Saturday, November 5, 2022

රෝමියෝ ජූලියට් මැරතන් වර්ෂන්...




 ඕං එක්තරා කාලෙක සිකුරාදා දවසක රෑ හතහමාරට  විතර මංතුමාගෙ ගෙදර ගේට්ටුව ලඟ වාහනයක් හෝර්න් කරනවා පලාතෙම නිවැසියන්ට භාධා කරගෙන. මංතුමා ඉතිං හවස් අතේ ගෙදර ඉන්නෙත් බොහොමත් කලාතුරකින් නිසා  ඒ හෝර්න් සද්දෙ නොසලකා හරිනවා ඒක මෙයැයිගෙ ගෙදරට වෙන්ට බෑ කියලා හිතාන.. ඒත් කියහංකෝ අර කිව්ව වාහනේ හෝර්න් සද්දෙ ඉවරයක් නෑ.. මංතුමා ඉතිං ගෙදර ඉන්නවනම් ලේසි පාසුවට කාමරෙන් එලියට නේන ඩෑල් එකක් නිසා ඔන්නොහේ කියව කියවා හිටපු සර්ලොක් හෝම්ස්ගෙ කතාන්දරයක් කියවාගෙන පාඩුවේ ඉන්නව.. 

අන්න xxxxxx ඇවිල්ලා හොයනව... එහෙම කියන්නෙ කාමරේ දොර රෙද්දෙන් ඇතුලට එබෙන අපේ ඩඩා..

ඕං ඉතිං මංතුමා පොත පැත්තකින් තියලා ලැසි ගමනින් යනවා ගේට්ටුව ලඟට.. ඇයි යකඩෝ එන එකෙකුට වාහනේ නවත්තලා ගෙදරට එන්න බැරිද මං අහන්නෙ.. ගේට්ටුව ලඟට ගිහිං බැලින්නම් ඩඩා කියපු කතාව ඇත්ත තමා.. ඒ ඇවිල්ලා තියෙන්නෙ අපේ  යාලුවෙක් කියහංකෝ... වැඩේ කියන්නෙ එයැයි ඉන්නෙ වාහනේ පැසෙන්ජර් සීට් එකේ... ඩ්‍රයිවින් සීට් එකේ මොකෙක්වත් නෑ... මංතුමා ඉතිං කල්පනා කරනවා මූ නයිට් රයිඩර් සොෆ්ට්වෙයාර් එකවත් වාහනේට දාගෙනදෝ කියලා... 

නැගපං... 

මොකක්...

නැගපං යකෝ...

කොහේ යන්නද කියහංකෝ...

නැගපං බූරුවෝ කිව්වාම අහලා...

නම කියලාම නගින්න කියපු නිසා ඉතිං මෙයැයිත් වාහනේ පිටිපස්සෙ දොරෙන් නගින්ට හදනකොටම...

කොහෙද යකෝ නගින්නෙ... නැගහං බූරුවෝ  ඩ්‍රයිවින් සීට් එකට... 

නම කියලාම කියන නිසා ඉතිං නගින්නෙ නැතුවත් බෑනෙ... 

ඕං ඉතිං මංතුමාත් හනික ඩ්‍රයිවින් සීට් එකට නැගලා දොර වහගන්නව.. ඒ කාලෙ සීට් බෙල්ට් දාන්නෙ නෑ... දැං කාලෙ වගේ නෙවෙයි ඒ කාලෙ ජීවිතවල වටිනාකම අඩු හින්දා වෙන්ටෑ සීට් බෙල්ට් දැමීම අනිවාර්‍ය නෑ...

යමං...

කොහෙද...

ඉක්මනට යකෝ... යමං...

එහෙම කිව්වම ඉතිං මංතුමාට තේරුම් යනවා මූ නයිට් රයිඩර් සොෆ්ට්වෙයාර් එක දාලා නැතිය මුගේ හදිසියට ඇවිත් ගේට්ටුව ලඟ නවත්තපු ගමන් ඩ්‍රැයිවින් සීට් එකෙන් අනෙකට පැනලාය කියලා.. එහෙම ඉතිං යමං කිව්වට යන්න බෑනෙ ආයුබෝවන්ඩ... අපායට ගියත් යන තැන දැනගෙන යන එක නෙව ආරක්ශාවට හොඳ... අනෙක මේ ඇඳන් ඉන්න සරම පිටිං කොහේ කියලා යන්නද... එහාගෙදර ඩයින කොටේ පෝස්ට් එකේ ලිව්ව සීන් එකට පස්සෙ මංතුමා බයයි හිටිගමන් ඇවිත් නැගපං කියන වාහනවල නගින්න. ඇයි හත් ඉලව්වෙ ඇඳන් ඉන්න ඇඳුම පිටින් කොයි ලෝකෙ යන්න කතාකරනවද කියලා කවුරු දන්නවද...

යන්න කලින් කියහං යන්නෙ කොහේද කියලා.. අඩුම තරමේ පර්ස් එකයි ෆෝන් එකයිවත් අරගෙන එනකල් හිටහං... මට එන්න වෙන්නෙ බස් එකේද කියලා කව්ද දන්නෙ...

නෑ නෑ යකෝ.. මාව Xxxxx ගෙ ගේ ලඟින් දාල වරෙන්..... පොඩි දුරයිනේ.... මාව දාලා වාහනේ අරං වරෙං... 

මොකක්... 

ඉක්මනට යමං යකෝ...

ඕං ඉතිං මන්තුමා  එයැයිගෙ වාහනේ ඉස්සරහට පදවාගෙන යනව... 

බොලාගෙ ලව් වලට උදව් කරන්න ගිහිං මගේ බෙල්ල ගහලා යනවා කොයිවෙලේ හරි... එක්කෝ ගෙදර එවුන් කැමති කරගනින්... නැත්තං තනි කැමැත්තට බැඳගනින්... 

උඹ පැහෙන්නෙ නැතුව යමන්කෝ... මං කියන තැනින් මාව බස්සලා වාහනේ අරං ඇවිත් උඹලාගෙ වත්තට දාලා ගේට්ටුව ලොක් කරපං...

යකෝ උඹව බස්සන්න යනවට වඩා නඩුවක්නේ මේ නඩු භාන්ඩෙ අපේ මිදුලෙ තිබිලා උඹලාගෙ අම්මට අහුවෙන එක... මෙව්වයින් මගේ බත් කාර්ඩ් එකටත් කෙලවෙනවා බං...

උඹට ඒ පැහිච්චකම් වලින් වැඩක් නෑනෙ... මං කිව්වදේ කරහංකෝ... මං කෝල් එකක් දුන්නාම වාහෙන් ඇවිත් මාව ගනින්...

යාලු මිත්තරයෝ කිව්වාම ඉතිං බෙල්ල ගහලා ගියත් ඕනෑ උදව්වක් කරන එක මංතුමාගෙ ගතිය.. එයැයිලත් ඉතිං මෙයැයිට ඒ වගේම තමා... ඕං  ඒ කිව්ව විදිහට මංතුමා මේ ඇවිත් ඉන්න රෝමියෝව ජුලියට්ගෙ ගෙදර වැට මායිමෙන් බස්සලා ගෙදර එනව... මෙයැයිට කොච්චර උනත් වැඩේ ඇවුල් කියහංකෝ... අහල පහල ගවුම් අඳින කලිසම් අඳින CCTV සියල්ලම ජූලියට්ගේ ගෙදරට ෆෝකස් වෙලා තියෙන වාතාවරණයක් යටතේ ඒ වාහනේ ජූලියට්ගෙ ගෙදර වැට මායිමේ නවත්තලා රෝමියෝව බස්සලා ආයෙම අද්දන්නත් කලින් රෝමියෝගෙ ගෙදරට පනිවුඩේ යන එන සක්කරයගෙ පුතා වයිමාටවත් නවත්තන්න බෑ. ඒ යන පනිවුඩ යන්නෙ ඩ්‍රයිවින් සීට් එකේ හිටියේ මංතුමා කියන විශේශණයත් එක්කමයි කියන එකත් ඉතිං  ආයෙ අමුතුවෙන් හෝදන්න දෙයක් නෑ... රමා සීතා පලහිලව්ව කාලෙ හිටංම ලව් එකක් දැක්ක තැන කේලං කියන එවුන් ඉතිං ලංකාද්වීපයේ අඩුවක් නෑ. ඒ නිසා ඒ වගේ වාතාවරණයක් යටතේ තමුන්ගේ ආරක්ශාව තමුන් සලසාගැනීම හැරුනකොට වෙන විකල්පයක් නෑ... රෝමියෝ ජූලියට්ලා අඩ අඳුරේ රෝමාන්තික වෙලා ආදරයේ ඵල නෙලුවට එව්වයෙ ලෙලි ඇහිඳින්න වෙන්නෙ උදව් කරන එවුන්ට කියන එක ඉතිං  ආයෙ අමුතුවෙන්  ලියන්න කියන්න දෙයක් නෑ..

    මංතුමා ඉතිං කෝකටත් කියලා ගෙදර ඇවිත් ගෙට ගොඩවෙලා පර්ස් එකයි ෆෝන් එකයිත් අරගෙන රෝමියෝගෙ වාහනෙන්ම නැන්දලාගෙ ගෙදර යනවා... මොකද කියනවානම් රෝමියෝගෙ අස්ස කරත්තෙ මෙයැයිගෙ මිදුලේ තියාගන්න එක පට්ට නඩුවක් කියලා මංතුමාගෙ අක්මාව දන්නව... මං තුමාගෙයි රෝමියෝගෙයි යාලුකම් අද ඊයෙක එකක් නෙවෙයි නිසා, උන්නැහේගෙ අස්ස කරත්තෙ මිදුලෙ තියාගෙන ඉඳීමෙන් නගින්න වෙන නඩුව කුමනාකර එකක්ද කියලා මංතුමා දන්නෙ ඊට කලින් ඒ වගේම නඩු කීපයකට මංතුමා නැගලා තියෙන නිසා... රෝමියෝ ආදරයේ ඵල නෙලන්න වැට උඩින් පැන්නා කියලා උන්දෑගෙ ගෙදරට පනිවුඩේ ගිය හැටියේම ඉස්සෙල්ලම පොලිසියෙන් එන්නෙ මංතුමා හොයාගෙන කියනේක ආයෙ හෝදන්න දෙයක් නෑ...   උදව් කරන එක මංතුමාගෙ ගතිය උනාට  නඩුවට වග උත්තර බඳින්න යාම සරීර සෞක්‍යට ඒ තරම් ගුණදායක නෑ... එකම විකල්පය මංතුමා හොඳ බබා වගේ ගෙදර ඉන්න විදිහට මංතුමාගෙ වාහනේ පාරට පේන තැනකට වෙන්න වත්ත ඇතුලේ නවත්තලා රෝමියෝගෙ නඩු භාන්ඩයත් අරගෙන ගෙදරින් මාරුවීම විතරයි..

ඕං ඒ ආකාරයෙන් නැන්දලාගේ ගෙදර යන මංතුමා නැන්දලාගෙ ගෙදරින් බත් සුට්ටක් එහෙමත් කාලා නැන්දලගෙ ගෙදර කයියක් ගහගෙන ඉන්නව කියමුකෝ. නැන්දලාගෙ ගෙදර සිකුරාදා සෙනසුරාදා රෑ කියන්නෙ කතා සාගරයක්.. සතියෙ දවස් පහම රස්සාවල් කරන දෙවැනි පරම්පරාවෙ එවුන් පලවෙනි පරම්පරාව එක්ක සම්මුඛ වෙන්න සෙට් වෙන තැන තමයි නැන්දලාගෙ ගෙදර.. සිකුරාදා සෙනසුරාදා රෑ කියන්නෙ මෙයැයිගෙ පොඩි නැන්දා බුෆේ දාලා පරම්පරාවටම කන්න බොන්න දන්සැල දෙන දවස... ඩඩගෙ මහගෙදර වාසය කරන්නෙ නැන්දා නිසා ඒක ඉතිං උඩහමුල්ල ඩිපෝව වගේ කියහංකෝ... රට වටේම දුවන බස් රෑට උඩහමුල්ල ඩිපෝවට එන්නැහේ බහුතරයක් ඤාති වරිගයා සිකුරාදා සෙනසුරාදා රෑ නයිට් පාර්ක් ඉතිං නැන්දලාගෙ ගෙදර තමා.. කතා පෙට්ටි රෑ දෙක තුන වෙනකල් ඉතිං සක්‍රීයයි... කියන්න කතා එමටයි... අහන්න කතාත් එමටයි... 

ඕං රෑ දහයට විතර ජුලියට්ගෙ ගෙදර වැට ලඟින් බස්සපු රෝමියෝගෙන් කෝල් එකක් එනවා කියහංකෝ... ඒ කියන්නෙ ආදරයේ ඵල නෙලලා අවසානයි... දැං තියෙන්නෙ ලෙලි ඇහිඳින කෑල්ල .. ඕං ඉතිං මෙයැයිත් ෆෝන් එක ආන්සර් කරනව...

ඉක්මන්ට වරෙං... ඉක්මන්ට වරෙං... මාව ගනින්... ඉක්මනට වරෙං...

රෝමියෝ ගොයියා හති දාගෙන ෆෝන් එකෙන් බෙරිහං දෙනව...

ඉඳහං ඉතිං... විනාඩි පහක් දහයක් දියං මං එන්නං...

විනාඩියක්වත් මෙතැන ඉන්න බෑ යකෝ... මං උබලාගෙ ගෙවල්  පැත්තට දුවන්නද...

දුවන්නෙ මොකටද යකෝ... ඔහොම හිටහං....

ඉන්න බෑ යකෝ... අම්ම එනව මාව හොයාගෙන... කවද එකෙක් ගෙදරට කියල මං මෙහේ කියල..

මලා... 

ඔව් බං ඔව්... ඉක්මන්ට කියහං මං මොකද කරන්න ඕන...

ඕං බලහංකෝ... ගමන ගියේ එයයි... දැං මෙයැයිගෙන් අහනවා මොකද කරන්න ඕන කියලා... දැං දීපංකෝ උත්තර...

ඉක්මනට කියහංකෝ බූරුවෝ... මෙතන තව විනාඩියක්වත් ඉන්න බෑ... අම්ම ආවොත් මං සුං...

හරි එහෙනම් අහවල් පාරෙන් ඉස්සරහට වරෙං... මං එන්නං...

ඕං ඉතිං කියහංකෝ මේ නඩු එසේ මෙසේ එව්වා කියලද... යාන්තමට ශේප් එකේ තියාගෙන ඉන්න හොඳ ලමයා කාර්ඩ් එක කුඩු වෙනවනේ මෙව්වට කර තියන්න ගිහිං... දැං මේ ෆයිල් වෙන්න යන නඩුවේ හැටියට එයැයිගෙ වාහනේ ඩ්‍රයිව් කරගෙන එයැයි ගන්න යන එක   හරියටම කියනවනම්, ඉදිරියෙන් පොලිසියෙන් ඉන්න වග දැන දැනම හෙල්මට් නැතුව මෝටර් සයිකලයක් පැදගෙන යනවා වගේ වැඩක් ... මෙයැයිත් ඉතිං ටිකක් විතර ඒ වගේ වෙලාවට තමුන්ගෙ ආරක්ශාව ගැන සැලකිලිමත්... බූරු ගහලා පොලිසියට අහුවුනාට කමක් නෑ කියහංකෝ.. ඒත් බූරුපොලට එකෙක් බස්සන්න ගිහිල්ලා පොලිසියට අහුවෙන එක කොයිනම් අපරාදයක්ද...

මංතුමා රෝමියෝගෙ අස්ස කරත්තෙ එහෙමම නැන්දලාගෙ ගෙදර තියෙද්දි රෝමියෝව ගන්න යන්නෙ බාප්පගෙ ඩබල් කැබ් එකේ.. රෝමියෝගෙ අස්ස කරත්තෙ මුලු ගමම අන්දුනන එකේ, මංතුමාගෙ වාහනෙත් මුලු ගමම අඳුනන එකේ, ඒ වගේ ගමනක් යන්න ඕන මොකෙක්වත් අඳුරන්නෙ නැති වාහනේක. බාප්පත් සුන්දර සිකුරාදා රාත්‍රියක් ගතකරන්න නැන්දලහ ඇවිල්ලා හිටපු එකේ වාසිය මංතුමාට. 

මංතුමා බාප්පගෙ ඩබල් කැබ් එක අරගෙන එයායිට එන්න කිව්ව පාර තියන ඉසව්වට රෑ අඳුර කපාගෙන  ඉගිලෙනව... කොච්චර උනත් ඉතිං යාලුවෙක්නේ ආයුබෝවන්ඩ. බේරගන්න පුලුවන්කම තියෙද්දි සාටර් වෙන්න දෙන එක යුතු නෑනෙ... රෑ දහයට  විතර පාරවල් දෙබෑ කරගෙන අතුරු පාරවල් වලින් දාගෙන මෙයැයි යනවා මයිකල් ශූමාකර්ටත් වඩා වේගෙන්. රෝමියෝට අම්මා එන පාර මගෑරලා  එන්න කිව්ව පාර තනිකරම කන්දක්... බාප්පොච්චිගෙ ඩබල් කැබ් එක කන්ද පල්ලෙහාට යනවා නෙවෙයි විදිනවා කිව්වොත් තමා හරි... ටයර් සිරි සිරි ගාගෙන වන්ගුව කෙලින් කරනකොටම මේං අප්පේ අපේ රෝමියෝ කන්ද උඩට දෙනව රන් එකක් උසේන් බෝල්ට් කැලේ... උසේන් බෝල්ට් වගේ උනාට පොඩ්ඩක් වෙනස්... මොකද කියනවනම් රෝමියෝගෙ දිව බුරිය ගාවට ඇදිලා කියහංකෝ... සීන් එක මතක් වෙද්දි මේ ලියන වෙලාවෙත් ඉල ඇදෙන්න හිනා... 

ඉස්කෝලෙන් එලිය ආවයින් පස්සෙ මීටර් සීයක්වත් පයින් නොගිය කඳ බඩ මහත හාදයෙක් මීටර් සීයේ වේගෙන් කිලෝමීටර භාගයක් විතර කදු සහිත පාරක දුවනකොට දැනෙන ෆීලින්ග් එක විඳින්න එක්කො දුවලා බලන්න ඕන..නැත්තං ඒ වගේ එකෙක් දුවන්වා දකින්න ඕන... දර්ශණය මනස්කාන්තයි... කන්ද අංශක හතලිස්පහක විතර කෝනයක එකක් නිසා රෝමියෝගෙ දිව බිම ගෑවෙන්න ඔන්න මෙන්න... නයා පිඹින්නැහේ පිඹිනවා පිඹිල්ලක් ලෝකවාසී අනික් මිනිස්සුන්ට පාවිච්චියට ඔක්සිජන් බිඳක් ඉතිරි කරන පාටක් නෑ... ඉහේ හිටං පාදාන්තය දක්වාම දාඩියෙන් නෑවිලා... 

මෙයැයි ආපු වේගෙටම තද බ්‍රේක් පාරක් ගහලා ඩබල් කැබ් එක නැවැත්තුවාම රෝමියෝ ගොයියා ගල් ගැහිලා නැවතුනා බයෙන් බිරාන්ත වෙලා.. උන්නැහේ බලාපොරොත්තු වෙන්නෙ එයැයිගෙ වාහනේ හෝ මන්තුමාගේ වාහනේ  මිසක් ඩබල් කැබ් එකක් නෙවෙයිනේ ආයුබෝවන්ඩ. ඉතිං එයැයි හිතන්නෙම මං මාට්ටු මං මලා මං මලා මං මලා කියලාම තමා.. ඕං මංතුමා වීදුරුව පහත් කරලා නැගහං කිව්වම තමා රෝමියෝගෙ ලොකු වෙච්ච ඇස් දෙක ලාවට පුංචි වෙලා ඉහලට ගත්තු හුස්ම පහලට වැටෙන්න පටන් ගන්නෙ..... උන්දෑ ඉතිං ඩබල් කැබ් එකට නගිනවා නෙවෙයි දොර ඇරලා ඇතුලට පැනිනවා කිව්වොත් තමයි හරි...අපරාදෙ කියන්න බෑ හුස්ම වැටෙනවා නයා පිඹින්නැහේ.... කම්මැලි කඳක් වෙච්චි එයැයි ඉතිං කවදා දුවපු රේස්ද..

ව... ව..... වතුර.....

මොකක්...

 වතුර ටිකක්...

ඉතිං හොයපංකෝ වතුර.. බාප්පගෙ ඩබල් කැබ් එකේ සීට් යටට අත දාලා රවුමක් කැරකැව්වාම මොකක්දෝ බෝතලයක් අහුවුනා කියහංකෝ.. අපේ බාප්පගෙ ඩබල් කැබ් එකේ ඉතිං බුලත් නැට්ටක් දුංකොල කෑක්ලක් හොයාගත්තත් වතුර බොතලයක් තියෙනවට සුවර් කරන්න බෑ. තිබ්බත් කීවෙනි ශතවර්ශයේ පුරවපු වතුරද කියලා සුවර් එකකුත් නෑ... ඒ මොනවා උනත්, රෝමියෝ ගොයියා ඒ දූවිල්ලෙන් වැහුන මෙගා බෝතලේ තිබ්බ වතුර ඔක්කොම එක හුස්මට ගිලලා දැම්මා කියහංකෝ... කලුවරේ නිසා වතුර මොනපාටද කියලාවත් පේන්නෙ නෑ.. ඇහුනේ ගඩස් ගඩස් ගඩස් සද්දෙට අර වතුර බෝතලේ රෝමියෝගෙ ආමාශයට ගලන සද්දෙ විතරයි..

ඊලඟට ඊලඟ මිශන් එක... හදිසියට දිව්වට ආපහු යන්න වෙන්නෙ ජූලියට්ගෙ ගේ පහුකරගෙන... වාහනේ නාඳුනන එකක් උනත් හදිසියේවත් රෝමියෝගෙ මෑණියන්  එතැන ඉඳලා පාරට පැන්නොත් කියන භය ඉතිං සාධාරන බයක් නෙව.. රෝමියෝ ගොයියා එතැනින් එලියට ගෙනියන්න ක්‍රමයක් කල්පනා කර කරා වාහනේ ඇතුලේ ඔබ මොබ බලද්දි ඇහැට අහුවෙන්නෙ අපේ බාප්පොච්චිගෙ තුවායක්.. රෝමියෝගෙ ඔලුවට තුවාය දාලා ස්කාෆ් එකක් වගේ බැඳලා බාප්පොච්චිගෙ සන්ග්ලාස් දෙක දැම්මාම පෙනුම හරියටම කියනවනම් බොක්සර් බල්ලෙකුට ස්කාෆ් එකක් බැඳලා කන්නාඩි දෙකක් දැම්මා වගෙ තමා...  රෝමියෝ ජූලියට් එක්ක ආදරයේ ඵල නෙලන්න ගිහිං රෝමියෝගෙ මෑණියන්ට මාට්ටු වෙන එක වෙනම කතාවක්... ඕකෙ ලෙලි ඇහිඳින්න ගිහිං මංතුමා මාට්ටු උනොත් ඒක ආයෙ කවදාවත් රිවස් කරන්න බෑ... ඒ ගැනත් හිතාගෙන මං තුමා නැවතත් බාප්පොච්චිගෙ ඩබල් කැබ් රාජයා පන්නවනවා ජූලියට්ගේ නිවස පසුකරගෙන ටවුම දිහාවට... වැඩේ සෑහෙන රිස්කි උනාට සැකයේ වාසිය අපිට... පලවෙනි එක වාහනේ රෝමියෝගෙ පවුලේ කවුරුත්ම අඳුනන්නෙ නෑ... රෑ අඳුර නිසා ඉස්සරහින් වාහනයක් ආවෙ නැති උනොත් ඇතුල පේන්නෙත්  නෑ.. ඇතුල පෙනුනත් පෑසෙන්ජර් සීට් එකේ ඉන්නෙ උණ හැදිලා බේත්ගේන්න යන බොක්සර් බල්ලෙක් වගේ එකෙක් නිසා මංතුමා අඳුනගත්තත් පෑසෙන්ජර්ව අදුරගන්න බැරි නිසා ලොකු අවුලක් නෑ..

ජූලියට්ගෙ ගේ පහුකරන තැන ටිකක් විතර ඩේන්ජර් වංගුවක්... වංගුවක් උනාට චාන්ස් එකක් ගන්න බෑ... හැටේ වේගෙන් වංගුවෙන් ඉගිලුනේ ඩබල් කැබ් එකක් කියලා එතැන හිටපු උදවියට පෙනුනට වාහනේ ඇතුලෙ හිටියෙ කව්ද කියන එක හොයාගන්න කීයටවත් බෑ.. මොකද කියනවනම්, වාහනේ පදවපු මංතුමාටවත් බැරිවුනා ඒ වේගෙත් අඳුරත් එක්ක එතැන හිටිය උදවිය කව්ද කියලා අඳුනාගන්න... ආං ඒ විදිහට තමා රෝමියෝගෙ ආදරයේ ඵල නෙලිල්ල අහවර වෙන්න ගියේ...

උඹේ වාහනේ නැන්දලහ... එහෙට ගිහිං ඒක අරගෙන ගෙදර පල...

පීස්සු කතාකරන්න එපා යකෝ... දැම්ම ගෙදර යන්න බෑ...

හෑ... ඇයි උඹ ආයෙම ජූලියට් බලන්න යන්නද.. මටනම් බෑ... ත්‍රී වීල් එකක පල..

නෑ බං නෑ... මං හලාවත මලගෙදරක යනවා කියලා ගෙදරින් ආවෙ.. දැම්ම ගෙදර යන්න බෑ... 

ආං එතකොට තමා පිංවතුනි මංතුමාට වැටහුනේ ස්වේච්ඡාවෙන්ම මංතුමා ඇදගෙන නාලා කියල... ඒ කියන්නෙ එලිවෙනකල් නිදිමැරිල්ලක්.. 

 එතැනින් බාප්පගෙ ඩබල් කැබ් එක කෙලින්ම යන්නෙ හික්කඩුව ටවුමට... හික්කඩුවෙ රෑ කඩෙන් ආප්ප සමග ප්ලේන්ටී... අම්බන්ගොඩ ටවුමෙ රෑ කඩෙන් තේ බොන්න රිස්ක් එකක් ගන්න බෑ... වාහනේ ඇතුලෙ ඉන්න ස්කාෆ් එක පොරවපු බොක්සර් බලු පැකේජ් එක රෝමියෝගෙ පවුලේ කවුරු හරි දැක්කොත් මං තුමාගෙ කාර්ඩ් කුඩු.. හික්කඩුවෙ නවත්තලා රෑ කඩෙන් තේ බොද්දි තමා මංතුමාට මතක් වෙන්නෙ අපේ සත් ගුණවත් බතලයා..

ඊලඟට බාප්පගෙ ඩබල් කැබ් එක පැදවෙන්නෙ බතලයාගෙ ගෙදරට... ඒ වෙද්දී රෑ දොළහට ආසන්නයි... බතලයා නින්දෙන් ඇහැරවන්නත් කලියෙන් බාප්පගෙ කැබ් එක බතලයාගෙ වත්තට දාලා ගේට්ටුව වහලත් අහවරයි කියහංකෝ .... ඕං බතලයා එනවා දොර ඇරගෙන කබ කඩ කඩා.. 

මොකද කාලකන්නියෝ නිදාගන්න දෙන්නෙ නැත්තෙ...

බතලයාගෙ අජූත මූන දිහා කතාවක් නැතුව විනාඩියක් විතර බලාන හිටපු රෝමියෝ සහ මං තුමා පිම්මට දුවන්නෙ බතලෝත්තමයගෙ යහන් ගබඩාවට.. ඊලඟට පනින්නෙ ඇඳට...

උදේ හයට විතර ඇහැරෙද්දි බතලෝත්තමයා බෙඩ් ශීට් එකක් එලාගෙන ඇඳ පල්ලෙ බිම බුදි... රෝමියෝ සහ මංතුමා බතලයාට කටපුරා ස්තූති කරලා වාහනෙත් අරගෙන නැන්දලහ එනව... බතලයා රෑ තිස්සේ නින්ද යනකල් වගේම ඒ වෙලාවෙත්  දෙන්නටම සෑහෙන ස්තූති කරා ඉතිං කටපුරා සුද්ද සිංහලෙන්...

රෝමියෝගෙ කතා ඔය එකක් විතරයි... තව ලියන්න තියෙන එව්වා ඉදිරියට බලමු... මේක ලියන්නත් රෝමියෝගෙන් ඇපෘවල් ගන්න සීද්දවුනා... තාම ඉතිං ගෙදරට සහ බිරිඳට හරීම කීකරු ස්වාමියා නෙව... 

රෝමියෝ දැං විවාහකයි...  රෝමියෝ ජූලියට්ව මැරි කරලා දැං සෑහෙන කාලයක්... ඒ නිසා මේ පෝස්ට් දැං ලියැවුනාට කමක් නෑ කියලා හිතුවට එහෙම බෑ.. මොකද කියනවනම් රෝමියෝ මැරි කරේ ජූලියට්ව උනාට ඒ ජූලියට් නෙවෙයි වෙන ජූලියට් කෙනෙක්ව... මැරි කරපු ජූලියට්ගෙත් ඉතිං කියන්න වරදක් නෑ... පොඩි ප්‍රශ්ණෙකට තියෙන්නෙ ජූලියස් සීසර් වගේ වලියට බර  වෙච්චි එක විතරයි... රෝමියෝ මේ ජූලියට්ට කලින් තවත් ජූලියට් කෙනෙකුට  සුපිරියට ආලය කලා කියලා දැනගත්තොත් රෝමියෝ ජූලියට් කතාවෙ ගිනි අවි සහ ගිනි කෙලි වර්ශන් එකක්  අලුතෙන් ලියන්න වෙනව...

මේක කියවන මගේ හිතාදර මිත්‍රවරුණි... මේක කොමෙන්ට්වල නම් ගම් ලියලා මාව
අමාරුවේ දාන්න එපා ඕං ... එහෙම උනොත් රෝමියෝගෙ කතා ආයෙ ලියන්න අවසර ගන්න රෝමියෝ ඉතුරු වෙන්නෙත් නෑ ලියන මන් ඉතුරු වෙන්නෙත් නෑ...

Monday, June 27, 2022

දෙවැනි ශ්‍රේණිය

 


ඒ 2005 අවුරුද්දෙ එක්තරා මාසයක්. අවුරුදු ගානක් ලොකු පුටුවෙ හිටපු ලොක්කා අයින් වෙලා ඊලඟට අලුතෙන් ආපු ලොක්කා වැඩ භාරගත්තා පමණයි..  

Techinical officer grade 3 හිටපු මම grade 2 වෙන්න සියලූ සුදුසුකම් සපුරලා තිබුනත් කලින් හිටපු ලොක්කා මගේ ප්‍රොමෝශන් එක අවුරුද්දක් හෝ ඊට වැඩි කාලයක් මේසය උඩ තියාගෙන හිටියා අත්සන දාන්නෙ නැතුව. ප්‍රොමෝශන් එක නොදී ඉන්න හේතුවක් හොයාගන්න බැරි නිසා පාලන අංශයෙන් අත්සනට එවන උසස්වීම මේසය උඩ තබාගෙන කල්මැරීම තමා උන්නැහේට තිබ්බ එකම පලිගැනීමේ ක්‍රමවේදය. පලිගන්න ඉතිං හේතුව තමා එහෙයියෙක් නොවීම.. වෙනත් විදිහකට කියනවානම් පශ්චාත්භාගය උන්නැහේගේ පාවිච්චියට නොදීම...😂

මම රස්සාව කරේ ජීවත්වීම පිණිස මුදල් අවශ්‍යතාවයට පමණයි. ජීවත්වෙන්න රැකියාවක් කරන මිනිස්සු සහ රැකියාව කරන්න ජීවත්වෙන මිනිස්සු දෙවර්ගයක් ලංකාවෙ ඉන්නව. මම ජීවත්වෙන්න රැකියාව කරපු මනුස්ස පරාණයක්. එතැනින් එහා ආයතන ප්‍රධානියාට ගොට්ට ඇල්ලීම පත්වීමේ ලිපියේ ලියැවිලා තිබ්බ ඩියුටි ලිස්ට් එකේ නෑ. ඒ නිසා එව්ව මගේ පැත්තෙන් කෙරුනෙ නෑ. මිනිස්සු ගැන කේලම් කියලා කකුලෙන් ඇදලා බාල්දි පෙරලලා ගන්න වෙන්නෙත් එකම වැටුප වෙච්චි තුට්ටු දෙකේ වැඩ කරලා ජීවිතේට් පවු ගොඩගසාගැනීම ගොං වැඩක්. එහෙම නොවුනාම ඉතිං සිරිබර සිරි ලංකාවේ රාජ්‍ය ආයතනවල ලොකු එවුන් පොඩ්ඩක් අවුල්..

අලුත් ලොක්කා ආපු ගමන්ම ඉවර කරන්න තිබ්බ වැඩ ලිස්ට් එකේ මගේ grade 2 වැඩේ උඩින්ම කියහංකෝ. ඕං ලොක්කා මාව කැඳවනවා උන්නැහේගෙ කාර්‍යාලයට. මං තුමාත් භාගෙන ඇරිලා තියෙන සැලුන් දොරෙ ඇරගෙන ඇතුලට යනව..

ප්‍රොමෝශන් එක ඇවිත් තියෙනව ඔයාගෙ..

ඔව් සර් මම දන්නව.. ඕක ඇවිත් දැං අවුරුද්දකට වැඩියි... 

ඕං අලුත් ලොක්කා ගොලු වෙනව.. බැරෑරුම් විදිහට ප්‍රොමෝශන් කොලේ දිහා බලාන ඉන්නව.. මං දන්නෙ නෑ ඒකෙ තියෙන්නෙ මොනාද කියලා... හැබැයි ඒකෙ අවසානයට කරන්න තියෙන්නෙ "නිර්දේශ කරමි" " නිර්දේශ නොකරමි" කියන දෙකෙන් එකක් ලියලා ආපසු යැවීම පමණයි. නිර්දේශ නොකරමි ලිව්වොත් තියෙන ප්‍රශ්ණය තමා ඒකට හේතු දක්වන්න සමහරවිට උසාවියට යන්න වෙන්නත් ඉඩ තියෙනව. කලින් හිටපු ලොක්කා මට කලින් හිටපු කෙනෙකුට නිර්දේශ නොකරමි ලියලා උසාවි ගිහිං ලෙල්ලටම පීචං උනා හිටං. මොකද කියනවනම් උන්නැහේලාගෙ හිතේ තියෙන කුහකම් වලට නිර්දේශ නොකරමි කියලා ලිව්වට එව්වට හේතු කියන්න වෙන්නෙ උසාවියේදි.

ඕං ආයෙ අලුත් ලොක්කා මා දිහාවට බැල්ම දාලා මේං මෙහෙම කියනව..

මට ආරංචි විදිහට ඔයා උදේට පරක්කුවෙලා වැඩට එනවා සහ අනවශ්‍ය විදිහට නිවාඩු ගන්නවා. ඒ නිසයි මේක පරක්කු වෙන්න ඇත්තෙ.

සර්.. මම ගෙදරින් එන්නෙ උදේ 4.30 ට. ට්‍රේන් එක ලේට් උනොත් මට වෙලාවට එන්න බෑ. ඒත් මාසෙට දෙන්නෙ ට්‍රේන් ලේට් දෙකයි. ඒ දෙකත් දාලා ශෝර්ට් ලීව් දෙකත් දාලා මදි වෙන එව්වට ඉතිං හාෆ්ඩේ තමයි. උදේ ලේට් වෙන එවට හවස විනාඩි දහයක් වැඩිපුර ඉඳලා කවර් කරන්න දෙනවනම් ඕක ඔහොම වෙන්නෙ නෑ. අනිත් කාරනාව තමයි සර්... මම සහ මේකෙ ඉන්න කීපදෙනෙක් පරක්කු වෙන දවස්වලට විතරයි අවුරුදු තුනක් තිස්සෙ හරියටම 7.45 ට රතු ඉර වදින්නෙ..

ඕං අලුත් ලොක්කා එව්වට නැවතත් ගොලු වෙනව...

එක මාසයක් ඔයාට පුලුවනිද වෙලාවට වැඩට එන්න...

හැමෝටම එක විදිහට සලකලා රතු ඉරි වදිනවානම් පුලුවන්... මට විතරක් රතු ඉර වදිනවනම් බෑ...

හරි.. එහෙනම් ලබන සඳුදා ඉඳලා මාසයක් වෙලාවට ඇවිල්ලා පෙන්නනකෝ..

ඕං අලුත් ලොක්කගෙ අභියෝගය. අම්බලන්ගොඩ  කොල්ලෙකුට ඒ වගේ

චැලේන්ජ් එකක් සිම්පල්.. Grade 2 ලැබුනත් පඩිය වැඩි වෙන්නෙ ඒ කාලෙ හැටියට රුපියල් 550 යි. ජොබ් එකට පැරලලි බිස්නස් එකකුත් කරගෙන හිටිය මට ඔය 550 කජු කන්නත් මදි.. ඒත් ඒ වගේද චැලේන්ජ් එක.. ඒක අනිවාර්‍යයෙන්ම දිනන්නම ඕන එකක්..  එවකටත් කාර් කටුවක් තිබුනට කාර්මික නිලධාරී වැටුපෙන් දවස් විස්සක් කාර් එකට තෙල් ගහගෙන අම්බලන්ගොඩ හිටං කොලඹ යන්න එන්න හිතන්නවත් බෑ. පඩියට වඩා ගානක් අතින් දාලා තෙල් ගහගෙන රස්සාවට යන්න හිත හදාගන්නත් බෑ. 

එවකට මගේ ගෝල තැන පෙරේරා තමා ඊලඟ සැලසුමේ සහයකයා.. ශ්‍රී ලංකා දුම්රිය දෙපාර්තමේන්තුව විශ්වාස කරලා චැලෙන්ජස් බාරගන්න බෑ. එව්වා ඉතිං යන එන වෙලාවල් දෙයියන්ටවත් කියන්න බෑ. අම්බලන්ගොඩ කොලඹ ac බස් සේවාවත් ඉතිං අවුලක්ම නෑ.. ඒත් ට්‍රැෆික් ප්‍රශ්ණෙ එක්ක උදේ 7.45 වෙද්දි රාජකාරියට වාර්ථාකිරීම ශුවර් නෑ.. සති හතරක්.. දවස් විස්සක් මං තුමා උදෑසන 7.45 වෙද්දි කාර්‍යාලයේ සිටිය යුතුයි.. එකම සහ අවසන් විකල්පය ඊලඟ සඳුදා සිට ක්‍රියාත්මකවීමට නියැමිතයි.. අනුග්‍රහය දුකට සැපට දෙකටම බොක්ක ගෝල තැන පෙරේරාගෙන්... මෙතැනින් උඩ ලියවුන දේවල් එවකට කාර්‍යාල සගයන් සියල්ලම දන්නවා උනත් මෙතැනින් එහා ලියැවෙන දේ සතරකන් මන්ත්‍රනයක්. 

ඊලඟ සඳුදා මංතුමා වැඩට එන්නෙ තඩි බෑග් එකක් උස්සගෙන. ඒකෙ නැත්තෙ නයි පොලොංගු විතරයි. මනුස්සයෙකුගේ සාමාන්‍ය ජීවිතයට අවශ්‍යවෙන සියලූමා දෑ එහි අඩංගුයි. උදේ අම්බලන්ගොඩින් පිටත්වෙන පලවෙනි ac බස් එකේ මං තුමා කොලඹ. කොයිතරම් ගෝල් ඔරියන්ට්ද කියනවනම් උදේ හයාමාර වෙද්දි ඔෆිස් එකේ. කොටින්ම කියනවානම් ඒ වෙද්දි ඔෆිස් එක ඇරලත් නෑ. උදේ 7.45 වෙද්දි පොතේ පලවෙනි අත්සන මංතුමාගෙ.. එදා හිටං සතියේ දවස් පහම මංතුමා නයිට් පාර්ක් ඔෆිස් එකේ.. පෙරේරා හවස ඕෆ්වෙලා යන්න කලියෙන් මංතුමාට ගෙනැත් දෙනවා රෑ කෑම එක. තේකොල සීනි හීටර් එහෙම වෙනම තියෙන නිසා රෑට තේ එකක් හෙම බොන එක ගැටලුවක් නෑ. කොට්ට මෙට්ට ඇඳ ඇතිරිලි ගැන මෙහිලා ලියන්න බෑ. හැබැයි එව්වත් සැප පහසුවට සියල්ලම ලෑස්තියි. හවස 4.15 වෙද්දි පෙරේරා මගේ ඒරියා එක එලියෙන් වහලා ඕෆ් වෙලා ගෙදර යනව. වැඩකරන 40 ක් විතර අනෙක් උදවියත් හවස 4.15 වෙද්දි ඕෆ්. එතැනින් එහා තට්ටු තුනක බිල්ඩිම ඇතුලේ මං විතරයි. කිසිම යතුරක් මා ලඟ නෑ. ඒත් මගේ කාමරේ ඇතුලෙන් ඇරගෙන බාතෲම් එකට ගිහිං වොශ් එකක් එහෙම දාගෙන එන එක ප්‍රශ්ණය නෑ. ඕං ඒ විදිහට රෑ ගතකරලා උදේ හයට ඇහැරුනාම හතයි හතලිස් පහ වෙද්දි පොත අත්සන් කරන්න වෙලාව වැඩිත් එක්ක. ලොක්කා එන්නෙ 7.15 ට. ලොක්කා ප්‍රධාන දොර අරින සද්දෙ ඇහිලා විනාඩි දහයක් වගේ ඉඳලා පඩිපෙලෙන් පහලට බැස්සාම 7.45 වෙන්නත් කලින් කොල්ලා පොත අත්සන් කරනව... 

ලොක්කා හීනෙන්වත් හිතන්නෙ නෑ මූ රෑ හිටියේ ඔෆිස් එකේ කියල.  පොත අත්සන් කරලා ආයෙම මගේ වීදුරු කාමරේට ඇවිත් වාඩිවෙලා විනාඩි දහය යද්දි පෙරේරා මංතුමාට බ්‍රෙක්ෆස්ට් එකත් අරගෙන ප්‍රාදූර්භූත වෙනව. දවලටත් පෙරේරාම කෑම එකක් ගෙනැත් දෙනව. දැං මේක කියවන ඔයයිලා හිතන්න එපා මං පෙරේරාව කඩේ යවනවා කියලා. පෙරේරා උදේ සහ දවල් වේල් දෙකම කෑවෙ කඩෙන්. ඒ කාලා එන ගමනේ මටත් කෑම එක ගෙන්නගත්තා මිසක් මං කවදාවත් පෙරේරාව කඩේ යවලා නෑ. රෑක අසනීපයක් හෝ වෙනයම් අවුලක් උනොත් එක කෝල් එකෙන් පැය භාගෙන් පෙරේරා එනවා කියන එක ඉර හඳ පායනවටත් වඩා ශුවර්. පෙරේරගෙයි මං තුමාගෙයි එකතුවීම දෛවෝපගතයි. කලින් ලොක්කා මංතුමාට සහ පෙරේරාට දෙන්නාටම කෙලවීමේ අරමුණෙන් කරපු එකතුකිරීම් උනාට ඒ දෙක සෙට් උනේ ජාඩියට මූඩිය වගේ කීවොත් තමා හරි. අනික් කාර්මික නිලධාරීන්ට සහයකයන් දෙදෙනා බැගින් අනුයුක්ත කෙරුනාට මංතුමාට පෙරේරා පමණයි. පෙරේරාත් කොක්කට බර ඉතිහාසයක් තිබ්බ සේවකයෙක් නිසා ලොක්කාගෙ අභිප්‍රාය උනේ විසෙන් විස නැසීම. පෙරේරත් ලොක්කාව තඹේකට මායිම් නොකල සේවකයෙක් නිසාත් මංතුමාත් එසේම නිසා පෙරේරා සහ මම අතර යුද්ධයක් නිර්මාණය කර දෙදෙනාටම කෙලවීම අරමුණු උනත් එක දවසෙන්ම මම සහ පෙරේරා ශර්ලොක් හෝම්සුයි වොට්සනුයි ගානට සුපිරියට සෙට්. 

ඕං ඔය ආකාරයෙන් සති හතරක් ගතවෙලා ලොක්කගෙ කාමරේ සැලුන් දොරෙන් ඇතුලට ගිහිල්ලා ලොකු තැනට මතකර හිටිනවා මාසය සම්පූර්ණයි කියල..  ලොක්කත්

පැමිණීමේ ලේඛනය එහෙම බලලා මංතුමාගෙ ප්‍රමෝශන් එක අනුමත කරලා යවනවා ඉන් පස්සෙ. කලින් හිටපු ලොක්කා අවුරුද්දකට වැඩි කාලයක් මේසය උඩ තියාගෙන හිටපු නිසා හිඟ වැටුපකුත් එක්ක ඊලඟ මාසෙ හිටං මංතුමාට 550 කින් පඩි වැඩි වෙනව grade 2 තත්වයත් එක්කම. සයිඩ් එකෙන් බිස්නස් එකක් කරගෙන හිටිය නිසා වාහනයක් පාවිච්චි කරගෙන සැපවත් ජීතතයක් ගතකරගත්තා මිසක්, ආන්ඩුවේ පඩියකින් ජීවිතේ අමාරුයි. ලොක්කා අභියෝග කරපු නිසා ඒ වගේ වැඩක් කරා මිසක් grade 2 ගන්නවත් පඩිය 550 කින් වැඩි කරගන්නවත් ඒ කරපු කැපකිරීමේ ලාභයක් නෑ. ඕෆ්වෙලා ගිහිං කරපු බිස්නස් එකේ වැඩවලට ඉන්වෝල් වෙන්න බැරිවුන සති හතරක් නිසා ඒ සති හතර ආර්ථික අතින් සෑහෙන පාඩුයි.

කාලෙකට පස්සෙ ඒ රැකියාවට සමුදීලා ලංකාවෙන් පිටවෙලා මේ වෙද්දි  අවුරුදු දොලහක්. ලංකාවෙ රජයේ සේවයේ ඉද්දි නරකම සේවකයන්ගෙත් නරකම එකා කියන විරුදාවලිය ලබාගත්තු මටම ලංකාවෙන් පිටදි best employee award එක දෙපාරක් ලැබිලා තියෙනව. දියුනු රටවල රැකියාවෙදි ආයතන ප්‍රධානීන් විසින් සලකා බලන්නෙ සේවකයාගේ කැපවීම සහ දක්ශතාවය පමණයි. ලංකාවෙ ආයත ප්‍රධානීන් හොයන්නෙ ඒ දෙකම නොවෙන වෙනස්ම එකක්. ඒක නැතිනම් කොයිතරම් දක්ශ උනත් ඒ සේවකයන්ට කිසිදු ඇගයීමක් නෑ.

ලංකාවෙ දැං තියෙන වාතාවරණය එක්ක බැලුවාම කෝච්චිවල බස්වල තෙරපිලා රස්සාවට යනවට වඩා හොඳ නැද්ද මගේ විකල්ප ක්‍රමවේදය අනුගමනය කිරීම? මං අද වෙද්දි ලංකාවෙ රජයේ සේවයේ හිටියානම්, ඔෆිශියලිම ගිහිං ඔෆිස් එකේ පදිංචි වෙලා රස්සාව කරලා සති අන්තයේ ගෙදර යනවා අනිවාර්‍යෙන්ම ශුවර්.

එවකට මා එක්ක රස්සාවෙදි එකටම හිටපු මිත්‍රයා දැං මේක කියවලා හිතයි යකෝ මූ මාසයක් ඔෆිස් එකේ නිදාගත්තා මූ නිකමටවත් මට කීවෙ නෑ කියල... ඔව් යාලුවා... ඔයා වගේ අවංකයෙකුට ඒ වගේ දේවල් කියලා ඔයාව අමාරුවේ දාන්න බෑ. නිකමටහරි වැඩේ නෝන්ඩි වෙලා ලොක්කා ඔයාගෙන් ඇහුවොත් ඔයාට බොරු කියන්න බෑ. ලොක්කට බොරු කියන සබ්ජෙක්ට් එකේදි ඔයා පට්ට අවංක වැඩියි... තක්කඩි ඇන්දීම තකඩිකමෙන්ම කලයුතුයි. තක්ක්ඩින් සමග අවංකවෙලා බෑ. 

මට මේක ලියන්න හිතුනේ කෝච්චියේ වහලයේ නැගලා රස්සාවට යන මිනිස්සු දැකලා.. කෝච්චියේ එල්ලිලා ගිහිං ජීවිතේ අනතුරේ දාගන්න එපා මිනිසුනේ... රස්සාවත් කරගෙන ජීවිතෙත් බේරගන්න වික්ල්පයක් අනුගමනය කරන එක තමා ණුවනට හුරු.

Wednesday, April 13, 2022

සිංහල අවුරුද්ද ඇවිල්ලා.. 2022




සුභ අලුත් අවුරුද්දක් කියලා ප්‍රාර්ථනා කරන්න බෑ මිත්‍රවරුණි... 2022 සිංහල අවුරුද්ද ලැබුවට බහුතරයක් ලාංකික මිනිස්සුන්න්ට මේ වෙලාවෙ හිතේ සැනසීමක් නෑ. පුද්ගලිකව මට, කියන්න තරම් වරදක් නෑ.. අඩුපාඩුවකුත් නෑ.. ඒත් එහෙමයි කියලා අපේ මිනිස්සු පාරවල් ගානෙ පෝලිමවල රස්තියාදු වෙද්දි, දෙමාපියෝ දරුවන්ගෙ කුස පුරවන්න දුක් ගින්දර උහුලද්දි, තරුණ බාල මහලු හැම දෙනාම වැස්සෙ තෙමීගෙන, අව්වෙ වේලීගෙන අරගලයක් කරද්දි, මට විතරක් සුභ අලුත් අවුරුද්දක් සමරන්න බෑ... 


රටක් විදිහට ඉතිහාසයේ පලවෙනි වතාවට ජාති භේද, පක්ශ භේද පසෙකලා අපේ මිනිස්සු එක අරමුණකට ඇවිල්ල.. උන් හරිම ආදරණීයයි.. උන් හරිම සුන්දරයි.. උන් හරිම එකමුතුයි.. උන් හරිම සංවිධානශීලීයි, ඒ වගේම උන් හරිම තියුනුයි, නොසැලෙනසුලුයි.. 

උන් බඩගින්නේ අව්වේ වැස්සේ සටන් කරලාහරි කවදාකහරි උන්ගෙ අරමුණට යනව. අන්න ඒ අරමුණ උන් ජයගන්න දවසක අපි රටම එකතුවෙලා සැනකෙලි පවත්වලා අවුරුදු කමු..  එතකල් හැමෝටම..

තෙරුවන් සරණයි.. ජේසු පිහිටයි.. අල්ලා දෙවි පිහිටයි.. 

Sunday, February 27, 2022

එයාට වයස විසි දෙකයි.. මට වයස හතලිස් තුනයි..





මට දැන් වයස හතලිස් තුනක්.. ලංකාවේ ඉපදුන, ලංකාවේ ජිවත්වෙන මනුස්සයෙක් විදිහට මම දැන් පහුකරමින් ඉන්නේ මැදි වයස. මිනිස්සු මැදි වයසේ මනුස්සයෙක් කියලා කියන්නේ මගේ වයසේ මනුස්සයන්ට කියල මතක් වෙද්දී ඉබේම පහලට සුසුමක් වැටෙන්නේ ඇයි කියලා කියන්න මම ඇත්තටම දන්නේ නෑ.. ලෝකේ දියුණුයයි සම්මත රටක ඉපදුනානම්, මම ඉන්නේ තරුණ වයසෙ . ඒත් ලංකාවේ එහෙම නෑ. ඉපදුන, ජීවත්වෙන රටට සාපේක්ෂව, මම දැන් දරුවෝ දෙතුන්දෙනෙක් ඉන්න තාත්ත කෙනක් වෙන්න ඕන.. ඒත් වයස හතලිස් තුනක් වෙද්දීත් මං එහෙම නෑ. ..
මට බිරිඳක් නෑ. ඒත් ඒ කියලා මම සිංගල් නෙවෙයි. මම ඩිවෝර්ස් වෙච්ච මනුස්සයෙක්. මම වයිෆ්ගෙන් වෙන් වෙලා දැන් ටික කාලයක් . රට්ටු කියන විදිහට මම දැන් දික්කසාද වෙච්ච මනුස්සයෙක්. දික්කසාද වෙච්ච මිනිස්සුන්ට ලංකාවේ සාමාන්ය සමාජයෙන් ලොකු පිළිගැනීමක් නෑ. ඒත් මම ජිවත්වෙන පරිසරය ඇතුලේ ඩිවෝර්ස් වෙනවා කියන්නේ මහ ලොකු කජ්ජක් නෙවෙයි. මම වයිෆ්ග්න් වෙන්වෙන්න තීරණය කරේ අපි දෙන්නට අපි දෙන්නාව නොගැලපුන නිසා.. එයාටනම් ඕනවුනේ ලෝකෙට පේන්න බැඳගත්තු බෙරේ ගහන්න. ඒත් නොගැලපීම් එක්ක, ආරවුල් එක්ක, අඬදබර එක්ක, පවුල් ජිවිතයක් ඉස්සරහට අරගන ගිහිං අපි දෙන්නගේම ජිවිත නාස්ති කරන්න මට ඕනවුනේ නෑ. මට එයා බලාපොරොත්තුවුන හස්බන්ඩ් වෙන්න බැරිවුණා. කසාද බඳිද්දී ලොකුවට හිතුවෙ නැතිවුනාට , මම බලාපොරොත්තුවෙන වයිෆුත් එයා නෙවෙයි කියන එක මට තේරෙද්දී මං පරක්කු වැඩියි. කසාද බැඳපු දවසේ ඉඳන් අපි දෙන්නට අපි දෙන්නව ගැලපුනේ නෑ. අපි ගලපාගෙන ජිවත්වන්න උත්සහා කළා. අපි කිව්වට එයා නෙවෙයි මම. ඒත් ඒක සාර්තක වුනේ නෑ. කසාදයක් වෙනුවන් මට මම නොවී ජිවත්වෙන්න බෑ. දවසක් දෙකක් සතියක් හමාරක් වගේ නෙවෙයි. ජීවිත කාලයක් එහෙම ඉන්න අමාරුයි. එහෙම උනාම වන්නේ මිනිස්සු ජිවත්වෙන මළමිනී වෙන එක. මට ජිවත්වන මළමිනියක් වෙන්න ඕනවුනේ නෑ. දරුවෙක් හිටියනම් මට දරුවා වෙනුවෙන් එහෙම ඉන්න තිබුන. දරුවෙකුගේ අනාගතය වෙනුවෙන් තාත්තා කෙනෙකුට ජීවිත කාලයක් උනත් තමුන්ගේ හැඟීම් දැනීම් අමතක කරලා ජිවත් වෙන්න පුළුවනි. ඒත් අපිට දරුවෝ හිටියේ නෑ. ඒ නිසා ඩිවොර්ස් වෙන්න බැරි තරම් භන්දනයක් අපි අතරේ තිබුනේ නෑ.
ඒක යෝජනාවක් විදිහට කෙරුණ විවාහයක්. අම්මලා හොයලා දුන්නු නිසාත්, බඳින්න කලින් ඇසුරු කරපු පොඩි කාලය ඇතුලත කියන්න තරම් වරදක් දැනුනේ නැති නිසාත්, කසාද බඳිනවා කියන එක ගැන මම බැරෑරුම්ව හිතුවේ නෑ. එයාලත්, අපි වගේම යමක්කමක් තිබ්බ මිනිස්සු. සමාජ සම්මතයට අනුවත්, අපි අතරේ දශමෙකවත් නොගැලපීමක් තිබුනේ නෑ. දෙපාර්ශවයේම දෙමාපියන්ගේ, නෑයන්ගේ, මිතුරන්ගේ , ආශීර්වාදයෙන් අපි විවාහවුනා. වෙඩින් එක දවසේ හැමෝම කීවෙ අපුරුවට කැපෙන කපල් එක කියල. වෙඩින් එක දවසෙ එයා හිටියේ හුඟාක් සන්තෝසෙන්. මමත් හිටියේ සන්තෝසෙන්. ඒත් මොකක්දෝ අඩුවක් හිතට දැනුනා උනත් ඒ මොකක්ද කියලා තෝරා බේරාගන්න මට දැනීමක් තිබුනේ නෑ. ඒකෙන් මම කියන්න උත්සහ කරන්න නෑ මම රැවටුනා කියලා. මම හිතන්නේ මම මාව කියෙව්වේ නෑ කියලයි . කසාද බඳින්න කලින් මම මාව කියෙව්වනම්, මට ඕන මොනවගේ වයිෆ් කෙනෙක්ද කියලා මම මගෙන් ඇහුවානම්, මම බොහෝදුරට එයාව කසාද නොබඳින්න ඉඩ තිබුනා කිව්වොත් තමයි හරි..දැන් ඉතින් ඒ ගැන හිතලා වැඩක් නෑ. සියල්ල සිදුවී හමාරයි. එයා මට වෛර කරනවා කියලා මම දන්නව. ඒත් ඒ ගැන මම ලොකුවට හිතන්නේ නෑ. කසාදයක් කියන්නේ එකිනෙකා ගලපාගෙන එකට ජීවත්වීමක් කියනදේට වඩා ගැඹුරු දෙයක්.. එකෙක් අනෙකාගේ රූකඩයක් වීම කසාදයක් වෙන්නේ නෑ.. කසාදයක් ඇතුලේ කැපකිරීම් තියෙන්න බෑ. එකෙක් අනෙකා වෙනුවන් තමුන්ගේ කැමැත්ත යටපත් කරගෙන ජිවත් වෙනවානම් , එතැන තියෙන්නේ කසාදයක් නෙවෙයි කරුමයක්. ආදරය, සෙනෙහස, රැකවරණය, ලැබෙන්න ඕන සැමියාගෙන් බිරිඳට පමණක් කියලා හිතුවොත් ඒක වැරදියි . ලංකාවේ මිනිස්සු එතැනදී හරිම ගෝත්රිකයි. ආදරය විඳින්න තියෙන ආසාවට වයස් භේදයක් නෑ. ඒත් ලංකාවේ සංස්කෘතියට අනුව, ආදරය , සෙනෙහස, රැකවරණය කියන කොන්සෙප්ට් එක වන්වේ පාරක යන වාහනයක් වගේ. සැමියාගෙන් බිරිද දිහාවට මිසක් බිරිඳගෙන් පෙරලා ආදරය, සෙනෙහස , රැකවරණය සැමියා දිහාවට ගැලීම් හරිම අල්පයි. කසාද බැන්ද දවසේ ඉඳන් ස්වාමිපුරුෂයා කියන ප්රොමෝෂන් එක ලැබුනට බහුතරයකට වෙන්නේ සර්විස් ප්රොවයිඩර් කෙනෙක් විදිහට ජීවිත කාලයම ගත කරන්න. ආදරය ලබන්න, සෙනෙහස විඳින්න අකමැති සත්වයන් මේ විශ්වයේ කොතනකවත් නැතුව ඇති. මමත් මේ විශ්වයේ ජිවත්වෙන තවත් එක සත්වයෙක් විතරයි. ඒ නිසා මමත් කැමතියි ආදරය විඳින්න. ස්වීට් කපල් එකක් විදිහට ලෝකයා දැක්කට ඇතුලෙන් ගිනිගන්න අපේ විවාහ ජිවිතය තවත් දුර පැදන් යන්න මට ඕනවුනේ නෑ. එහෙම පැදන් ගිහින් මාව මං ඇතුලේම ඝාතනය කරලා දාන්න මට ඕනවුනේ නෑ. මම මම නොවී ජීවත්වීම ඇතුල් මම එයාටත් කරන්නේ බොරුවක්. එයාගේ පැත්තෙන් බැලුවාම ඒක එයාටත් කරන අසාධාරණයක්.
ඊළඟට මම මේ කියන්න යන අමුත්තිය මට හමුවෙන්නේ ඩිවෝර්ස් එකෙන් අවුරුද්දක් විතර ගියායින් පස්සෙ . එයා වයස විසි දෙකක , දැක්කම ආදරේ හිතෙන, හරිම කියුට් පුංචි ලස්සන අහිංසක කෙල්ලක්. ලස්සන සාපේක්ෂයි. කාට සාපේක්ෂව තේරුවත් , එයා තමා මගේ ඇහැට ෆස්ට්. එයාගෙයි මගෙයි හමුවීම ඔෆීෂියල් එකක්. ඒ ඔෆීෂියල් හමුවීම ඇතුලේ එයා දැකපු පලවෙනි දවසෙම මට මහා අමුත්තක් දැනුනා කිවොත් තමයි හරි. ඒත් මම ඒක ගැන ලොකුවට හිතුව් නෑ. අවුරුදු හතලිස් තුනක් වෙන ඩිවෝර්ස් වෙච්ච මිනිහෙකුට අවුරුදු විසි දෙකක පුංචි කෙල්ලෙක් ගැන හිතන්න තියෙන අයිතිය මොකක්ද ? දියුණු රටක උනානම් හිතන්න තිබුනා. ඒත් ලංකාව ඇතුලෙ එහෙම දේවල් සදාචාරාත්මක නෑ. මම වැඩිහිටියෙක්. එයා ඊයේ පෙරේදා ඉස්කෝලෙන් අවුට් වෙච්ච පුංචි කෙල්ලෙක්. එයා මේ ලෝකෙට උපදිනකොටත් මට වයස විසි එකක් . ඉතිං එයා ගැන වැරදි ඇහැකින් බලන්න මංම මට අවසර දුන්නේ නෑ. වැරදි ඇහැකින් කීවට වරදවා හිතන්න එපා.
මම කලිනුත් ලීවා. ආදරේ හිතෙන්න වයස් භේදයක් නෑ. මිට කලින් ජිවිතේ කවදාවත් නොදැනුන සංවේදනාවක් එයා මං ළඟ ඉද්දි මට දැනුනා කිව්වොත් තමයි හරි. මං අවුරුදු දෙකක් වයිෆ් කෙනෙක් එක්ක එක ඇඳක නිදාගත්තු මිනිහෙක්. ඒත් මම කවදාවත් ඒ පුංචි රුවැත්තිය දිහා වැරදි ඇහැකින් බැලුවේ නෑ. ඊට එහා ගිය මොකක්දෝ හැඟීමක්, ලෝභකමක් , කැක්කුමක්, මගේ හිතේ එයා වෙනුවෙන් තිබුනා උනාට ඒ මොකක්ද කියලා විශ්ලේෂණය කරන්න මට ඕනවුනේ නෑ. මට හතලිස් තුනක්. එයාට විසි දෙකක්. හිත අතරමන්වෙන හැම වෙලාවේම මම මට කිවේ එහෙම.
අපේ සම්භන්ධය ඔෆීෂියල් එකක් උනාට එයාටත් මගේ ඇසුර ආනන්දනීය එකක්දෝ කියලා මට හිතෙන හැම වාරයකම මම හිතුවේ මට හතලිස් තුනක්. එයාට විසි දෙකක්. එහෙම වෙන්න බෑ කියලයි.. ඒත් සමහර වෙලාවට එයා මට සැලකුවේ හස්බන්ඩ්ට සලකනවා වගේ. මගේ හිත දවසින් දවස එයා ලඟම අතරමං වෙද්දී මමත් ඒ අතරමංවීමට ආස කරා. ඔෆීෂියල් සම්භන්ධය ඇතුලේ උනත් , එයා සමහර වෙලාවට මට සැලකුවේ තමුන්ගේම ලඟම කෙනෙකුට කෙනෙකුට සලකනවා වගේ. මං මේක ඔෆීෂියල් සම්භන්ධයක් විතරයි කියලා එයාට හඟවන හැම වෙලාවේම එයාගේ ලොකු ඇස් හීනියට තෙත්වෙන හැටි මම බලාන හිටිය. ඒත් මට එතැනින් එහාට ගිහිං එයාට ලං වෙන්න බෑ.. මට එයාව ලඟට අරං අහන්න බෑ ඔයාට මාව දැනෙන්නේ මොන වගේද කියල. මම ඩිවෝර්ස් වෙච්ච වයස හතලිස් තුනක මනුස්සයෙක්.. එයා වයස විසි දෙකක පුංචි කෙල්ලෙක්. . අපි දෙන්නා එකට ඉන්න හැම වෙලාවේම අපි හිටියෙ හරිම සතුටෙන්. පුංචි පුංචි දේවල් වලට එයා මා එක්ක තරහවුන වෙලාවලුත් තිබුනා තමයි. ඒත් ඒ හැම තැනම මම දැක්කේ වයස විසි දෙකක පුංචි කෙල්ලෙකුගේ ඇතුලේ තිබ්බ පුංචි පුංචි හිතුවක්කාරකම් විතරයි. එයා තරහෙන් පුපුරන හැම වෙලාවේම මට දැනුනේ හුදෙක් පුංචි පහේ ආඩම්බරකාර වින්දනයක් විතරයි.. එයා මා එක්ක තරහ උනාම බලන්න ඕන මුනේ ලස්සන. මුණ රතු වෙන්නේ ජම්බු ගෙඩිය වගේ .. මූණ රතු කරගෙන ඇස්ගෙඩි දෙකේ කඳුළු පුරෝගෙන ඉන්නකොට නාහේ මිරිකලා තුරුළු කරගන්න හිතුනට, එයාට විසි දෙකයි.. මට හතලිස් තුනයි... ඔෆීෂියල් සම්භන්ධයක් ඇතුලේ අසංස්කෘතික වෙන්න මට බෑ. මම වැඩිහිටියෙක්. කසාද බැඳලා ඩිවොර්ස් වෙච්ච මනුස්සයෙක්. මම කොහොමද වයස විසි දෙකක පුංචි කෙල්ලෙක් ගැන හැඟිම්බර වෙන්නේ.
ඒත් ඒ සියල්ල එහෙම වුනත්, දවසින් දවස අපි ලංවුණා. දුරින් ඉන්න වෙලාවට කෝල් කරලා එයාගේ සැප දුක හොයලා බලන්න මට ඕනවුනා. එයා පරෙස්සමෙන්ද ඉන්නේ කියලා බලන්න මට ඕනවුනා. එයත් හැම වෙලාවේම මා ගැන හොයලා බැලුවා. උදේට දවල්ට රෑට මම කෑවාද බීවද කියලා හොයලා බලන්නත් එයා කවදාවත් අමතක කලේ නෑ. කෑවද බීවද කියලා අහන්න තරම් මම පුංචි බබෙක් නෙවෙයි උනාට, මං කෑවද බීවද කියලා එයා අහනකොට මට දැනෙන දේ ලියන්න, අමුණන්න ඕන කුමනාකාර වචනද කියලා මට තේරෙන්නේ නෑ. ඒ වගේ හැඟීම් දැනීම් කවදාවත් මම විඳලා නෑ. කාර්යබහුල රැකියාව ඇතුලේ හිතට වෙහෙස දැනෙන හැම වෙලාවේම මගේ ජංගම දුරකථනයෙ ඩයල්වුනේ එයාගේ නොම්බරේ. එයා එක්ක කතා කරන විනාඩියත් මට දැනුනේ හිත ඇතුලට සුමුදුවට ගලන ඖෂධයක් වගේ. එයාට මාව දැනෙන විදිහ කොහොමද කියලා මම එයාගෙන් කවදාවත් අහලා නැතිවුනාට, මගේ හිත ඇතුලේ එයා ඔෆීෂියල් සම්භන්ධය කියන සීමාව පහු කරගෙන හුඟක් දුර ගිහින් කියලමයි මට දැනුනෙ.
එයාගේ ආගමනයත් එක්ක, ධන ධාන්ය වලින් ආඩ්ය වෙච්ච මගේ භෞතිකය ඇතුලේ අධ්යාත්මය මෙච්චර කාලයක් තිබිලා තියෙන්නේ අරමුණක් නැතුවදෝ කියලා මට දැනෙන්න අරගෙන. නීතියෙන් කොලේක අත්සන් කරලා අයිතිය තහවුරුව තියෙද්දිත්, එක්ස් වයිෆ් ළඟ නවතින්න අකමැතිව නිදහස හෙව්ව මගේ හිත, වයස විසි දෙකක දඟකාර කෙලි පැටියෙක් ළඟ කැමැත්තෙන්ම නැංගුරම් දාගෙන. ඒත් මට හතලිස් තුනක්.. එයාට විසි දෙකක්.. මුලින් මුලින් ඒක ප්රත්යක්ෂව හිතේ තිබ්බට, දැන් දැන් එයා ගැන හිතද්දී පපුව පැලෙන්න වගේ.. මට හතලිස් තුනක්... එයාට විසි දෙකක්.. එයා මා ළඟ හැසිරෙන්නේ ඔෆීෂියල් සම්භන්ධයකට වඩා එහා ගිය කෙනෙක් ලඟ හැසිරෙන විදිහට කියන එක තේරුම්ගන්න තරමට මම බුද්ධිය මුහුකුර ගිය මනුස්සයෙක් . ඒත් හතලිස් තුනක හිතක් ඇතුලේ දඟ කරන විසි දෙකක පුංචි කෙල්ලකට දෙන්න නමක් මම දන්නේ නෑ. ඒ නම මොකක් උනත් ඒ හැඟීම හරිම හැඟීම්බරයි.. ආදරණීයයි.. පපුවට බර වැඩියි..
මට කවදාවත් ප්රේමයක් තිබිලා නෑ. ඇකඩමික් ගෝල් ඇතුලේ ප්රේමයට ඉඩක් වෙලාවක් තිබ්බෙම නෑ . ප්රේමය කියන්නේ කුමනාකාර හැඟීමක්ද කියලා මම දන්නේ නෑ. මට එහෙම හැඟීමක් කවදාවත් දැනීලත් නෑ. ප්රේමයට වයස් භේදයක් නෑ කියලා මම අහලා තියෙනවා උනාට මම කවදාවත් ඒ ගැන ලොකුවට විශ්ලේෂණය කරන්න ගිහින් නෑ. කසාදයක් කියන්නේ ප්රේමයක්ම නොවෙන්න පුළුවන් කියන එක මම ෆස්ට් හෑන්ඩ් එක්ස්පිරියන්ස් එකක් විදිහට විඳවා අවසන්. කවුරුහරි යෝජනා කරනවානම් කසාදය කියන්නේ ප්රේමයම තමා කියලා, මම යෝජනා කරනවා ප්රේමය කියන්නේ මට ලැබුන කසාදය වගේ එකක් වෙන්න බෑ කියල. විවාහ රෙජිස්ටාර් කෙනෙක් ඉදිරියේ කොලේක අත්සන් කරලා අත්අඩංගුවට පත්වීම ප්රේමයක් කියලා පිළිගන්න මම සුදානම් නෑ . අහලා තියෙන විදිහට, කියවලා තියෙන විදිහට ප්රේමය කියන්නේ විඳීමක් මිසක් විඳවීමක් නෙවෙයි කියලයි මගේ වැටහීම. ඒත් ඒ සියල්ලටම උඩින් , වයස විසි දෙකක ආදරණීය පුංචි කෙල්ලෙක් ගැන, වයස විසි දෙකක ප්රේමයක් ගැන හිතන්න, හතලිස් තුනක්වෙන මගේ හිත ඇතුලේ මට අවසර නෑ.
මම ප්රේමණීය මනුස්සයෙක්ද කියලා මම දන්නෙ නෑ. ඒත් ප්රේමයක්දෝ කියලා අනුමාන කරන්න පුළුවන් හැඟීමක් එක්ක මං අතරමං වෙලා.. ඉහල විධායක ශ්රේණියේ රැකියාවක් එක්ක ලෝකයක් තරම් ලොකු ස්ට්රෙස් එකක් හැන්ඩ්ල් කරන එක මට මහා කජ්ජක් නොවුනට, මේ හැඟීම මගේ පපුවට බර වැඩියි. වයස හතලිස් තුනක් වෙද්දී හැඟීම් වලට වහල් වෙන්නත් මට බෑ. ඒත් මේ හැඟීම අමතක කරලා දාන්න මගේ හිත මට ඉඩ දන්නෙත් නෑ .. මේ හැඟීම මම මිට කලින් කවදාවත් විඳලාත් නෑ . එයා ගැන හිතද්දී මගේ පපුවේ යමක් හිරවෙනව වගේ මට දැනෙනව.. ඒ වින්දනාත්මක රිදවීමට මම ඇබ්බැහි වෙලාදෝ කියලත් මට හිතෙනව.. එයා ළඟ ඉද්දි, ටෙලිෆෝන් එකේ කතා කරද්දී , එයාව මට දැනෙන්නෙ මගේම කෙනක් වගේ. ලඟම ලඟ කෙනෙක් වගේ.. යාලුවෙකුට වඩා ළඟ කෙනෙක් වගේ .. නෑ කෙනෙකුට වඩා ළඟ කෙනෙක් වගේ .. අම්මටත්, නංගිටත් වඩා ළඟ කෙනෙක් වගේ. ඒත් ඒ සම්භන්ධයට දෙන්න නමක් ගමක් මං දන්නේ නෑ.. ..මට තේරෙන්නේ නෑ... මට එයා ගැන මහා රෝමාන්තික හැඟීමක් දැනෙන්න පටන් අරගෙන... මට එයා ගැන මහා ආත්මාර්ථකාමී ලෝභකමක් දැනෙන්න පටන් අරගෙන.. මට මේ දැනෙන්නේ ප්රේමයමද ? ජිවිතේ පලවෙනි වතාවට මම ප්රේම කරන්න පටන් අරගෙනද ?... අනේ මන්ද.... එයා වයස විසි දෙකක පුංචි කෙල්ලෙක්.... මම, ඩිවෝර්ස් වෙච්ච, වයස හතලිස් තුනක, මැදි වයසෙ මනුස්සයෙක්....
සොරි ... මට මුලින්ම නම කියන්න අමතකවුණා...මම ... "රෙහාන් අලුවිහාරේ"



---------------------------------------

රෝමෑන්ස් ලියන්න පුළුවන් ඉන්දියාවේ ලියන්නන්ට විතරද ? රෝමෑන්ස් අධ්‍යක්ෂණය කරන්න පුළුවන් යශ් චෝප්‍රලාට විතරයිද ? කැමරාවක් ඉස්සරහ රෝමාන්තික වෙන්න පුළුවන් ශාරුක් කාන්ලාට විතරද ? ඇගයීමට ලක්වෙන්න ඕන, චිත්‍රපටයි සති අන්ත ටෙලියි විතරද? ඇගයිය යුතු චරිත මෙගා ඇතුලේ අපිට හමුවෙන්නේ නැතිද ?????

සද්ධා මංගල, සිවගුරුනාදන්, උද්ධික , කියන තුන්කට්ටුව විසින් නිර්මාණය කරපු රෙහාන් අලුවිහාරේ ඇතුලට ගිහින් රෙහාන්ව කියවන්න අම්බලන්ගොඩයාටත් ඔනෑ වුනා... යශ් චොප්රා මලාට පස්සේ ගොඩයා පලවෙනි වතාවට ආයෙමත් රියල් රෝමෑන්ස් නරඹමින් ඉන්නවා උද්ධිකගේ රංගනය ඇතුලේ... Well done guys... Keep it up...