආදරණීය සහෝදරයෝ කියන තැන ඉඳගෙන තුන්දෙනාටම නෑකම කියාගෙන ඉන්නවා ඇරුනකොට එකෙක් තෝරාගැනීම කොහොමවත් කරන්න බෑ..
මැරුන දවසක අරගෙන යන්න බැරිවුනත් දෙමාපියන්ගේ නොබෙදූ දේපල කියන්නෙම විසඝෝර සර්පයි වගේ දේවල්.. එව්ව ඉතිං දරුවන්ගෙ තන්හාවේ අඩු වැඩි මට්ටම අනුව සහෝදරකම්වල දිග පලල තීරණය කරනව.. අනික් සෙසු ඟාති වරිගයා ඒ මැද්දට හිරවෙලා ගොලු වෙනව.. තවත් සෙට් එකක් වතුර බොර වෙච්ච වෙලාවෙ මාලු ටික බාගන්න ට්රයි කරනව. අතීතය සහ වර්ථමානය දිහා බැලුවාම මට දැනෙන්නෙම ඇමෙරිකන් ක්රමය එකෙන්ම ඉදිරියෙන් කියල.. ඇමෙරිකන් දෙමාපියන් දරුවන්ට කිසිදු දේපලක් දෙන්නෙ නෑ.. දෙමාපියන් මැරුන දවසට උන් එව්ව විකුනලා දරුවො ගානට සම සමව බෙදාගන්නව.. දරුවො ටික අවසානයේ සාමෙන් සමගියෙන් ජීවත් වෙනව..
ලොකු අයිය, සුදු අයිය, පොඩි අයිය එක්ක අපිට ආදරණීය මතකයන් බොහොමයි.. පිචැර් බැලිල්ල එව්වයින් එකක් පමණයි.. අදත් වෙන වෙනම ගත්තාම තුන්දෙනාගෙම ආදරේ මට තාමත් වෙන වෙනම දැනෙනව.. අතීතය ගැන කල්පනා වෙද්දි හිතෙන්නෙම කාලය ඒ කාලෙ නැවතුනානම් කොයිතරම් හොඳද කියල.. එහෙනම් අපි තාමත් අයියල දෙන්නම එක්ක පිචැර් බලන්න යනව.. පොඩි අයිය ගැන වෙනමම චැප්ටර් එකක් ලියන්න ඕන නිසා ඒක වෙනම පෝස්ට් එකකට තියනව.. එයා එක්ක ගතපු ආතල් වෙනමම ෆ්රීක්වන්සි එකක තිබ්බ එව්ව නිසා මේ පිචැර් පෝස්ට් එක ඇතුලට එව්ව ඔබන එක පොඩි අයියට කරන අසාධාරනයක්..
අරලියමල් පිචැර් එකේ සොමී රත්නායක රෑක අනෝජා පස්සෙ එලවන් එද්දි අනෝජා ඔයට පැනලා මැරුනෙ ඇයි කියලා ඒ කාලෙ මට දෙපාරක් බලලත් තේරුම් ගන්න බැරිවුනා කියහංකෝ.. අනෝජගෙ කරේ මාලයක් තිබ්බෙත් නෑ.. අතේ බෑග් එකෙක් පර්ස් එකක් තිබ්බෙත් නෑ.. අතේ තිබ්බෙ හුලු අත්තක් විතරයි.. ඉතිං හත් ඉලව්වෙ අර යකා එක්ක මහ රෑ රේස් දුවන්නෙ නැතුව හුලු අත්ත සොමී රත්නායකට දීල අනෝජට ඔයට පනින්නෙ නැතුව කලුවරේම ගෙදර යන්න තිබ්බ නේද කියලා මම අවුරුදු ගානක් කල්පනා කරා.. ඒ අව් අස්සෙ තමුං ලව් කරපු කෙල්ල අනෝජා ඔයට පැනලා මැරුනයින් පස්සේ ඒ ගෙදරම නංගි සබීතව කසාද බඳින්න සනත් කොහොමද හිත හදාගත්තෙ කියන එකත් එදා මට තිබ්බ ප්රශ්ණ පත්තරෙන් එකක් ඉතිං.. දැං හැදෙන පිචැර් එක්ක බැලුවා එව්ව ඉතිං පට්ට ස්ක්රිප්ට්.. ඔලුවෙ පොඩි සංස්කෘතිකමය ප්රශ්ණ කීපයක් ඉතුරු උනාට ආයෙ ඉතිං ප්ලොට් හෝල් හොයාගන්න නෑ මලාට..
අරලියමල් ස්ටෝරි ලයින් එකයි, අපි ඒ පිචැර් එක බලපු හැටියි කියන්නෙම මට ඒක ෆිල්ම් එකකට වඩා ඉමෝශනල් මතකයක්.. ඉමෝශනල් නොවී ඉවර වෙනකල් ගායනා කරගෙන යන්න බැරි සිංදු හතරක් මට තියෙනව.. එකක් කුරුල්ලෝ නුබේ තාලෙන්.. අනෙක ඉද්ද මල් කතාවේ.. අරලිය මල් පිචැර් එකේ කුරුල්ලෝ නුබේ තාලෙන් සිංදුව ඇහෙද්දිත් ඉද්ද මල් කතාවෙ සිංදුව ඇහෙද්දිත් මට අදත් මම ටිකක් විතර ඉමෝශනල් වෙනව.. ඊට සමාන්තරව ලොකු අයියවත් සුදු අයියවත් මතක් වෙනව.. අනිවා හෙටානිද්ද වෙද්දි කෝල් දෙක තුනක් එනව ඉතුරු සිංදු දෙක මොකක්ද අහලා... දැං දීපංකෝ උත්තර..😂
