Sunday, August 8, 2021

හිත රිද්දන මතක 1

 

අද ඉරිද හවස මියුසික් ප්රැක්ටිස් දවස. බෑන්ඩ් එකේ දෙන්නෙක් ගමනක් ගිහිල්ලා එන්න පරක්කු වෙනවා කිව්ව නිසා ප්රැක්ටිස් කැන්සල්. කීබෝර්ඩ් එකත් වාහනේට දාගෙන උදේ දහයට විතර එලියට ගියේ තවත් වැඩ රාජකාරි කීපයක් කරගෙන හවසට ප්රැක්ටිසුත් ගිහිං රෑ වෙලා ගෙදර එන්න හිතාගෙන. ප්රැක්ටිස් කැන්සල් නිසා කලින්ම ගෙදර ඇවිත් වාඩි උනේ සිංදු වගේකට කෝර්ඩ්ස් දාන්න. ඕන කරන සිංදු වගයක් යූ ටියුබ් එකේ හොයගෙන මගේ වැඩේට ඔලුව දාගෙන ඉද්දි තමා youtube auto play යටතේ මේ සිංදුව play වෙන්නෙ.


ඒ වෙද්දි මං හිටියෙ තුන වසරේ හෝ හතර වසරේ කියලා තමයි මතක. ඉස්කෝලෙ ඇරෙන්නෙ දවල් දොලහයි හතලිස් පහට. ඉස්කෝලෙ ඇරිලා ගෙදර එන්නෙ ලොකු සුදූ අක්කා එක්ක. දවල් දවසේ අම්මයි තාත්තයි දෙන්නම රස්සාවට යන නිසා මං හවස් වෙනකල් ඉන්නෙ පුංචිලාගෙ ගෙදර. ඒ කාලෙ පුංචිලාට තිබ්බෙ ගම් උළු හෙවිලි කරපු වරිච්චි බිත්ති වලට සිමෙන්ති කපරාරු ගහපු ලොකු ගෙයක්. ඒ ගෙදර බිමටම සමතලා කරලා තමා බාප්පා එතන අලුතෙන් ගේ හැදුවෙ. ඉස්කොලෙ ඇරීලා එනකොට පුංචිලාගෙ ගෙවල් ලඟ වංගුවෙන් කන්ද උඩට හැරෙනකොටම ඉස්සෙල්ලම දැනෙන්නෙ පුංචි පරිප්පු උයන සුවඳ. පුංචි දවාලට උයන්න ගන්නෙ මං ඉස්කෝලෙ ඇරීලා එන වෙලාව අල්ලල. පුංචිගෙ දුව මට වඩා අවුරුදු පහක් වැඩිමල් නිසා ඒ වෙද්දි අක්කා අට වසරේ වගේ වෙන්න ඇති. එයාට ඉස්කෝලෙ ඇරෙන්නෙ එකහමාරට. එයත් ගෙදර එනකොට දෙක විතර වෙන නිසා පුංචිගෙ කෑම උයන වෙලාව අපි දෙන්නටම උණු බත් කන්න දෙන්නම සැලසුම් කරපු වෙලාවක්දෝ කියලා මේ දැං මට හිතෙනව. ලොකු නංගි ඒ වෙද්දි මොන්ටිසෝරි වයසෙ. පොඩි නංගි ඉපදිලා නෑ තියා ඉපදෙන්න හිතලාවත් නෑ ඒ කාලෙ. සමහරවිට එයා කලින් ආත්මේ හෙන නාකි උන්දෙක් වෙන්න ඇති ඒ වෙද්දි.

දවල් එකොලහමාරට හෝ දොලහට වගේ නංගිව පන්සලේ මොන්ටිසෝරියෙන් අරං ඇවිල්ලා තමා පුංචි උයන්න පටන් ගන්නෙ. උයලා ඉවර වෙද්දි මං ගෙදර ඇවිත්. පුංචිගෙ පරිප්පු හොද්දේ සුවඳ මේ දැනුත් දැනෙනවා දැනෙනවා වගේ මට. හැමදාම පුංචි මට පරිප්පු වැරැද්දුවේ නෑ. ඒ මං පට්ට පරිප්පු පෙරේතයෙක් හිංදා වෙන්න ඇති. තුන් වේලටම අවුරුද්දේ දවස් තුන්සිය හැටපහේම උනත් මට පරිප්පු කන්න පුලුවනි. හෑබැයි පරිප්පු රසට උයන්න හැමෝටම බැහැ. ලේසියෙන් උයන්න පුලුවන් උනාට පරිප්පු උයන එක වෙනම කලාවක්. පරිප්පු කියන්නෙ ජීවිතේ හා සමාන නිසා මටත් රහට පරිප්පු උයන්න පුලුවනි. කිරටද, මිරිසටද, තෙම්පරාදුවටද, වතුරෙන්ද, මෙකී නොකී ඕනෑම විදිහකට මටත් රසට පරිප්පු උයන්න පුලුවනි. මම වැඩියෙන්ම ආස තෙල් දාලා වතුරෙන් විතරක් පරිප්පු උයලා කන්න. එහෙම උයද්දි පොල් කිරි දාන්නෙ නෑ. මට හිතෙනව එහෙම ඉව්වාම පුංචිගෙ රසම රස පරිප්පු හොද්ද ලඟින් යන රසක් ගන්න මට පුලුවන් කියල. හැබැයි ඒ රසට සමාන කරගන්න තාම මට බැරිවුනා. අවුරුදු එකොලහක් පරිප්පු උයලත්.

බාප්ප ඒ වෙද්දි හිටියෙ සවුදියේ. ඒ නිසා පුංචිලාගෙ ගෙදරත් තිබුනා ඉස්පීකර් දෙකේ නැශන්ල් කැසට් රේඩියෝ එකක්. ඒ රේඩියෝ එක අන්තිමේ නතර උනේ මගේ කාමරේ. ඒ පස්සෙ වතාවක බාප්පා රට ඉඳලා එද්දි ත්රී ඉන් වන් එකක් ගෙනාපු නිසා. බාප්පා ත්රී ඉන් වන් එක ගෙනෙද්දි රෙකෝර්ඩ් ප්ලේ කරන්න පූලුවන් පැතලි ත්රී ඉන් වන් එකක් අපිටත් ගෙනැල්ලා දුන්න. ඒකෙත් අඩියක් විතර උස බෆල් පෙට්ටි දෙකක් තිබුන නැශනල් එකක් උනාට සද්දෙ ඒ තරම් සුපිරි නෑ. අඩි තුනක් විතර උස බෆල් පෙට්ටි දෙකක් එක්ක බාප්ප ගෙනාපු ත්රී ඉන් වන් එක නිසා පුංචිලහ තිබ්බ නැශනල් කැසට් රේඩියෝ එක ගෙදර ඉස්සරහ කාමරේ මුල්ලකට තල්ලු කෙරුනා. ටික කාලයක් ඒක එහෙම තිබිලා කැසට් පටිය කරකවන මෝටරේ බෙල්ට් එක ලූස් වෙලා කවුරුත් පාවිච්චි නොකරන තැනට වැටුනාම මං ඕක ගෙදර ගෙනැල්ලා මගේ කාමරේ තියාගත්ත. වටේ තිබ්බ ප්ලාස්ටික් කවරය ගලවලා පැත්තකට දාලා මෝටරේට රබර් පටියක් දාලා තමා මං ඒකෙන් කැසට් පීස් ඇහුවෙ. නාමල් උඩුගමගේ සමුගන්නේ නෑ කියන කැසට් පටිය ඉස්සෙල්ලම ඇහුවෙ ඒ කැසට් රේඩියෝ එකේ තමා. ඉස්පීකර් දෙකෙන් එකක් ගලවලා වයර් එකක් අමුනලා අරං ඇලුමීනියම් කලගෙඩිය උඩින් තිබ්බාම දැං තියෙන සබ්වූෆර් කැලේ. පාරෙ වතුර ලයින් එකෙන් ගෙදරට වතුර ගත්තු නිසා ගෙදර තිබ්බ ඇලුමීනියම් කලගෙඩිය ස්තිරවම පදිංචි උනේ මගේ පොත් මේසෙ යට සබ් වූෆර් එකක් විදිහට්. ඒ කාලෙ සබ්වූෆර් කියලා එකක් ගැන කව්රුත් අහලාවත් නැතුව ඇති.

ඉස්කෝලෙ ඇරිලා එද්දි ඉස්සෙල්ලම දැනෙන්නෙ පුංචිගෙ පරිප්පු හොද්දෙ සුවඳ. ඒ එක්කම ඇහෙනවා පුංචිලාගෙ ගෙදර කැසට් රේඩියෝ එකේ වෙලඳ සේවයේ දිවා දැහැන යන සද්දෙ. පුංචිලාගෙ ගෙදර කැසට් අහනවාට වඩා නිතරම ඇහුනෙ රේඩියෝ එක. ඒ පුරුද්දට නිසා වෙන්න ඇති දැනටත් මම ටීවී එකට වඩා රේඩියෝ එකට කැමති. ඒ කාලෙ රේඩියෝ එකේ ප්රවෘත්ති ගියේ දවල් දොලහයි හතලිස් පහට. ඉස්කෝලෙ එකොලහමාරට ඇරෙන කාලෙ සහ ඊට කලින් කාලෙ දිවා පුවත් මට සතියේ දවස් පහම ඇහිලා තියෙනව. දිවා දැහැනයි, දිවා ප්රවෘත්තියි, අම්බිගා ගීතයෙන් ගීතයයි, මරණ දැනිවීමුයි, චිත්රපටි දැන්වීමුයි රේඩියෝ එකේ ඇහුන හැටි අද වගේම මතකයි. රේඩියෝ එකේ ඇහීලා ඇහීලාම එක එක නගරවල තියෙන චිත්රපටි ශාලා ටික තාමත් මතකයි මතකයි වගේ.

සෙනසුරාදා ඉරිදා ඉන්නෙ ගෙදර නිසා සති අන්තයේ රේඩියෝ ඇහෙන්නෙ නෑ. ඒකට හේතුව අපේ ගෙදර රේඩියෝවෙ ලයින් අහු වෙන්නෙ නෑ. බාප්ප අපිට ගෙනැත් දීපු ත්රී ඉන් වන් එකේ ඒරියල් එකක් නෑ. ඒකට වෙනම ඇන්ටනාවක් වගේ කෑල්ලක් එනවා වයර් එකක් එක්ක. ඒක තාත්තා කවදාවත්ම හයිකරලා දුන්නෙ නෑ. රස්සාවලුයි ලමයි තුන් දෙනෙකුගේ වැඩයි එක්ක අපේ අම්මටයි තාත්තටයි සති අන්තයේ රේඩියෝ අහන්න ඉස්පසුවක් තිබ්බෙ නෑ.මං පුංචි නිසා මට රේඩියෝ එකට ඇන්ටනාවක් හයිකරගන්න දැනුමකුත් නෑ. පස්සෙ කාලෙක පුංචිලාගෙ ගෙදර තිබ්බ නැශනල් එක මගේ කාමරේට ආපු නිසා ගෙදර ත්රී ඉන් වන් එකට ඇන්ටනාව අමුනන්න ඕනකමක් උනේ නෑ. 1992-93 කාලෙ වගේ සිරස එෆ් එම් පටන් ගනිද්දි තමයි මං ඉස් ඉස්සෙල්ලම ඒකට ඇන්ටනාව අමුනලා එෆ් එම් අහන්න පටන් ගන්නෙ. එදා ඉඳන් මමයි රේඩියෝ එකයි කියන්නේ ගෙදර ඇතුලේ වෙනම පවුලක්. ඒ විස්තරේ මං වෙනමම බ්ලොග් එකේ ලියලා ඇති කාලෙකට කලිං.

ආයෙම පුංචිලාගෙ රේඩියෝ කතාව.. ඒ කාලෙ මට මතක විදිහට හොඳම සිංදු ගියේ දිවා දැහැනට වෙන්න ඕන. පුංචි බෙදන බත් පිඟානයි දිවා දැහැනයි කියන්නෙ එකම රස සාගරයක්. බත් පතේ තියෙන අනික් ව්යාංජන මොනවා උනත් පරිප්පුයි බතුයි දිවා දැහැනයි කොච්චර තදින් ගැලපුනාද කියනවනම්, අද මේ අහම්බෙන් ඇහුන සිංදුව නිසා ඒ සියල්ලම එකපාරට මතකයට ආව. අපේ පංච ඉංද්රියන්ට දැනෙන සමහර දැනීම් අපිව හිටපු ගමන් අතීතෙට අරං යනව. සමහර රසවල්, සමහර සුවඳවල් අපේ ජීවිතවල සමහර සමහර තැන්වල රෙජිස්ටර් වෙනව අපි නොදැනුවත්වම. මං සීටී ප්රනාන්ඳුගෙ සිංදු අනන්ත අහලා තියෙනව. බෑන්ඩ් එකත් එක්ක ප්ලේ කරලත් තියෙනව ඕනෑතරම්. ඒත් පුංචි කාලෙ දිවා දැහැනේ ඇහුන සද්දෙ ඇහුනාම මාව එකපාරටම අතීතෙට ගියා. පුංචි, පුංචිගෙ පරිප්පු හොද්ද, බාප්පා, මාව ඉස්කෝලෙ එක්ක ගිය ලොකු සුදූ අක්කා කියන ඔක්කොම මට එක පාරටම මතක් උනා. කෝර්ඩ් දැමිල්ල පැත්තකින් තියලා මම මේක ලියන්න පටන් ගත්ත.

දැං කාලෙ පරිප්පු ඒ කාලෙ පරිප්පු වගේ සුවඳ නෑ කියලත් මට හිතෙනව. අද කාලෙ පරිප්පු ඒ කාලෙ පරිප්පු වගේ රස නෑ කියලත් මට හිතෙනව. ඒ දෙකම එහෙම නොවුනත් පුංචිට තරම් රසට සුවඳට පරිප්පු උයන්න පුලුවන් කෙනෙක් අදටත් මට හමුවෙලා නෑ. අද වෙද්දි පුංචියි බාප්පයි දෙන්නම ජීවතුන් අතර් නෑ. මාව ඉස්කෝලෙ අරං ගිය ලොකු සුදු අක්කත් ජීවතුන් අතර නෑ. බාප්පා හදපු ගේ විකුනලා අක්කා වෙන තැනක ගෙයක් අරගෙන පදිංචියට ගිහිං. පවුලට සහ දරුවාට කැපකරන්න තියෙන වෙලාව තමුන්ගේ නංගිගේ දරුවන් වෙනුවෙන් උපරිමයටත් වඩා කැප කරන්න ඉදිරිපත් වෙන පුංචි වගේ උත්තම චරිත මේ සමාජයේ විරලයි. තමුන්ගෙ ගෙදර තමුන්ගෙ බිරිඳගේ නංගිගේ ලමයි තුන්දෙනෙක් දවල් දවසේ යකා නටනවා බලාගෙන බැල්මකින්වත් අකමැත්තක් නොපෙන්වපු, තමුන්ගෙ වයිෆ්ගෙ නංගිගෙ දරුවන් තුන්දෙනාට තමුන්ගේ දරුවාට තරම්ම ආදරේ සෙනෙහස දක්වන්න පුලුවන්, බාප්පා වගේ උත්තම චරිතත් අද සමාජයේ විරලයි කියලාත් මට හිතෙනව. ලංකාවෙන් පිටවෙලා අවුරුදු එකොලක් ගිහිං.. මට පුංචිගෙන් බාප්පගෙන් ඉතුරු මතකය විතරයි. ඒ මතකය මට කෝටියක් වටිනව.
---------
හයිවේ නැති කාලෙ රෑක කොලඹ ඉඳන් එද්දි බඩගින්නක් ඇවිල්ලා පානදුරේ ඉස්පිරිතාලෙ ඉස්සරහා තියෙන රෑ කඩේ කන්න නැවැත්තුව.. උනු උනු පරාටා තුනක් කෑවා පරිප්පු එක්ක. කාලා අහවර වෙලා ප්ලේන්ටියකුත් බීලා වේටර්ට කීවා බිල ගේන්න කියලා... වේටර් කෑගහලා බිල් ලියන මනුස්සයාට කිව්වා බිලට වැටෙන්න ඕන අයිටම් ටික..
පරාටා තුනයි... ප්ලේන්ටියයි... පරිප්පු දීසි හතයි.. ...

කඩේ හිටපු කීපදෙනෙක් මා දිහා බැලුවා... මයෙ මොකෝ ඉතිං.. හොරා කාලා නෙවෙයිනේ...

මේ තමා මාව අතීතයේ රවුමක් අරං ගිහිල්ලා ඉමෝශනල් කරපු ගීතය... මේ සිංදුව මම සිය වාරෙකට වඩා අහලා ඇති.. ප්ලේ කරලත් ඇති. ඒත් මේ තමා පුංචිලාගෙ ගෙදර නැශනල් රේඩියෝ එකේ දිවා දැහැනේ ඇහුන සිංදුව... ඒ සද්දය...ඒකයි මට් මේක සිංදුවක් විතරක් නොවී මතකයේ කොන්ක්රීට් වෙච් ඉමෝශනල් ෆීලින් එකක් වෙන්නෙ.

ඒ සිංදුව පහත ලින්ක් එකේ

ගංගා බෝඩිම


බෝඩිං කතා ගොඩක් තිබුනට එව්වා ලියනවානම් ගංගා බෝඩිම තමා පලවෙනි එක. මං ඕකෙ හිටියෙ 2011 අවුරුද්දෙ අන්තිම කාලෙ. පිටරටකට ආවාම පලවෙනි සහ දැවෙනම කාරනාව තමා නවාතැන. විවිධාකාරයේ නවතැන් තිබුනාට හිතට සහ සාක්කුවට ෆිට් වෙන එක්ක අහුවෙන්නෙ බොහොම කලාතුරකින්. එව්වයෙ නීති රීති වලට යටවෙලා ඉන්නවට වඩා පාරක් අයිනේ පේමන්ට් එකක නිදියනවා සැපයි කියලා හිතෙන වෙලාවලුත් නැත්තෙම නෑ.

කාමර ප්රශ්ණය උග්ර වෙලා දහ අතේ කාමර හොයද්දි තමා මට ගංගා බෝඩිම ගැන හෝඩුවාවක් එන්නෙ. ඕං දවසක කලින් ඕෆ් වෙලා ගංගා බෝඩිම හොයාගෙන යන්නෙ දහසක් බලාපොරොත්තු තියාගෙන. ලංකාවෙ ඉද්දි වැසිකිලියට ගියෙත් වාහනෙන් උනාට විදේශගත උනායින් පස්සෙ ඉතිං මං තුමා ආයෙත් කකුල් දෙකයම වැටුනා කියහංකෝ.. වැඩට යන්න ගතපු ෆුටාර් එක ඇරුනාම ඒ කාලෙ දුර යන ගමන් සියල්ලම මෙට්රො එකේ තමා යන්නෙ. මාසෙම යන්න පුලුවන් අන්ලිමිටඩ් කාර්ඩ් එකක් ගත්තාම දහස් වාරයක් එහේ මෙහේ ගියත් මෙට්රො මුදලාලිගෙන් අවුලක් නෑ. ඒත් මට එහෙම මෙට්රො කාර්ඩ් එකක් නෑ. වැඩට යන්න හැතැක්ම දෙකක් තියෙන නිසා මෙට්රො එකේ යනවනම් බස් එකක සහ කෝච්චියේ යායුතුයි. බස් එකේ ගිහිං කෝච්චියේ ඉතුරු ටික යන්න පැයක් අනිවාර්යයෙන්ම ගතවෙන්නෙ අතරමග පැය භාගයක් විතර රස්තියාදුවක් තියෙන නිසා. ඔය පැය භාගෙ ඉතුරු කරගන්න ඕන නිසා මං ෆුටාර් එකක් ගත්තු නිසා මට මෙට්රො කාර්ඩ් එකක් නෑ. ආං ඒ නිසා තමා මං අපේ ප්රසන්නයාගෙ මෙට්රො කාර්ඩ් එක ඉල්ලගෙන ගංගා බෝඩිම හොයාගෙන යන්නෙ. ප්රසන්නයා ලඟ තිබ්බෙ අන්ලිමිටඩ් මෙට්රො කාර්ඩ් එකක්. ප්රසන්නයාගෙ මෙට්රො කාර්ඩ් එක කාගෙත් සුන්දරී තත්වයේ එකක්. වැඩ කරන තැන කොයි එකා කොහේ ගියත් ප්රසන්නයාගෙ කාර්ඩ් එක ඉල්ලගෙන යන එක තමා කාගෙත් පුරුද්ද. ප්රසන්නයා ඕෆ් වෙන්නෙ රෑ දෙකට නිසා දවල් වැඩ කරන එවුන් වටේම ශොපින් ගිහින් ආතල් සියල්ල අරගෙන යක්කු ගස් යන වෙලාවට තමා ආයෙම කාර්ඩ් එක ගෙනැත් දෙන්නෙ. ප්රසන්නයා හිත හොඳ එකා. ඉල්ලුවොත් දෙයක් බෑ කියන්නෙ නෑ. අවුරුදු එකොලහක් තිස්සේ හමුවෙච්ව දහසක් පාස්පෝර්ට් යාලුවන්ගෙන් විශ්වාස කලහැකි එකම එකා ප්රසන්නයා විතරයි. පුද්ගලිකව මගෙන් කරගන්න යමක් නැතුව සැප දුක හොයන්න කෝල් එකක් දෙන එකම එකා ප්රසන්නයා විතරයි.

අදාල ඉස්ටේසමේ බැහැලා ලිපිනය හොයාගෙන ගියාම, ගංගා බෝඩිම කියන්න තරම් අවුලක් නෑ. බෝඩිම ෆුල් ඔප්ශන්.. කෑම, නෑම සහ ලෑම කියන තුනම ෆ්රී. ලෑම කියන්නේ ලගිනවා කියන අර්ථයට හෙවත් නිදාගන්න තැනක් කියන තේරුම කියලයි ගන්ට ඕන. සියල්ල ෆ්රී කිව්වට ෆ්රීම නෙවෙයි.. මාසෙට කුලිය හාරසීයයි ඕල් ඉන්ක්ලූඩඩ්.. කෑම දෙන තැන් ලැබෙන්නෙ බොහෝම කලාතුරකින්. කෑම නැතුවත් සාමාන්ය තැනක කාමරයක් පන්සීයක් වගේ ගානක් තමා කියන්නෙ. හාරසීයට කෑමත් දෙනවා කියන්නෙ එකෙන්ම වැඩේ ලාභයි. රූල්ස් ඇන්ඩ් ර්ර්ගියුලේශන් අනුව රෙදි සේදීම තහනම්. කෑම පිසීමත් තහනම්. කෑම දෙනවානම් මොන අහවල් එකටද බං උයන්නෙ. රෙදි ටික හෝදගන්න එක ප්රශ්ණයක් උනාටඒක ඒ හැටි අවුලක් නෑ කෝච්චියෙන් බැහැපු ගමන් එහා පැත්තෙ ලොන්ඩරිය. ඔක්කෝම ඇඳුම් ටික ලොන්ඩරියෙ නංකිට හවස වැඩට යන ගමන් දීලා ගියාම ඒ නංකි බර කිරලා ගාන කියනව. අදාල ගාන ගෙව්වාම පහුවදා වෙද්දි රෙදි ටික සෝදලා මැදලා නවලා පැක් කරලාම ලැබෙනව. බර කිරනවා කීවෙ මගේ නෙවෙයි.. හෝදන්න තියෙන රෙදිවල බර තමා කිරන්නෙ. උයන්න පිහන්න නෑ කියන්නෙ බොඩිමක ලැබෙන එක්ස්ට්රා ඔපශන් එකක් නිසා මංතුමා සුටුස් ගාලා බෝඩිමේ දිගටම බෝඩින් වෙන්න තීරණය කරනවා කියමුකෝ. වේකන්සිය තියෙන්නෙ එකම එක කාමරයක් සඳහා පමණයි. ඒ නිසා ඉක්මන් නොවුනොත් චෑන්ස් එක මිසින් වෙන නිසා ඇඩ්වාන්ස් පේමන්ට් එකක් නොකර කෙලින්ම මාසෙක කුලිය ගෙවන්න මං දෙපාරක් හිතන්නෙ නෑ.

සති දෙකකින් බෝඩිමට පදිංචියට එන්නයි ප්ලෑන් එක. එතෙක්කල් දුකට සැපට සිටි ෆුටාර් එක දෙන්න එකෙක් නෑ. පාරට විසික් කරලා දාලා එතෙක් පිහිටවුන යකඩ ගොඩට අගෞරවයක් කරන්නත් බෑ. ඒ නිසා මට සිද්ද වෙනවා ඔක්කොම වැඩ පැත්තකින් තියලා ෆුටාර් එක ගලවලා පැක් කරලා ලංකාවට පටවන්න. ඒකත් කරා කියමුකෝ. ඕං ඊට පස්සෙ තමා මගේ කියන අඩුම කුඩුම සියල්ලම පටවගෙන ගංගා බෝඩිමේ ස්ථීර පදිංචියට යන්නෙ.

මුල් දවසේ ගියේ වැඩ ඉවරවෙලා නිසා වැඩි විස්තරයක් හොයාගන්න විදිහක් නෑ. රෑට ඕෆ් උනාම ප්රසන්නයයි මමයි ලඟ තියෙන කඩේකින් මොනවා හරි බඩට දාගෙන කෝපි එකකුත් බීලා පොඩි කයියකුත් ගහලා තමා දෙපැත්තට යන්නෙ. එහෙම දෙපැත්තට යන්වා කිව්වට ප්රසන්නයා එතැනින් සබ්වේ එකට පහලට බහිද්දි මං ෆුටාර් එක පැදගෙන නවාතැනට එනව. අලුත් බෝඩිමේ පලවෙනි දවසෙත් ඒ වගේම දෙන්නා එක්ක ගාර්ලික් බ්රෙඩ් දෙක තුනක් ගිලලා කෝපි දෙකකුත් ගහලා සබ්වේ එකට බැහැලා දෙන්නගෙ කෝච්චි දෙක හොයාගෙන දෙපැත්තට යනව. කාලා ආපු නිසා බෝඩිමේ කෑම කෑමේ අවශ්යතාවයක් නෑ. අඩි අටේ අටේ කාමරේක තිබ්බ ඇඳට මගේ බෙඩ් ශීට් කොට්ට උර දාගෙන වොශ් එකකුත් දාගෙන කොල්ලා ශපාන් එකට දොයි. පහුවදා වැඩට ඉන්න තියෙන්නෙ හවස පහට.

උදේ නැගිටිනවා කිව්වට ඉතිං දවල් එකොලහෙන් මෙහා නැගිටිලි බොරු. නිදාගන්න යන්නෙම එලිවෙන්න හතරට විතර නිසා එකොලහට නැගිටින්නෙත් බොහොම අමාරුවෙන්. ඒක කරන්නෙත් ලංකාවෙ මිනිස්සු නිදාගන්න කලින් කෝල් එකක් දෙන්න ඕන නිසා. ඕං උදේ එකොලහට අවදි වෙලා කෝල් ගන්න එව්වත් අරගෙන බාතෲම් එකට පැනලා නාකියාගෙන තමා බඩට යමක් දාගන්න හොයන්නෙ. බෝඩිමේ රූල්ස් වලට අනුව කෑම තියෙන්නෙ ෆ්රිජ් එකේ. බත් නැතිනම් හාල් ටිකක් හෝදලා අරගෙන රයිස් කුකර් එකේ බතක් උයාගැනීම බෝඩිංකරුවන්ගේ රාජකාරියක්. ව්යාංජන සියල්ලම ෆ්රිජ් එකේ තියෙන නිසා එව්වා බෙදාගෙන මයික්රෝවේව් එකට දාගෙන කන්න තමා තියෙන්නෙ. බෝඩිං රූල්ස් වලට අනුව දහපාරක් බෙදාගෙන කෑවත් ඒකෙ අවුලක් නෑ. ප්රසන්නයාගෙ මෙට්රො කාර්ඩ් එක වගේ කෑම අන්ලිමිටඩ්.

නාකියාගෙන කිචන් එක පැත්තෙ රවුමක් ගහද්දි ඩයිනින් ටේබල් එක උඩ රයිස් කුකර් එකේ බත් එකක් රෙඩි. ෆ්රිජ් එක ඇරලා බැලුවාම තඩි කල්දේරම් තුනක ව්යාංජන තුනක්. එකක වම්බටු... අනෙකේ වට්ටක්කා.. අනෙකේ චිකන්.. ඒ කාලෙ මං තුමා මස් මාංශයෙන් තොර ජීවියෙක් නිසා කෑමට තියෙන්නෙ බතුයි බටුයි වට්ටක්කයි. අවුලක් නෑ. පලවෙනි දවස නිසා කෑවා කියමුකෝ. කෑම කොච්චර රසද කියනවානම් බල්ලෙකුට කටේ තියන්න බෑ. ලුණුයි වතුරයි දාලා තම්බලා හදපු තැම්බුම් හොද්දක් හා සමානයි ව්යාංජන.හවස වැඩට යද්දී රෑට කන්න බත් සුට්ටක් අරං යාම පුරුද්දක් උනාට දවල්ට කාපු මල ජරාව අරං යන්න බෑ බෑ වගේ නිසා ඕං ඔහේ හිස් අතින් යනවා කඩේකින් මොනාහරි බඩට දාගන්න බලාපොරොත්තුව. එදා දවස එතැනින් අවසානයි. සුපුරුදු විදිහයටම වැඩ අවසන් කරලා එලිවෙන්න හතරට විතර බෝඩිමේ. ඇහැරෙන්නෙ පහුවදා එකොලහට. පහුවදාත් උදේ කෝල් සියල්ල අවසන් වෙලා නාකියාගෙන කන්න කියලා ගිහිං බැලුවාම එදත් වම්බටු, වට්ටක්කා, චිකන්, සහ බත්. වෙජිටේරියන් මට බතුයි බටුයි වට්ටකයි විතරයි. ඊට පහුවදාත් එසේමයි. බතුයි, බටුයි, වට්ටකයි..එතකොට ඊට පහුවදා... ඒත් එහෙමම තමා කියහංකෝ.. පසුව ටිකක් හොයලා බැලින්නම් බෝඩිමේ කෑම හදන්නෙ සතියකට වතාවයි. කල්දේරම් තුනකට හැදෙන ව්යාංජන දෙකක් සහ චිකන් කරියක් සතියම වැලඳිය යුතුයිලු. කෑම එක්කම හාරසීයයි කිව්වට වැඩේ යන්නෙ සතියයම එකම කෑම ජාති තුනක් කියන ඔප්ශන් එක යටතේ කියලා දන්නවනම් පලාතක එන්නෙ නෑ. රූල්ස් වලට අනුව වෙනම කෑම උයන්නත් බෑ. රයිස් කුකර් එක පමණයි පාවිච්චි කිරීමට අවසර තිබෙන්නෙ.

දෙවැනි සතියේ දවසක දවාලේ කන්න බැලින්නම් බතුත් නෑ. මං උදේ නැගිටලා බාතෲම් එකට යද්දි අල්ලපු කාමරේ ටෝනියා බාතරූම් එකේ. ඌ එලියට එනකල් කිචන් එක පැත්තේ කැරකෙද්දි තමා දැක්කෙ බත් නෑ කියලා. රයිස් කුකර් එක හෝදලා හාල් කප් දෙකක් දාලා රයිස් කුකර් එක ගැහුවෙ වැඩිපුර බත් තියනවට වඩා කන කෙනෙකුට උනු උනුවේ බත් එකක් කන්න අඩුවෙන් තියන එක හොඳ නිසා. ටෝනියා බාතෲම් එකෙන් එලියට ආවාම මාත් බාතෲම් එකට රිංගලා නාකියාගෙන කාමරේට ගිහිල්ලා ඇඳුමකුත් දාගෙන කල්දේරම් බත කන්න කිචන් එක පැත්තේ ගියා කියමුකෝ.. පැය භාගෙකග කලින් ගහපු බත් එක අතුරුදහන්.. රයිස් කුකර් එකේ අඩියේ දංකුඩයක් පමණක් ඉතිරිව තිබේ කියහංකෝ. අල්ලපු කාමරේ අසල්වැසියා හෙවත් ටෝනියා බත් එකට ඇනකොන්ඩා ගහලා මාරු. ගංගා බෝඩිම ඒ වෙද්දිත් ඊයා තරමටම එපා වෙලා තිබුනෙ කෑම ප්රශ්ණය නිසා. එදාම වෙන බෝඩිමක් හොයාගෙන ගිය ගමන සාර්ථකවුන නිසා පහුවදාම ආයෙම කොට්ට මුට්ට ටික කර ගහගෙන මං තුමා අලුත් නවාතැනකට ආව. මාසෙකම කුලිය දුන්නට ගංගා බෝඩිමේ හිටියෙ සති දෙකයි. අස්වෙලා යද්දි ඉතුරු දෙසීය මාසෙකින් දෙන්නම් කිව්වට ගංගා බොඩිමේ හිමිකාරියට තාම මාසයක් ගතවුනේ නැතුවා අවුරුදු දහයකුත් ගතවෙලා...

අලුත් නවතැන ඉස්ටේසමේ ඉඳන් ටිකක් දුර පයින් යන එකක් උනාට එතැන ටික දවසක් ඉන්න අල්ලලා ගියා. එතැන කැමති විදිහට උයාගෙන කාලා කැමති විදිහට පාඩුවේ ජීවත් වෙන්න පුලුවන් එකක්. උඩ තට්ටුවක්ම කුලියට අරගෙන රූම්ස් තුනක හිටපු අපි තුන්දෙනෙක් කුලිය තුනට බෙදාගෙන හිටපු තැනක් නිසා එතැන ලොකු සීන් දාන්න ලෑන්ඩ්ලෝර්ඩ්ලා නෑ. ඒ නිසා එතැන කාලයක් අල්ලලා ගියා කරදරයක් නැතුව. ටෝනියා වගේ ඇනකොන්ඩලා හිටියෙත් නෑ එතැන. ඉස්ටේශමෙන් බැහැපු ගමන් ලොන්ඩරියකුත් තිබ්බ.. ඊට අල්ලලා පැය 24ම ඇරලා තියෙන බියර් අන්ඩ් වයින් ශොප් එකකුත් තිබ්බ. ඒ පහසුකම් ටික හොඳටෝම ඇති නෙව කාලයක් එතැන නවතින්න. එයාර්පෝර්ට් එක ලඟ නිසා විනාඩියක් ගානේ වහලෙ ගෑවී නොගෑවී ප්ලේන් යන එක පොඩ්ඩක් අවුල් උනා මුල් කාලෙ. රෑ දෙකට ඕෆ් වෙලා කෝච්චියෙන් බැහැලා සබ්වේ එකෙන් උඩට ඇවිත් බියර් ඇන්ඩ් වයින් ශොප් එකටත් ගොඩ වෙලා එන නිසා රෑ එලිවෙනකල් ප්ලේන් යන එක අවුලක් උනේ නෑ. නාලා කාලා ඇඳට වැටුනාම මාත් ඉතිං ප්ලේන් එකක් වගේ තමා තටු නැති උනාට..

Tuesday, June 22, 2021

කොරෝනා සීසන් 1

          


   ගොඩයා නිකමට වගේ බ්ලොග් එකට ගොඩවුනේ පොඩි විවේකයක් ලැබුන වෙලාවක. වෙන මොනාහරි බ්ලොග් පෝස්ට් කියවන්ට කියලා හිතාගෙන බ්ලොගේ වෙබ් වර්ශන් එකට ගියාම තමා යකඩෝ දැක්කේ 2021 ට බ්ලොග් පෝස්ට් එකක්වත් ලියලා නෑ නේදෝ කියලා. ලියන්න කියලා හිතේ විවේකයකුත් තිබුනේ නැතිකොට බ්ලොග් පෝස්ට් එකක් ලියන්න ලොකු උවමනාවක් තිබුනේ නැතිදෝ මන්දා කියලාත් ගොඩයාට හිතුනේ නැත්තෙත් නෑ. 2019 ලංකාවට ගිහිං ආවයින් පස්සෙ ලංකවට යන්නත් බැරිවුන එකේ ගොඩයා ඉන්නෙ හිතේ තෝන්තුවෙන්. කොරෝනාව රට රටවල ඉන්න උදවියට තමුන්ගේ රටවලට ගිහිං එන්න බැරිවෙන්නම දඬුවම දීපු නිසා දැන් අවුරුදු මාස විසි පහක් ගොඩයා ලංකවට ගිහිං නෑ. සාමාන්‍ය තත්වයක් යටතේනම් මාස විසි පහට අඩුම තරමේ දෙවතාවක් ගොඩයා ලංකාවට යැවෙන එක අනිවා. 

        2020 අවසාන කාලෙ වෙද්දි ලංකාවට යන්න පුලුවන් වාතාවරණයක් තිබුනත් අම්මටසිරි ලංකාවේ කෙරිච්ච කොරන්ටීන් බිස්නස් එක නිසා ගොඩයා ලංකාවට ආවෙ නෑ. ඒකට පලවෙනි හේතුව උනේ ලැබෙන සති තුනේ නිවාඩුවෙන් සති දෙකක් හෝටලේක ලගා ගහලා සතියක් ගෙදර ගිහින් එන එකේ තේරුමක් නැතිවීම. දෙවැනි හේතුවනම්, අමාරුවෙන් උපයන තුට්ටු දෙක හෝටල් කාරයන්ට පුදන්න ගොඩයාට හිත හදාගන්න බැරිවීම. ඒ කියවෙන කොරන්ටීන් හෝටල්වල ගනන් හිලව් ඇහුවාම හිතෙන්නෙ ඒ හෝටල් තියෙන්නෙ ලංකාවෙද එහෙමත් නැතිනම් පැරිස්, ලන්ඩන්, නිව්යෝර්ක් සිටි වලින් එකකද කියලාමයි. කොහොමෙන් කොහොමහරි වැක්සීන් එක ගහගෙන ලංකාවට යනවාමයි කියලා හිතාගෙන වැක්සීන් එකත් ගහගත්තා කියමුකෝ.. ඒත් ඉතිං ආයෙම ගොඩයාගෙ කරුමෙට ලංකවෙ කොරෝනා තත්වය ඉතාමත් නරක අතට හැරිලා ලංකාවට යන වැඩේ අල උනා.


            2020 මාර්තු වගේ වෙද්දි තමා ගොඩයා ඉන්න රටට කොරෝනා යහපත් උනේ. සියලූම කාර්‍යාල, ව්‍යාපාර මහජනයාට වැහී යන්න වැඩි දවසක් ගියේ නෑ කියමුකෝ. ගොඩයා රස්සාව කරන කොම්පැණියෙත් රට වටේ තියෙන ශාඛා සියල්ලම වගේ වැහුනා ලොක්ඩවුන් වීම නිසා. දල වශයෙන් ගොඩයා වැඩ කරන කොම්පැණියේ හාරදාස් දෙසීයකට රැකිය අහිමිවුනා එක රැයින්. අවුරුදු දහයක් එක දිගට රස්සාව කරලා විවේකයක් ලැබෙන්නෙ කවදාද කියලා ඇඟිලි ගැන ගැන හිටපු ගොඩයාත් බලාන හිටියේ ගොඩයාගෙ ජොබ් එකත් කෙලවුනා ගොයියෝ නැවත කැඳවනකල් ගෙදර හිටපන් කියලා බොසාගෙන් කෝල් එකක් හෝ HR එකෙන් ඊ මේල් පනිවිඩයක් එනකල්. ජොබ් එක නැති උනාම ආන්ඩුවෙන් ගතමනාවක් ලැබෙන  නිසා ඒකත් අරගෙන ආතල් පහට ටික කාලයක් ගෙදර ඉන්න පුලුවනි කොරෝනාව අවසන් වෙනකල්.  ස්භාවිකව ඇහැරෙනකල්  නිදාගෙන අවදිවෙලා දවසම ටීවී බලලා තුන්වේල බඩ පැලෙන්න කාලා ඇතිවෙන්න නිකම් ඉන්න  චෑන්ස් එක ලැබෙන කෝල් එක හෝ ඊ මේල් එක ගොඩයාට එනකල් ගොඩයා උන්නෙ නොඉවසිල්ලෙන්. කොම්පැනිය වහලා දවසක් යද්දී ඕං ගොඩයාටත් HR එකෙන් ඊමේල් එකක් ඇවිල්ලා දිලිසි දිලිසී තියෙනවා ගොඩයා උදේ ඊ මේල් බලද්දි. ගොඩයාගෙ සතුට ඉහවහා ගියා කියහංකෝ ඒක දැක්කාම. ලෝකෙ වටේ ලක්ස ගානින් මැරෙන වසංගතයෙන් ආරක්ශා වෙලා ගෙදරට වෙලා ආතෙල් එකේ ඉන්න ලැබෙන එක කොයිතරම්නම් වාසනාවක්ද.. ඕං ගොඩයා නමෝ විත්තියෙන් ඊ මේල් එක ඕපන් කරලා බැලින්නම් ඒකෙ තියෙන ආරංචිය අතිවිෂිශ්ඨයි, උත්කෘෂ්ඨයි, අනගිභවනීයයි, මල් හතයි, කියලා හිතුවට ඒක එහෙම නෑ  කියහංකෝ . ඊ මේල් පණිවිඩයෙන් කියැවුනේ කොම්පැනියේ සියලූම ටෙක්නීශියන්ලා අත්‍යාවශ්‍ය සේවා බවට පත්කලාය, ඊමේලය සමග අමුණා තිබෙන ලියුම ප්‍රින්ට් කරලා වාහනයේ තියාගෙන ඉන්නය, ලොක්ඩවුන් තියෙද්දි වාහනේ ගිහිල්ලා පොලිසියෙන් ඇල්ලුවොත් ඒ ලියුම ඉදිරිපත් කරන්නය බ්ලා බ්ලා බ්ලා..  ඒ කියන්නේ ගොඩයාගෙ හීනය සුං. කොරෝනා හැදුනොත් සති දෙකක් වැටුප් සහිත නිවාඩු ලැබෙනවාය, තත්වය යහපත් අතට හැරෙනාතුරු වැටුපෙන් සියයට පහක් කපනවාය, වැටුප් සහිත නිවාඩු හෙවත් වැකේශන් ලීව් නැවත දැනුම්දෙනතුරු අවලංගුය, නිවාඩු ගතහොත් වැටුප් රහිත එව්වා වශයෙන් ගනන් ගැනෙනවාය කියලත් තිබුනා කියහංකෝ. ඒ කියැවෙන විදිහට ගොඩයාගෙ හීන සියල්ලම කපෝති. වෙනදා වගේම වැඩට යෑමක් ඇරුනාම හිත නිවෙන ආරංචියක් ඒ ලියුමෙ නෑ කියහංකෝ.

ඕං එදා හිටං ගොඩයා සුපුරුදු විදිහට වැඩ. වැඩ කිව්වට වැඩ නෑ. ගොඩයාට අදාල ඕනෑම ලොකේශන් එකකට ගිහිං උදේට ක්ලොක් ඉන් කරලා මලාට සර්විස් කෙරෙන්නෙ නැති යන්තර සූත්තර වලට පොඩි සර්විස් එකක් දෙන්නයි මහතැනගෙන් නියෝගය. මහතැනගේ නියෝගය කිව්වට එහෙම ලොකු සීන් නෑ. එයයි ඉතිං ගොඩයාගෙ ඩිපාර්ට්මන්ට් එකේ සේරෝටම තාත්තා වගේ තමා. ආයෙ පස්සෙන් පන්නලා හෙවිලි නෑ. GPS දාගෙන ඉන්න ලොකේශන් හෙවිලි නෑ. ආං ඒකට ගොඩයා කලින් වැඩ කරපු කොම්පැණිය. උං ඇඟ ඇතුලට චිප් එකක් දාන්නේ නැති ටික විතරයි. ෆෝන් එකටද, ලැප්ටොප් එකටද, වාහනේටද එකී මෙකී නොකී කොම්පැනියෙන් සපයපු හැම මගුලටම GPS දාගෙන පැය අටේම ට්‍රැක් කරනවා ඉන්න ලොකේශන් එක. ෆීල්ඩ් සර්විස් කියන්නෙ හිතූ පැතූ ගමන් බිමන් සියල්ලම යන එන ගමන් වෙලාවක් ඉතුරු උනොත් රස්සාව කරන ජොබක් නිසා එහෙම හොයන්නෙ බලන්නෙ නැතුවත් බැරුව ඇති. ඒත් ගොඩයාගෙ දැං ලොක්කානම් ආං ඒකට සුපිරි බුවා. වැඩ කරන හමෝම විශ්වාසය රකින නිසාත්, රාජකාරිය අකුරට ඉටුකරන නිසාත්, වැඩ කරන වෙලාවේ ලංකාවට ගිහිං ආවත් මෑන්ස්ගෙ අවුලක් නෑ. ඔවර්ටයිම් දාන්නේ නැතිනම් සහ වාහනේට ට්‍රැවල් වැටෙන්නෙ නැතිනම් පැය අට ඇතුලත ජොබ් එකත් අකුරට ඉෂ්ඨ සිද්ද වෙනවානම් කොයි ලෝකේ හිටියත් බොසා ඕකේ. නිදහසේ උපරීම තැනට ලැබෙන නිසා ගොඩයාත් ඒක් අවභාවිතා කරන්නෙ නෑ. බොරු කරලා ඕටී දාන්නෙ නෑ. ඩොලර් දාස් ගනන්වල  ස්පෙයාර් පර්ට්ස් බොරු වර්ක් ඕඩර් දාලා ඕඩර් කරලා එව්ව ඊබේ දාලා විකුනන්නෙ නෑ. වාහනේ මයිලේජ් එකට හැතැක්ම කාලක්වත් හොරාට ඇඩ් කරන්නෙ නෑ. එහෙම කරනවානම් දවසට ඩොලර් දහයක් විස්සක් මයිලේජ් එකට ඇඩ් කරන එක කජු කනවටත් වඩා සිම්පල්. වැඩ කරන තැන ක්ලොක් ඉන් කරලා වෙන තැනක පාර්ට් ටයිම් කරන්නෙ නෑ. ප්‍රයිවට් ජොබ්ස් වලට අවශ්‍ය කරන පාර්ට්ස් කොම්පැණියෙන් ඕඩර් කරලා ඒ පාර්ට්ස් දාලා ප්‍රයිවට් රෙපෙයාර්ස් කරලා මුදල් හොයන්නෙ නෑ. ඔය උඩ කිව්ව හොර මගඩි සියල්ලම ෆීල්ඩ් සර්විස් වැඩ කරන එවුන් සුලභව කරන මගඩි. ඊට අමතරව කොම්පැණියෙන් සපයන වාහනේ ටයර් හතරේ ඉඳන් විකුනන්න පුලුවන් හැම කෑල්ලම ගලවලා විකුනන එවුනුත් නැත්තෙම නෑ.

ඕං කොරෝනා ලොක් ඩවුන් එක අතරේ ගොඩයා සුපුරුදු විදිහට උදේ අට හවස හතර වැඩ. වෙනදාට වාහන දාස් ගානක් හිරවෙලා ඉබිගමනේ යන හයිවේවල උදේට හවසට වාහනයක් යන්නෙ බොහෝම කලාතුරකින් කියමුකෝ. වැඩ කරන වෙලාවේ කා එක්කවත් ඇසුරක් පැවැත්වෙන්නේ නැති නිසා ගොඩයාට කොරෝනා අවධානමක් නෑ. ගොඩයාගෙ ලොකේශන් සියල්ලෙම දොර යතුරු ගොඩයාලඟත් තියෙන නිසා සෙනග සිය දහස් ගහන් ගැවසුන තැන්වල බොහෝවිට ගොඩයා විතරයි. ඉඳලා හිටලා ලොකේශන් මැනේජර් විසිට් එකක් දැම්මට උනුත් වර්ක් ෆ්‍රොම් හෝම් නිසා දවස් පහේම අවිත් වාත වෙන්නෙ නෑ. ඔය විදිහට සති කීපයක් ගතවෙද්දි තමා වනේ වන හතුරෙකුටවත් නොවියයුතු අලකලංචියක් ගොඩයාට සිද්දවෙන්නෙ. දැං මේක කියවන උදවිය හිතාවි ගොඩයාට කෝවිඩ් හැදුනද කියලා. කෝවිඩ් හැදෙන එක ඊට දාහෙන් සම්පතයි කියමුකෝ. කෝවිඩ් හැදිලා ඕනෙනම් මැරිලා යාවි. එහෙම නැතිනම් ටික දවසකින් හොඳ වේවි. ඊටත් එහා අලකලංචි මිනිස්සුන්ට වෙනවා කිව්වොත් මේක කියවන උදවිය හිතයි යකෝ කෝවිඩ් හදෙනවට වඩා මොකක්ද සිද්දවෙන්න පුලුවං අලකලංචිය කියලා.


ලෝකෙම වාසංගතයකට මුහුනදීලා ඉන්න වෙලාවක, සියලූම රෝහල් කෝවිඩ් ලෙඩ්ඩුන්ගෙන් පිරීලා ඉතිරිලා තිබ්බ වෙලාවක, පුද්ගලික වෛද්‍ය සායනත් වර්චුවල් විසිට් වලට පමණක් සීමා වෙලා තියෙන කාලෙක, දොස්තර කෙනෙකුගෙන් ප්‍රෙස්ක්‍රිප්ශන් එකක් නැතුව බෙහෙත් පෙත්තක් ගන්න බැරි රටක ඉන්න එකෙකුට දත් කැක්කුමක් හැදෙනවා කියන්නෙ ගොඩයාගෙ වෙලාව කොයිතරම් හොඳද කියලා නිකමට හිතන්නකෝ. ඔය කියන දත පොඩ්ඩක් ලෙඩ දෙන්න අරගෙන මාස කීපයක් උනාට ගොඩයා ප්ලෑන් කරගෙන හිටියේ ලංකාවට ගිහිල්ලා දත් සැට් එකටම සුපිරි සුද්දයක් දෙන්න. මොකද කියනවානම් ගොඩයා ඉන්න රටේ දත් දොස්තර කෙනෙක් ලඟට ගියාම ඌ ගොඩයාගෙ සාක්කුවට සුපිරි සුද්දයක් දෙන වග ගොඩයා දැනගෙන උන්නා. දන්ත ප්‍රතිකාර සඳහා රක්ශණ ආවරණයක් ගොඩයාට තියෙනවා උනාට ඒකෙනුත් කවර් කරලා ඉතුරු බැලන්ස් එකත් හෙන තඩි මුදලක්. ඒ ගාන ගෙවනවට වඩා ලාභයි ටිකට් එකක් අරං ලංකාවට ඇවිල්ලා ලංකාවෙන් දත හදාගෙන යන එක. ලංකාවෙ දත් දොස්තරගේ බිලයි, යන එන ටිකට් එකේ ගානයි දෙකම එකතු කරත් ගොඩයා ඉන්න රටේ දත් බිල ඊට ගොඩාක් වැඩියි. 


දන්නා කියන සියලූම වේදනා නාශක ගහලත්,  දත් කැක්කුම් වලට ගාන, දතේ උලන , දතට තියලා තද කරන, තියලා හපාගෙන ඉන්න එකී මෙකී නොකී සියලූම දෑ කරලත් දත් කැක්කුම අඩු වෙනවද... නෑ දෙයියෝ නෑ... වටේම තියෙන පුද්ගලික දන්ත සායන වලට කෝල් ගහනවා ගහනවා ගහනවා ගහනවා එකෙක් ආන්සර් නෑ. ඒ වෙද්දි කෝවිඩ් මරණ ප්‍රමාණය පනස්දාහ පැනලා නිසා අනුන්ගේ දත් කැක්කුම් වලට වඩා තමුන්ගේ ජීවිතේ වටිනවා කියන එක දත් දොස්තරලා තීරණය කර තිබීම ගොඩයාගෙ අවාසනාව. කැක්කුම උහුලාගෙන ඉන්න අතරේ දවසක ඕන එකම එක දන්ත සායනයකින් ෆෝන් එක උස්සනවා කියහංකෝ. ගෙඩයාට ඒ වෙලාවෙ සංජය දත් හරි කමක් නෑ දත් දොස්තරයෙක්නම්. දෙයියෝ දීපු චාන්ස් එක විනාඩියක්වත් අපතේ යැවීම ඒ වෙලාවේ නොකල යුත්තක්. දත් ඩොකා කාගෙ හරි කොරෝනා කාරයෙකුගේ කටේ අත දාලා කොරෝනා හදාගත්තොත් ගොඩයා සුං. ඒ නිසා ගොඩයා එවෙලේම රූ......ං ගාලා යනවා දත් දොස්තරයාව හොයාගෙන.


ගිහිං බැලින්නම් වැඩේ සෝචනීයයි. ක්ලින්ක් එකේ ඩොකා විතරයි. ඇසිස්ටන්ස්ලා, නර්ස්ලා, රිසෙප්ශනිස්ට්ලා මොකෙක්වත් නෑ. ඉලක්කම් හතරෙන් මිනිස්සු මැරෙද්දි රස්සාවලට යන්න මිනිස්සු බයයි. මොකක්දෝ හේතුවකට හෝ අහේතුවකට ඩොකා අවේලබල්. ගොඩයා ගිය ගමන්ම ඩොකා ගොඩයාගෙ සියලු විස්තර ටික කොම්පීතරේට දාලා ගොඩයාව ගත්තා දන්ත ශල්‍ය පුටුව උඩට. ආ ඊට කලින් එක්ස්‍ රේ එකකුත් ගත්තා. ඩොකා පලමුව ගොඩයාව එකඟ කටගත්තා උඹේ කටට මොක කරත් මෙතැන ඇසිස්ටන් කෙනෙක් නැති නිසා යම් යම් අපහසුතාවයන් වලට ලක්වෙන්නට පුලුවන ඒ නිසා ඒකට කැමතිනම් විතරක් කට රෙපෙයාර් කරන්න ගන්නම් කියලා. ගොඩයාට එව්ව අදාල නෑ. සතියකට වැඩි කාලයක් නාශක අහුරු පිටින්  ගිලලා ගිලලා අක්මාවත් ආමාශයත් උගුරේ හිටං පස්ස පැත්ත කෙලවර දක්වාම තියෙන බඩවැල් ටිකත් බාබිකිව් දැම්ම ගානට පත්වෙලා තියෙද්දි ගොඩයාට මොන ඇසිස්ටන්ලාද ආයුබෝවන්ඩ. ඩොකා කට ඇතුලට ගිහිලා කට ඇතුලෙ පුටුවක් තියන් වාඩිවෙලා හරි කමක් නෑ ගොඩයාට ඕන දත් කැක්කුමෙන් මිදෙන්න. ඩොකා වයස හැත්තෑවක විතර පොරක් නිසා වැඩත් ටිකක් හෙමින් වගේ උනාට හොඩයාට ඒ වෙලාවෙ වැදගත් දත් දොස්තර කෙනෙක් මිසක් ඩොකාගෙ ජාතකේ නෙවෙයි.


ඔං ගොඩයාගෙ දත් සැට් එක වටේ රවුමක් ගිය ඩොකා දත් සැට් එකේම පිංතූර ටිකකුත් අරගෙන කලින් ගතපු එක්ස් රේ ටිකත් අරගෙන ඒ සේරෝම ඉස්සරහ තියෙන රූපවාහිනී තිරයට දාගෙන ගොඩයාට ලැච්චර් එකක් දෙනවා දතෙන් දත ගැන සහ එව්වායින් කෙරෙන කාර්‍ය ගැන. ආං එදා තමා ගොඩයා ජීවිතේ පලමු වරට ඉගෙනගත්තේ දත් ටිකට සැපක් දෙනවා කියන්නේ ඉන්වෙස්ට්මන්ට් එකක් කියලා. ඒකෙ තේරුම ගොඩයා හරියටම තේරුම් ගත්තේ ගොඩයාගෙ කටේ තියෙන රෙපෙයාර් ටික කරන්න යන මුලු මුදල කීයද කියලා ඩොකා ගොඩයාට කිව්වයින් පස්සෙයි. ගාන කියන්න කලින් ඩොකා කිව්ව විදිහට, මැරෙනකම් කෑම කන්න තියෙන වන් ඇන්ඩ් ඔන්ලි දත් සැට් එකට මුදලක් වියදම් කරන එක ආනගතය වෙනුවෙන් කරන ආයෝජනයක්ලු. ගොඩයාගෙ දත් තුනක් නරක් වෙලාලු. එකක් කලින් පුරවපු දතක්. ඒකෙ ෆිලින් එක තියෙද්දිම වෙන තැනකින් දිරුමක් බැහැලා ඇතුලෙන් යටටම දිරලාලු. අඟල් හතලිගේ රූපවාහිනී තිරයට දැම්මාම ගොඩයාගෙ දත් සැට් එකේ තියෙන වලවල් ටික පේන්නේ තඩි ආවාට වගේ කියහංකො. දොස්තරයා කියන විදිහට ෆිලින් එක තියෙන දතලු කැක්කුම එන්නෙ. අනික් දෙක ඩොකා කියන තරම් අවුලක් තියෙනවා කියලා ගොඩයාට පේන්නේ නැති උනාට දොස්තරගේ අවුරුදු හතලිස් ගානක පලපුරුද්දෙන් කියන්න පුලුවන්ලු මාසයක් දෙකක් යද්දි එව්වයිනුත් කැක්කුම එනවා අනිවාලු. ගොඩයා ඉතිං වේදනාව උහුලගෙන ඇහුවා දොස්තර මහත්‍තයෝ මේ ටික රෙපෙයාර් කරන්න එස්ටිමේට් එක කීයද කියලා. රෙපෙයාර් කරන අයියලා එක්ක ගනුදෙනු කරද්දි වැඩේට අත තියන්න කලියෙන් ගනන් හිලව් අහගෙන ඉන්න ඕන කියන තියරියට වාහනද, නැව්ද, ප්ලේන්ද, දත්ද කියන එක අදාල නෑ. ගනං අහන්නෙ නැතුව කරොත් වැඩේ ඉවර උනාම කියන ගානක් දෙන්න වෙනවා කියන එකට රට අදාල නෑ. 

ඕං දොස්තර මහත්තයා වඩේට එස්ටිමේට් එක දුන්නා කියහංකෝ. ඒක දැකලා තා පොඩ්ඩෙන් ගොඩයාගෙ හුස්ම ටික යනවා ඩොකාගෙ දන්ත ශල්‍ය පුටුව උඩම. දත් දෙකක් පුරවලා තුන්වෙනි එකකට ක්‍රවුන් එකක් දාලා මුලු කටටම ක්ලීන් අප් එකක් දෙන්න මුලු ගාස්තුව ඩොලර් පන්දාස් පන්සීයක්. ඒ ගානත් ඉන්ශූරන්ස් එකක් තියෙන නිසා. එහෙම නැතිනම් ගාන ඩොලර් දහදාස්   පන්සීයක්ලු. පන්දාස් පන්සීයක් කියන්නෙ ලංකාවෙ මුදලින් ලක්ස දහයකට වැඩි ගානක්. ගොඩයා පුටුව උඩ ඇලවෙලා කල්පනා කරේ ලංකවෙ දත් දොස්තරලා මේ ගනන් දැනගත්තොත් ලංකාවෙ ලෙඩ්ඩුන්ට කුමකින් කුමක් වෙයිද කියලයි. ගොඩයා ආවාට ගියාට වැඩ කරන්නෙ නැති නිසාත් දොස්තරයාවත් අන්සුවර් ජොකියෙක්දෝ කියලා හිතුන නිසාත් ගොඩයා කෝකටත් කියලා ඩොකාට කියැව්වා ඔය කියන දත් තුන මට පෙන්නහං සුදෝ කියල. ගොඩයා ලංකාවෙදි මුලටම කරපු ජොබ් එක ඔය දන්ත වෛද්‍ය උපකරණ අලුත්වැඩියා කරන එක නිසා ගොඩයාට කට ඇතුලේ වැඩ ඇහැට පුරුදුයි. ඒ කාලෙ ගොඩයා කටේ ඇක්ස් රේ ගන්න ඇක්ස් රේ මැශිනුත් අලුත්වැඩියා කරපු නිසා දත්වල ඇක්ස් රේ ත් ඇතිවෙන්න දැකලා පුරුදුයි. ඇක්ස් රේ යන්තරයක් අලුත්වැඩියා කරාම ඒක හරියට වැඩ කරනවද කියලා බලන්නෙත් දතක් ගලවන්න ආපු ලෙඩෙකුගේ දතක ඇක්ස් රේ එකක් අරගෙන නිසා එව්වා ගොඩයාට නුහුරු නුපුරුදු දේවල් නෙවෙයි. ඩොකා ගොඩයාට පෙන්නන පින්තූරු බැලුවාම ගොඩයාගෙ එක දතක් අම්බානෙකට පණුවෝ කාලා. පනුවෝ කනවා කියන ආදේශකය ලංකාවට පොදුවූ එකක් උනාට අන්තර්ජාතිකව සලකලා බැලුවාම ගොඩයාගෙ එක දතක් යටටම දිරලා. දත් තුනක් දිරලා කියලා ඩොකා කිව්වට ගොඩයාට ඇහෙන් පේන විදිහට ඉතුරු දත් දෙකෙ ලංකාවට යනකල් දුවන්න පුලුවනි. ඒ දත් දෙක යාන්තමට දිරන්න වගේ වගේ තිබ්බට ඇතුලට දිරන්න හිතලාවත් නෑ කියලා ඇක්ස් රේ එකෙන් පේනවා කියහංකෝ. ඒ කියන්නේ ඩොක්ට කොකෝ සැරසෙන්නේ මේ කොරෝනා කාලෙ ගොඩයාගෙ ක්‍රෙඩිට් කාර්ඩ් එකට විදින්න කියන එක සක්සුදක් සේ පැහැදිලියි. ඩොකා හැකි පමණින් උත්සහා කරනවා දත් ප්‍රවේසම් කරගන්නවා කියන්නෙ ආයෝජනයක්‍ නිසා දත් තුනම පුරවගන්න කියලා. දත් පුරවන්න ඒ ගාන යනවා කියලා දන්නවනම් ගොඩයා දත් සැට්එකම ගලෝලා ෆ්‍රිජ් එකේ දාලා කන වෙනාවට විතරක් දාගන්නවා අම්මපා. ඇයි යකෝ දත් තුනක් පුරවන්න ඩොලර් පන්දාස් පන්සීයක් කියන්නෙ සෙල්ලම් ගානක්ද.. 

ඩොකා එන්නෙ පන්දාස් පන්සීයකට අරින්න කියලා ගොඩයාට පැහැදිලියි. තියෙන්නෙ එක දතක කැක්කුමයි. අනෙක් දත් දෙකෙන් ලංකාවට යනකල් අදින්න බැරිවෙන්නෙත් නෑ. ඒ නිසා ගොඩයා ඩොකාගේ හිත කුඩු වෙන්න උත්තරේ දෙනව. 

මයි ඩියර් ඩොක්ටර්.. යූ ආර් අ ලයිෆ් සේවර්.. අන්ෆෝචුනේට්ලි දත් තුනම පුරවගන්න මගේ අතේ සල්ලි නෑ.. මොකද කියනවනම් කොරෝනා නිසා මගේ ජොබ් එකට කෙලවිලා ඉන්නෙ. ඒ නිසා අපි මේ මාසෙ මේ කකියන දත පුරවමු, ඊලඟ මාස දෙකේ අනික් දත් දෙක පුරවමු. නොකෙරෙන්න ඕන වැඩකට සල්ලි නෑ කියනවා තරම් වෙනත් විසඳුමක් මේ තුන් ලෝකෙම නෑ. සල්ලි නෑ කිව්වාම ආයෙ ඉතිං බලෙන් ගලවන්නයෑ දත්.

ඩොකා ගොඩයාට පට්ට ආදරෙයි කියලා ගොඩයාට දැනෙන්නෙ ආං ඒ වෙලාවෙ. තුන් පාරකට මේක කරොත් සන් තුන්පාරක් මට ඔයාට ඉන්ජෙක්ශන් ගහන්න වෙනවා. එතකොට ඔයාගෙ කටට ගොඩාක් උයිය වෙනව. ඔයා දැන් මේක එක පාරටම කරගත්තොත් ඔයාට උයියා වෙන්නෙ එක පාරයි.. එච්චර වෙලා නම කියලා ගොඩයාව ඇමතුව දොස්තර ගොයියා මේං ඒ ගමන ගොඩයාට සන් කියලත් කියනව කියහංකෝ.  එහෙව් ආදරනීය දොස්තර කෙනෙක් ලව්වා දතක් පුරවගන්න පින තියෙන්න ඕන ආයුබෝවන්ඩ.

  කන පැලෙන්න සිරි සිරි සද්දෙට බස් අජිත්ගෙ සිංදු අහගෙන පැය හතරක් පහක් කතරගම බස් එකේ එහා මෙහා ගිය ගොඩයාට ඉන්ජැක්සන් කට්ටකින් අනිනවා කියන්නේ කූඹියෙක් කන තරම්වත් දැනෙන දෙයක්ද හබෑට. බස්වල සද්දෙ ගොඩයාටනම් ඉන්ජෙක්ශන් කටු දාහකින් එකපාර කනට අනින තරම් වේදනයි. ලංකාවෙ රස්සාව කරද්දි ලෙඩ්ඩු දාස් ගානකගේ වැලමිට ලඟන් ලේ ගතපු ගොඩයාට ඉන්ජැක්සන් කට්ටකින් අනිනවා කියන්නේ නතිං කේස් එකක්. සමහර අලුත් නර්ස් නංකිලා ලෙඩ්ඩුන්ගෙ අතින් ලේ ගන්න කටුව ගහද්දිම ගොඩයා දන්නවා මේකි ඇන්නේ වැරදි තැනට, ඔතනින්නම් මිලි ලීටර පහක් ගැනිලි බොරු නංකි කියලා.. ඒ තරමට ගොඩයාට ඒ ජොබ් එකත් හුරුයි. ඉතිං ඩොකා කියන විදිහට කට ඇතුලට ඉජැක්ශන් එකක් ගහනවා කියන්නේ ඉතාමත් සුලු වේදනාවක් ගොඩයාටනම්.  ඒ වගේද ක්‍රෙඩිට් කාර්ඩ් එකට වැටෙන ඩොලර් පන්දාස් පන්සීයේ බිල. ඩොලර් පන්දාස් පන්සීයක් දීලා දත් තුනක් පුරවන්න යනවා කියලා අපේ තඩියා හෝ සමා දැනගත්තොත් අනිවා ඕකුන් දෙන්නගෙ පපුව නවතිනවා ශුවර්. කොහොමින් කොහොමහරි ඩොකා ගේම කරකවන්නේ ගොඩයාගෙ දත් සැට් එකම ගලෝගන්න කියන එක සිරිබර සිරි ලංකාවෙ අම්බලංගොඩ ඉපැදිලා දත්ගලවන්නම උපන් හපන් ඇනකොන්ඩලා එක්ක අවුරුදු තිස් ගානක් ජීවත් වෙච්ව ගොඩයාට අමුතුවෙන් පැහැදිලි කරන්න දෙයක් නෑ...


දැං මෙක දවස් තුනක් ලිව්වා බොලව්... තවත් ලියන්න බෑ.. ඩොකා දත පුරවපු හැටි ඊලඟ කොටසින් ලියන්නම්... 

Tuesday, October 13, 2020

ඇඩොල්ෆ් ජානකී හිට්ලර්..




ගොඩයා කුඩා එකා සංදියේ ජීවිතය ගතවූයේ පුංචි අම්මාගේ දැඩි අධීක්ෂණය යටතේය. පුංචි අම්මා යනු ගොඩයාගේ අම්මාගේ අක්කා වුවත්, ලොකු අයියලා, පොඩි අයියලා ඇයව හැඳින්වුවේ පුංචි අම්මා යන ආමන්ත්‍රණයෙන් බැවින් ගොඩයාද ඇයව හැඳින්වූයේ පුංචී යන ආමන්ත්‍රණයෙන්මය. පුංචීටද එක දියණියක් සහ ස්වාමිපුරුෂයෙක්, පවුලක් තිබුනාවූ බැවින් දිවා කාලයේ නිවෙස් දෙකක රාජකාරි ඉටුකිරීම සහ ගොඩයා වැනි විස බෝලයක් බලාකියා ගැනීම වනාහි මදක් අසීරු කටයුත්තක් වුවත් ඇය කිසිදා ඒ ගැන පැමිණිලි කරලා නැත.  පුංචීගේ දියණිය ගොඩයාට වඩා වසර පහක් වැඩිමහලු වීම එතැනදි ගොඩයාලාට වාසි සහගත ලෙස බලපෑවා වන්නට ඇත. ගොඩයාගේ මව පියා රැකියාව අවසන්වී නිවසට එනතුරු ගොඩයා සහ කුඩා සහෝදරියන් දෙදෙනා බලාකියාගැනීම පුංචී අකුරටම සහ ලෙසටම ඉටුකලාය. වෙනත් විදිහකින් කියනවා, අම්මාට කලින් පුංචීට කිරි එරුනාවූ නෑකමක් වූ පුංචීගේ නෑකම අදටත් ගොඩයාට අසම සමය. ගොඩයාට අසමසමව සෙනෙහස දැක්වූවාවූ කාන්තාවන් දෙදෙනාගෙන් එක් අයෙකු පුංචී වග මෙහිලා ලියන්නට ගොඩයා ලෝභ වන්නෙ නැත. පුන්චීගේ අභාවය අදටත් ගොඩයාට අම්මා නැතිවුනාක් හා සමානව දැනෙන්නේ පුංචී, ගොඩයා සහ ගොඩයාගේ සහෝදරියන් වෙත දැක්වූවාවූ බැඳීම අසමසම මහා සෙනෙහෙ කන්දක් වන නිසාය. 

ගොඩයා කුඩා එකා සංදියේ සෑම වරදකටම දෙවතාවක් කෝටු පාර කනවාය. ඒ  දිවා කාලයේ සහ රාත්‍රී කාලයේ වශයෙන්ය.. ගොඩයා විසින් දිවා කාලයේදී කරනු ලබන වැරදි සඳහා රියල් ටයිම් පුංචීගෙන් දඬුවම හිමිවෙනා අතර, සවසට පියානෝ ගෙදර පැමිණි පසුවද පුංචී විසින් දෙනු ලබන දවසේ පුවත් වාර්ථාව අනුව ගොඩයාට ඒ ඒ අදාල අසනීප සඳහා වේවැල් හෝ පේර කෝටු කසාය මාත්‍රාවක් ලැබෙනවාය. පුංචී නිවෙස් දෙකක රාජකාරී සතු කාන්තාවක් වශයෙන් ගොඩයා පසු පස ගම පුරා එලවා යාමට සැමවිටම නොහැකි නිසා ගොඩයාගේ යම් යම් අලුගුත්තේරු වැඩ ගෙදරට රිපෝර්ට් නොවීම මද වශයෙන් ගොඩයාට වාසියට හිටිනවාය. එහෙත් පුංචීද ගේම අතාරින්නේ නැතිවම හැකි සෑම අවස්ථාවකම ගොඩයා දිහාවට ඇයගේ තෙවැනි ඇස යොමු කරගෙනම සිටිනවාය. මෙසේ කාලයක් ගතවෙද්දී ගොඩයාව ආම්බාන් කිරීම පුංචීට මදක් අසීරු වග වටහාගත් ගොඩයාගේ ඩඩා පුංචීගේ සහයට තවත් පවුලේ සාමාජිකාවක් සේවයට කැඳවනවාය...

ගොඩයාලාගේ ගෙදර ඩේ කෙයාර් සෙන්ටර් එකට අලුතින් එක්වූ සාමාජිකාව වූයේ ජානකී අක්කාය. ජානකී අක්කා යනු ගොඩයාගේ මාමාගේ වැඩිමහලු දුවය. මොරටුවේ පදිංචි සහ එවකට උසස්පෙල අවසන්ව ප්‍රථිපල එනතුරු නිවසේ සිටි ජානකී අක්කා බොහෝ කැමැත්තෙන් ගොඩයලාගේ ගෙදර ඩේ කෙයාර් එක බලාකියාගන්නට එන්නේ නෑකමට විනා පඩියට නොවේය. ජානකී අක්කාට සහෝදරියන් දෙදෙනෙකු වනවාය. ඔවුනට සිටිනා එකම මලයා වනාහි සුරතල් ගොඩයා වූ බැවින් ජානකී අක්කා ඇතුලු අක්කලා තුන්දෙනාම ගොඩයාට පට්ට ලවුය. ජානකී අක්කා සහ ගොඩයා අතර වයස් පරතරය අවුරුදු දහයකට වැඩි මිස අඩු නැතිය. එහෙත් ජානකී අක්කා උපන්නේ කුමන අවුරුද්දේද යන්න ගොඩයාට දැන් මතකයේ නැත. ජානකි අක්කාට අනුව ගොඩයා යනු හුරතලයට ඇති කරනාවූ බලු කුක්කෙකු වැනි වූ බැවින් ජානකි අක්කාගේ ආගමනය ගොඩයාට පට්ට ආතල්ය. මන්දයත් ජානකී අක්කා ඩේකෙයාර් එක භාරගැනීමෙන් අනතුරුව පුංචීගේ දැඩි අධීක්ෂණයෙන් ගොඩයා මදක් ලිහිල්වන වග ගොඩයාගේ අක්මාවට වැටහෙන  නිසාය. ජානකී අක්කා සහ පුංචී අතර පවතින පරම්පරාවක වෙනස ඇතුලේ ජානකි අක්කාගෙන් ගොඩයාට හිමිවීමට නියමිත නිදහස සහ පුංචීගෙන් හිමිවන නිදහස අතර සුවිශේෂී වෙනසක් ගොඩයා බලාපොරොත්තු වෙනවාය.

ඕං ඒ අකාරයෙන් ජානකී අක්කා ගොඩයලාගේ ගෙදර ස්ථීර සාමාජික නාමලේඛනයට ඇතුල් වෙනවාය. අධීක්ශක තනතුරද,  පුංචීගේ සහයක තනතුරද, වෙන්ඩ ඩේ කෙයාර් CEO තනතුරද ඉක්මනින් හදාරන ජානකී අක්කා තම තනතුරේ වැඩ භාරගන්නේ දින කිහිපයක් විවේක ගැනීමෙන් අනතුරුවය. ජානකී අක්කා සිය තනතුරෙහි විශේශ ප්‍රාගුන්‍යය ලබන්නට වැඩි දවසක් ගතකරන්නේ නැත. දින කිහිපයක් ගතවෙද්දී, ගොඩයාගේ සියලු ටැක්ටික්ස්, ජිමික්ස්, මැජික්ස්, හිටි තැනින් අන්ත්‍රස්දානවීම්, දැක්කොත් බුවා නොදැක්කොත් එබුවා ගේම්ස්, රුපියල දෙක මිසින් ගේම්ස්, ඉතුරු සල්ලි අස්ථානගතවීම් ගේම්ස්, බයිසිකලය මග කැඩෙන ගේම්ස්, ටියුශන් පංති තිබෙනා දවසට බඩ රිදිල්ල ඔලුව කැක්කුම හැදෙන ගේම්ස්, ඇතුලු මෙකී නොකී සිලූම ගේම්ස් ගැන ජානකි අක්කා විශේශ ප්‍රාගුණ්‍යය ලබලාය. පුංචීගේ ඇස වසා අම්මාගේ තාත්තාගේ කනෙන් රිංගා ගැසූ ගේම්ස් එකක්වත් ජානකී අක්කා සමග සුම්මාය. ජානකී අක්කා වැඩේ ලෙසටම කරගෙන ගියද පුංචීද දවසට කිහිප විටක් ගොඩයාගේ නිවස විසිට් කරනා නිසා ගොඩයා හිතා සිටියාට වඩා තත්වය අතිශයින්ම අයහපත් වග කියන්නට ඕනෑ නැතිය. හිට්ලර්ගේ දෝනියැන්දා ගෙදර ගෙනාවාක් වන්, තත්ත්වය අතිශයින්ම දරුනුය. ගොඩයාට තියා මැස්සෙකුටවත් ජානකී අක්කාගේ ඇස වසා ඉගිලෙනු සුම්මාය. ගොඩයාගේ ඩඩා මල පැන්න සෑම අවස්ථාවකම ගොඩයාට කියන්නේ උඹව මං මඩමකට ගිහින් දානවා කියලාය.. දැන් වැඩේ වැඩි වෙනසක් නැතිය.. හිට්ලර්ගේ දෝනියැන්දා CEO තතුරට පත්කරනලද මඩමක් ගෙදරට ගෙනාවා හා සමානය.

එතැන් පටන් ගොඩයාගේ ජීවිත කතාව තිබ්බාට වඩා සෑහෙන්න දුක්ඛිතය.  පාසල් ගියායින් පසුව ගොඩයාව පාසැලෙන් ගන්නේ අම්මාය. අම්මාගේ ඔෆිසියේ හිටං යමක් කොටාබානා ගොඩයා අම්මා විසින් හවස ඉංග්‍රීසි ටියුශන් පංතියකට ඇරලවනවාය. වෙනදාට ටියුශන් අහවර වී නිදහසේ ගහක ගෙඩියක් කාගෙන කොල්ලෙක් කුරුට්ටෙක් සමග කයියක් දමාගෙන ගෙදර ආ වසන්ත සමය ජානකී අක්කාගේ ආගමනයෙන් අවසන්ය. ජානකී අක්කාද හවසට ඉංග්‍රීසි සහ ටයිපින් ශෝර්ට් හෑන්ඩ් පංති යනවාය. ඒ ඥානා මිස්ගේ පංතියටය. ගොඩයා ටියුශන් යන්නේ එතැනට අඩි කිහිපයක් එපිටින් තිබාවූ අම්මාගේ කාර්‍යාල මිතුරියකගේ නිවසේ පැවති ඉංග්‍රීසි පංතියකටය. ජානකී අක්කාගේ ස්ථාවර නියෝග අනුව පංති අහවර වී ගොඩයා පැමිණිය යුත්තේ ඥානා මිස්ගේ නිවසටය.  ඉන් අනතුරුව ජානකී අක්කාගේ පංතිය අහවර වනතුරු ඒ අසල ලොවි බංකුවේ ලගා ගහනා ගොඩයා ගෙදර එන්නට පිටත් වන්නේ ජානකී අක්කාගේ පංතියද අවසන්වූ පසුවය. ගෙදර එන ගමනද පිලිවෙලකට ආ යුතුය. ගොඩයාගේ පාසල් බෑගය ජානකී අක්කා කරේ දමාගන්නේ ඇයගේ CR පොත් කිහිපයද එම බෑගයටම ඔබලාය. ඉන් අනතුරුව ජානකී අක්කා පෙන්වන පාරේ විනයානුකූලව ගොඩයා ගෙදර ආයුතුය. ජානකී අක්කාගේ හුස්ම වැටෙන දුරින් එහා මෙහා යන්නට ගොඩයාට අවසර නැතිය. පාර දෙපස ගස්වල පේර ජම්බු ඉදිලා ගොඩයා හා හිනාවෙනවාය, යාලු මිත්‍රයෝද අනන්ත පාරේ හමුවෙනවාය. එව්වා දිහා බලන්නට, එව්වා සමග කාලය ගතකරන්නට ගොඩයා වැඩි කැමැත්තක් නැතිය.. මන්ද යත්, එව්වා සමග රස්තියාදු ගසන්නට ගියහොත් ගොඩයාට ජානකි අක්කාගෙන් කනේ පාර හෝ කෝටු පාර හිමිවෙනා වග ගොඩයා ඉන්තේරුවෙන්ම දන්නා නිසාය.

පංති නැති දවස්වල ගොඩයා උන්නේ ගම පුරාය. ඒ ජානකී අක්කා එන්නට කලින්ය. ජානකී අක්කාගේ ආගමනයෙන් පසුව එව්වා සුම්මාය. සෙල්ලම් කරන්නට සතියට නියමිත දින කිහිපයක් ඇයගෙන් හිමිවෙනවාය. ඒ සවස තුනේ සිට පහ දක්වා පමණය. ඒත් ගෙදරින් පිට නොවේය. ඕනෑම කොල්ලෙක් කුරුට්ටෙක් කුරුට්ටියක් ගෙදරට ගෙන්නාගෙන සෙල්ලම් කිරිල්ලට ජානකි අක්කාගෙන් අවසර ඇත්තේය. එහෙත් තුනේ හිටං පහ දක්වා පමණය. ඔරලෝසුවේ සවස පහ වදිද්දී මිදුලේ දුව පැන නටනා කොල්ලන් කුරුට්ටන් කුරුට්ටියන් හැම එකාම ක්ශණයෙන් දූරිභූත වෙනවාය. ඒ මන්ද යත්, පහ පසුවී විනාඩි එක වෙද්දී ජානකී අක්කා විසින්  ඔවුන්ව බල්ලන් බලලුන් සේ එලවා දමනාවග ඔවුන්ද සහසුද්දෙන්ම දන්නා නිසාය.  එතැනින් පසු ජානකී අක්කා එයාගෙ වැඩක් බලාගෙන ගොඩයාට උගේ  වැඩක් කරගෙන පාඩුවේ ටීවී බලන්න දුන්නා කියලා දැන් මේ කියවන උදවියට හිතෙනවාය. නෑ හත් ඉලව්වෙ නෑ.. පහ වෙද්දී ඇඟපත සෝදාගෙන පිරිසිදු වියයුතුය. ඉන් අනතුරුව පැයක් ටීවී බලන්නට අවසර ඇත.. එතනින් පස්සෙ ගොඩයා ෆ්‍රී... නෑ යකඩෝ නෑ.

ඉන් අනතුරුව එලැඹෙන්නේ ඉස්කෝලේ වැඩකරන කාලයය. ඉස්කෝලෙන් ගෙදර වැඩ දීලා නැතිනම් ගොඩයා පාඩුවේ ඇති තරම් ටීවී බලනවාය? නෑ හත් ඉලව්වෙ නෑ... ජානකී අක්කා ගෙදර වැඩ මවලා දෙනවාය.. ගණන් හදන්නට, රචනා ලියන්නට , ගාථා පාඩම් කරන්නට දෙනවාය.. අමාරුම එක ඩික්ටේශන්ය.  ටාසන් බලන්නට, නයිට් රයිඩර් බලන්නට වාගේ හතයි තිහේ කෑලි වලට මද අවසරයක් හිමිවෙනවාය.. ඒත් ගොඩයාට ඇති ආදරයකට නොවේය.. එව්වා නොබලා පහුවදාට ඉස්කෝලෙ ගියාම ගොඩයා සමාජයෙන් කොන්වෙනා නිසාය.

ජානකි අක්කා සතුව සුවිශේශී හැකියාවන් රාශියක් තිබෙනවාය. එයින් එකක්නම් යකාටවත් භය නැතිකමය. ගොඩයා එහෙන් මෙහෙන් ලපටි වලි පටලාගන ගෙදර මාරු අවස්ථා නැත්තේම නොවේය. එවන් ලපටි වලි හිටි ගමන් ගොඩයාගේ ගෙදර ගේට්ටුව ළඟටම ගොඩයා සොයා පැමිණෙනවාය. ආන් එවන් අවස්ථා වලදී එව්වාට ෆේස් කරන්නේ ජානකී අක්කාය. හතරදික්භාගයේම කොල්ලන් කුරුට්ටන් ජානකී අක්කාට භය නිසා පන තිබෙනා එකෙකුවත් ගොඩයාට නෙලන්නට වත්තට ඇතුළු වන්නේ නැතිය. ඒ වාගේ වෙලාවටනම් ගොඩයාට ජානකී අක්කා දෙයියෙක්ය. රෝමන් කාරයින්ට ජිම් පප්පා නෙලනවාක් මෙන් ජානකී අක්කා ලපටි කොල්ලන්ට අතින් පයින් නෙලන්නට යන්නේ නැත. එහෙත් කලිසමේ මුත්‍රා පහවන්නටම කටින් ගසා කොල්ලන් කුරුට්ටන් එලවා දමනවාය. ජානකී අක්කාගේ එම විරෝධාර ගුණය අවාසියට හිටිනා අවස්ථාද තිබෙනවාය. ඒ කෙසේද යත්, ගොඩයා පොතක පතක වැඩක් කරනා අල්ලපනල්ලේ කොල්ලන් කුරුට්ටන් ගොඩයා සොයා පැමිණියහොත් ගොඩයා උන්ට  පෙනී පෙනී එලිපහලියේ උන්නද එයා ගෙදර නෑ කියනවාය. ඒ වේලාවට කොල්ලන් කුරුට්ටන්ද ඇයි අර ඉන්නේ කියා හරස් ප්‍රශ්න අහන්නේ නැතිය. මන්දයත් ජානකී අක්කාගෙන් එවන් හරස් ප්‍රශ්න ඇසීම බලවත්සේ අනතුරුදායකය.  

ජානකී අක්කාගේ ආගමනයෙන් අනතුරුව ගොඩයාගේ තාත්තාට වේවැල හෝ පේර කෝටුව අතට ගන්නට වූයේ බෝහොම කලාතුරකින්ය. එහෙම කීවාම මේය කියවනා උදවියට හිතෙන්නේ ජානකී අක්කාගේ ආගමනයෙන් අනතුරුව ගොඩයා හොඳ ලමයෙක් වෙලා කියලාය.. ඒත් ඇත්තම හේතුව එය නොවේය.. ගොඩයා විසින් දවල් දවසේ කරනා අලුගුත්තේරුකම් සියල්ලටම ජානකී අක්කා විසින් එවෙලේම බෙහෙත් ඖෂධ ලබා දෙන නිසාය. ජානකී අක්කාගේ ආගමනයෙන් පසුව ගොඩයාට එක හොඳක් උනා කියන්නට ගොඩයා කුහක වන්නේ නැතිය. ඒනම්, එකම වරදට පුංචීගෙන් එක් වරක් බැගින් සහ තාත්තාගෙන් එක් වරක් බැගින් එකම වරදට දවසට දෙවරක් ගුටිකන එක එකෙන්ම නැවතුන එකය. එයට හේතු දෙකක් තිබෙනවාය. පලවෙනි හේතුව නම් ජානකී අක්කා විසින් ගොඩයාගේ වැරදි ෆයිල් එක තාත්තාට දමන්නට තරම් දුර යන්නට නොතියා එවෙලේම ප්‍රශ්ණය විසඳනා නිසාය. දෙවැනි හේතුවනම්, වෙනදාට දෙපාරකට ලැබෙනා කෝටු පාරවල් දෙවර්ගයම ජානකී අක්කා විසින් එක පාරටම දමා අරින නිසාය. අදටත් ගොඩයා දෙන්නෙකුගේ එරවිල්ලට භයය. එක්කෙනෙක් ගොඩයාගේ ඩඩාය.. අනිකා ඇඩොල්ෆ් ජානක හිට්ලර්ය. 


ජානකී අක්කාගේ ආගමනයෙන් මාස හයක් ගතවෙද්දී ගොඩයාගේ ගමේ සම වයස් ගෑනු, පිරිමි, මල්, පලතුරු කොල්ලන් කුරුට්ටන් කිරිට්ටියන් සියල්ලන්ගේම පොදු සතුරා ජානකී අක්කාය. ජානකී අක්කාට අනුව ඒ සියල්ලොම ගොඩයාව නොමගට යවන්නට මාරයා විසින් එවනු ලැබූ මාර දූතයන්ය. ජානකී අක්කාට උන් සියල්ලන්ම  දෑහැට පෙනෙන්නට බැරි අතර උන්ටද ජානකී අක්කා නයාට අදුකොල මෙන්‍ වෙනවාය. පුංචී සහ ජානකී අක්කාගේ සුසංයෝගය කොයිතරම් අපූරුව ගැලපුනිද යත්, හිට්ලර් සහ මුසෝලිනී දෙදෙනාම එකට තැබුවා වැනිය. කනෙන් රිංගන්නට යාම ඉතාමත් භයානකය. කැප්ටන් හැඩොක් කියන්නැහේ ගිගිරි නගින බෙලිකටුය.

88/89 භීශණ සමය ඇරඹීමත් සමගම ගොඩයාගේ දෙමාපියන් විසින් ජානකී අක්කාව නැවත සිය නිවසට ඇරලවන්නේ එවකට දකුණු පලාතේ පැවති වාතාවරණය ජානකී අක්කාගේ වයසේ තරුණ උදවියට කිසිසේත්ම යහපත් නොවූ නිසාය. එතැනින් පටන් , ගොඩයාගේ නිවසේ පැවති හිට්ලර් පාලන සමය අවසන් වන අතර නැවතත් ගොඩයාට මල් සමය උදාවනවාය. ඊට පස්සෙ ජානකී අක්කා අම්බලන්ගොඩ ආවෙ නෑ...?

ආවා යකඩෝ ආවා ...

ඊට වසර ගනනාවකින් අනතුරුව ජානකී අක්කාට පුංචී විසින් ගෙන ආවාවූ විවාහ යෝජනාවක් අනුව ජානකී අක්කා විවාහ වන්නේ අම්බලන්ගොඩින්ය. එම ආරංචිය ඇසූ සැනින් ගොඩයාට පට්ට හැපීය. මන්ද යත් ගොඩයා කුඩා එකා සංදියේ ගොඩයාට දැමූ හිට්ලර් පාර්ට් සියල්ල අම්බලන්ගොඩ මනමාලයා ඉදිරියේ දියාරූවී සුනුවිසුනුවී යාමට නියමිත නිසාය. අම්බලන්ගොඩ එවුන් එක්ක ඔය කියනා හිට්ලර් පාර්ට් හරියන්නේ නැතිය.. ගොඩයා වැනි ලාචෝරෝස් ගැටවුන්ට දැමු හිට්ලර් පාර්ට් අම්බලන්ගොඩ අයියලාට දැමුවහොත් බත් කන්නට වෙන්නේ දත් නැතුවය. ඒ යෙදුනාවූ විවාහ යෝජනාවට අනුව ජානකී අක්කාගේ විවාහ මංගල උත්සවය පවත්වන්නේද ගොඩයාගේ නිවසේය. එතන් පටං පටන්ගන්නා ජානකී අක්කාගේ විවාහ ජීවිතය අනුව ජානකී අක්කාට මේ වෙද්දී අවුරුදු විසි පහක පමණ පුතෙක්ද, කැම්පස් යන දුවෙක්ද සිටිනවාය. කාලයක් අම්බලන්ගොඩ පදිංචිව සිටි ජානකී අක්කා සහ සිය පවුල දැන් වෙද්දී පදිංචිය  ජානකී අක්කාගේ උපන් ගම වූ පානදුරය .

දැන් එතකොට ජානකී අක්කා අම්බලන්ගොඩින් බැන්ද නිසා හිට්ලර් පාර්ට් අවසන් වෙන්න ඇති ? .....  කියලා ගොඩයා හිතුවාට එහෙම උනේ නැතිය.. කසාද බැන්දාවූ ඒ අසරණ අයියාටද සිදුවූයේ ගොඩයාට සිදුවූ අලකලංචියමය.. ඉඳහියෙක අඩියක් ගසාගෙන සිටියාවූ ඒ ආතල් නිදහස් සොමි ජීවිතයට සදහටම ආයුබෝවන් කී අයියා මස්සිනාද මේ වෙද්දී දැහැමෙන් සෙමෙන් ජානකී අක්කා සමග කිරියි පැණියි හා සමානව ජීවත් වෙනවාය. එතකොට දුවයි පුතයි...?  ඔව් ඔව් ඒ දෙන්නටත් ගොඩයාට වෙච්ච සන්තෑසියම තමා යකඩෝ.. ජානකී අක්කාගෙ කනෙන් රිංගිලි අනියමාර්ථයේ අසම්භාව්‍යක් ක්‍රියාවක් පමණය.. කෙසේ හෝ රිංගලා අසුවීම අතිමහත් භයානකය.. ගිගිරි නගිනා බෙලි කටුය..

(ජානකී අක්කාගෙ හෙල්ප් එකට කියලා ගොඩයාගෙ ගෙදරට වැඩට කොලුවෙක් ගෙනාපු කතාව මේකෙ ලිව්වොත් මේක මාගලක් වගේ දික්වෙන්ව. ඌත් ජානකී අක්කාට ගේම ඉල්ලන්න ගිහින් ජානකී අක්කාගේ විධායක බලතල පාවිච්චි කරලා ගෙදර ඇරලුනා.. උගේ නම ලලිත්.. ගොඩයට වඩා අවුරුද්දක් වාඩිමල්.. ගෙදර වැඩට ගෙනාවා උනාට ඌව අන්තිමේ ඉස්කෝලෙත් දාලා ගෙදර සාමාජිකයෙක් ගානට සම අයිතීන් හිමිවෙලයි වැඩේ අහවර උනේ.. ලලියයි ගොඩයි දවසෙම කැලේ පනින්නයි ක්‍රිකට් ගහන්නයි ගිහින් ලලියාට අමතක උනා ජානකී අක්කා යනු ගෙදර විධායක බලතල සහිත එක්සකටිව් කෙනෙක් කියන වග. මුලදී මුලදී ලලියට ජානකී අක්කගේ අනුකම්පාව හිමිවුන නිසා ලලියා ජානකී අක්කාව කියෙව්වේ වැරදියට.  අවසානයේ ඌ ජානකී අක්කාටත්  ඕඩර්ස් දෙන්න ගිහින් ගොඩයගෙ තාත්ත ගොඩයාටත් අම්බානෙකට නෙලලා  ඌවත් ගෙදර ඇරලුව.. එව්වා මහ දිග කතා... ලිව්වොත් මාසයක් ලියන්න වෙන එව්වා... 

ගොඩයා අවුරුදු පහකින් හයකින් ජානකී අක්කාව බලන්න ගිහින් නෑ.. කීප වතාවක් ලංකාවට ගිහිල්ලත් ගොඩයට බැරිවුනා ජානකී අක්කව බලන්න යන්න. ලංකාවට ගිහිල්ලත් ජානකී අක්කව බලන්න යන්න බැරිවුනා නේදෝ කියලා දැනෙද්දි ගොඩයාට දැනෙන්නෙ පට්ට ගිල්ටි ෆීලින් එකක්. ඊලඟ වතාවෙ ලංකාවට ගියාම ජානකී අක්කා බලන්න යන්න ඕන කියලා හිතේ තියෙනවා උනාට ඒක තීරණය කරන්නෙ කෝවිඩ් 19 නිසා එව්ව ගැන වැඩි බලාපොරොත්තු තියාගන්න බෑ.. කෝවිඩ් ඉවර වෙද්දි ජීවිතේ ඉතුරු උනොත් ඊලඟ වතාවෙ ලංකාවට ගියාම අනිවා ජානකී අක්කා බලන්න යන්න ඕන. කුඩා එකා කාලෙ ජානකී අක්කා කියන්නේ තවත් එක් "දැඩි දඬුවමක්" වගේ හිතුනාට  ඇටිකිරිත්තන් ගොඩයාව පාරෙ අයිනෙන් අයිනට කරගෙන දුවිල්ලක්වත් නොවැදෙන්න  පංති අරං ගිය හැටි, ටොකු ඇන ඇන ඉස්කෝලේ වැඩ උගන්නපු හැටි මතක් වෙද්දි ගොඩයාට ජානකී අක්ක ගැන පට්ට ආදරයක් දැනෙනව. හරියට පුංචි ගැන දැනෙනවා වගේම එකක්.. ඒක ලියන්න කියන්න වචන නෑ.)